Lahat ng Kabanata ng หย่าสามีชั่ว ข้ากลับเป็นฮองเฮา: Kabanata 1 - Kabanata 10

31 Kabanata

1

ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักซูเยว่หลันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชายผ้าเปื้อนเลือดมากไปกว่าเดิม ดวงตาคู่งามทอดมองกองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าหยาบสองร่างตรงหน้า โดยไม่กะพริบแม้สักครั้งข้างกายนางคือชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทกัดริมฝีปากแน่นจนซีด มือที่ถือร่มสั่นไม่หยุด นางพยายามยืนให้มั่นคง แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์เสียงเครือ“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังยืนตากลมหนาวอยู่อีก เดี๋ยวจะล้มเอา”ซูเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที นางก้าวเข้าไปทีละก้าว คุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้าร่างทั้งสอง มือเรียวสวยยื่นออกไปเปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่งใบหน้าของซูเจิ้นกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง ผู้เคยทำให้ศัตรูครั่นคร้าม บัดนี้ซีดเผือดไร้ชีวิต ส่วนอีกด้านหนึ่งคือ ซูจิ้งเฉินพี่ชายคนเดียวของนาง ผู้เคยหัวเราะเสียงดังและสัญญ
Magbasa pa

2

คนทั้งจวนรีบทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลันช่วยประคองมารดาเข้าไปด้านใน ขณะเดินผ่านธรณีประตู นางเงยหน้ามองป้ายจวนซูที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ป้ายเดิมจวนเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คืนนั้น จวนซูเต็มไปด้วยกลิ่นธูป ซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินถูกตั้งศพในโถงใหญ่ คนของตระกูล ทยอยกันมาคารวะ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมาด้วยความจริงใจ บางคนพูดปลอบ บางคนถอนใจ แต่สายตาที่ลอบมองซูเยว่หลันกลับซ่อนความหมายไว้มากมาย“น่าเสียดายจริง ๆ ตระกูลซูมีเพียงคุณหนูเยว่หลันคนเดียวแล้ว”“จากนี้คงลำบากไม่น้อย...”“หญิงล้วนทั้งจวน จะรับมือไหวหรือ” คำพูดกระซิบกระซาบเล็ดลอดมาตามลม ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล กัดฟันดังกรอด นางอยากพุ่งเข้าไปตบปากคนเหล่านั้นนัก แต่ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ“ปล่อยพวกเขา”ชิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง“ข้าได้ยินแล้วมันคันมือเจ้าค่ะ”“เจ้าคันมือทั้งวันอยู่แล้ว”สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที“ข้าคันมือเป็นเวลาเจ้าค่ะ ตอนเห็นคนชั่วเท่านั้น”ซูเยว่หลันเกือบยิ้มอีกครั้ง แต่สายตากลับหันไปเห็นมารดานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพด้วยท่าทางเหมือนถูกดูดวิญญาณออกจากร่างแล้ว รอยยิ้มที่ริมฝีปากจึงเลือนหายไปนางเดินเข้าไปนั่งข้างซูฮูหยิน
Magbasa pa

3

“เยว่หลัน ย่าจะไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่ง ต่อให้ต้องเอาชีวิตย่าเข้าแลก ย่าก็...”“ท่านย่า” ซูเยว่หลันคุกเข่าหันไปหาผู้เฒ่า“เพราะหลานเป็นคนตระกูลซู หลานจึงยิ่งต้องแต่ง”ชิงเอ๋อร์มองนางตาค้าง“คุณหนู!” ซูเยว่หลันก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาทอดไปยังโลงศพของบิดาและพี่ชาย“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เพิ่งจากไป หากหลานยังดื้อดึงขัดราชโองการอีก ตระกูลซูจะยิ่งลำบาก” นางเอ่ยทีละคำ“ตอนนี้เราไม่มีสิทธิ์เลือกตามใจแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แม้แต่ฮูหยินเฒ่าซูก็เงียบงัน เพราะมันเป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะปฏิเสธชิงเอ๋อร์คุกเข่าลงตรงหน้านาง น้ำตาไหลไม่หยุด“แต่แม่ทัพหลี่ผู้นั้นข้าได้ยินมาว่ารูปงามก็จริง ทว่าหยิ่งยโสและมีหญิงชมชอบมากมาย เหตุใดคุณหนูของข้าต้อง”ซูเยว่หลันยกมือแตะศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ“ก็เพราะเป็นราชโองการ”“ราชโองการก็ไม่น่ารังแกคนถึงเพียงนี้สิเจ้าคะ”“ชิงเอ๋อร์”“เจ้าคะ...”“ช่วยข้าอีกครั้ง”สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที“คุณหนูสั่งมาเถิด” ซูเยว่หลันมองไปยังโลงศพทั้งสอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ดูแลท่านแม่และท่านย่าให้ดี” ชิงเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“เจ้าค่ะ”ครู่ต่อมา ฮูหยินเ
Magbasa pa

4

“คุณหนู ข้างนอกมีคนจากตระกูลโจวและตระกูลหยางมาคารวะศพขอรับ”ซูเยว่หลันพยักหน้า“จัดให้นั่งรอที่โถงหน้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”“ขอรับ”เมื่อบ่าวถอยออกไป ชิงเอ๋อร์กลับเบะปากทันที“ตระกูลโจวกับตระกูลหยางหรือเจ้าคะ ข้าว่าพวกเขาไม่ได้มาแค่คารวะศพหรอก”“แน่นอนว่าไม่ใช่” ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ พลางจัดแขนเสื้อสีไว้ทุกข์ให้เรียบ“คนหนึ่งอยากดูว่าจวนซูยังมีมูลค่าให้คบหาหรือไม่ อีกคนอยากรู้ว่าราชโองการสมรสจะเปลี่ยนฐานะข้าอย่างไร”“เช่นนั้นท่านยังจะออกไปพบอีกหรือเจ้าคะ”“ต้องพบ”“ทำไมเจ้าคะ ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าพวกเขามาดูถูก”ซูเยว่หลันหันมามองชิงเอ๋อร์ แววตานิ่งสนิท“ยิ่งพวกเขาอยากเห็นข้าอ่อนแอ ข้ายิ่งต้องไปให้เขาเห็นว่าข้ายังยืนอยู่”ชิงเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะยืนข้างท่าน แล้วส่งสายตาถลึงใส่พวกเขาเอง”“ไม่ต้อง”“เหตุใดเล่าเจ้าคะ”“เสียแรงเปล่า” ซูเยว่หลันเดินออกจากห้อง“สำหรับคนบางจำพวก แค่ข้ายืนเฉย ๆ เขาก็อึดอัดพอแล้ว”ชิงเอ๋อร์รีบเดินตาม พลางพึมพำเบา ๆ“คุณหนูของข้านี่น่ากลัวจริง ๆ”“เจ้าพูดอะไร”“ข้าชมท่านอยู่เจ้าค่ะ” นางรีบยิ้มประจบเจ้านายสาวในทันทีช่วงสาย
Magbasa pa

5

ซูเยว่หลันลงจากรถ ตรวจดูตำแหน่งสุสานใหม่ที่กำลังเตรียมไว้ข้างหลุมของบรรพชนด้วยตนเอง นางถามรายละเอียดเรื่องหินจารึก เรื่องพิธี และเรื่องทหารที่คอยอารักขาอย่างละเอียดจนคนดูแลสุสานไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตทุกทิศทางไม่ห่างกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เสียงนกยามเย็นค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสน“กลับกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้“มืดกว่านี้ทางจะยิ่งเปลี่ยว”ซูเยว่หลันพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองพื้นที่ซึ่งอีกไม่นานจะเป็นที่พำนักนิรันดร์ของบิดาและพี่ชาย นางยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ“ท่านพ่อ...พี่ใหญ่...” เสียงนั้นเบามากจนแทบกลืนไปกับลม“ข้าจะดูแลจวนซูเอง”ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ใกล้สุดได้ยินชัด แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน นางเพียงยืนเงียบ ให้คุณหนูของตนมีพื้นที่กับความอาลัยตามลำพัง เมื่อขึ้นรถม้าอีกครั้ง ความมืดก็เริ่มปกคลุมทางกลับมากขึ้น ทว่าระหว่างที่รถแล่นผ่านแนวป่าเบื้องล่าง ชิงเอ๋อร์กลับชะงักกะทันหัน“หยุดรถ!”คนขับรถดึงบังเหียนจนม้าสะบัดหัว ซูเยว่หลันเปิดม่านออกเล็กน้อย“มีอะไร”ชิงเอ๋อร์ลงจากรถอย่างรวดเร็ว มือจับ
Magbasa pa

6

ชายหนุ่มมองซูเยว่หลันอยู่พักหนึ่ง ก่อนยอมกล่าวตรง ๆ “ข้าลุกเองได้ แต่คงไปได้ไม่ไกล”“ดี” ซูเยว่หลันลุกขึ้น“ชิงเอ๋อร์ ไปเอาถุงยาจากรถมา แล้วให้คนขับเตรียมผ้าคลุมอีกผืน”“เจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งไปทันที เหลือเพียงซูเยว่หลันกับชายแปลกหน้าใต้เงาสนยามค่ำลมเย็นพัดปลายผมของนางให้ไหวเบา ๆ แสงจันทร์อ่อนเพิ่งโผล่พ้นกลุ่มเมฆ ส่องให้ใบหน้าของนางขาวซีด แต่สงบนิ่งดุจสระน้ำลึก ชายหนุ่มมองนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยขึ้น“เจ้าไม่ถามชื่อข้าเลย”ซูเยว่หลันตอบโดยไม่หันกลับ“ถ้าเจ้าคิดจะบอก ก็จะบอกเอง”“แล้วถ้าข้าโกหกเล่า”“คนที่บาดเจ็บใกล้ตายมักโกหกได้ไม่ดีนัก”เขาหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนชะงักเพราะแผลร้าว“เจ้าพูดกับทุกคนเช่นนี้หรือ”“ไม่” ซูเยว่หลันตอบ“กับคนที่ไม่น่าสงสัย ข้าพูดน้อยกว่านี้”ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย แม้ร่างกายยังอ่อนแรง ทว่าความสนใจกลับเพิ่มขึ้นทุกขณะไม่นานชิงเอ๋อร์ก็กลับมาพร้อมถุงยาและผ้าคลุม นางช่วยประคองอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจนัก พลางบ่นไปด้วย“ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะเจ้าคะ ถ้าท่านคิดร้ายกับคุณหนูของข้า ข้าจะเป็นคนแรกที่ฟันท่านเอง”ชายหนุ่มเหลือบมองนาง“เจ้าพูดกับคนเจ็บ
Magbasa pa

7

ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินออกไป เหลือเพียงชิงเอ๋อร์ที่ยังยืนจ้องชายแปลกหน้าอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้หน้าขู่เป็นครั้งสุดท้าย“จำไว้นะเจ้าคะ ถ้าท่านกล้าทำให้คุณหนูของข้าเดือดร้อน ข้าจะฟันท่านจริง ๆ”“ข้าเชื่อ” ชายหนุ่มตอบแผ่วเบาชิงเอ๋อร์จึงสะบัดหน้าแล้วเดินตามซูเยว่หลันออกไปภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงแสงตะเกียงอ่อนกับกลิ่นยาสมุนไพรชายหนุ่มที่ใช้ชื่อว่า “เสิ่นเหยียน” ค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แต่ภาพใบหน้าของซูเยว่หลันกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิมในความมืดนั้น“ซูเยว่หลัน...” ชื่อของนางถูกเอ่ยเบา ๆ จนกลืนหายไปกับลมยามค่ำนอกเรือนพักชิงเอ๋อร์เดินตามคุณหนูของตนพลางพึมพำไม่หยุด“คุณหนู ข้าไม่ชอบสายตาของบุรุษผู้นั้นเลย เขาดูไม่เหมือนคนดี”ซูเยว่หลันก้าวขึ้นรถม้าแล้วตอบเรียบ ๆ“คนดีมักไม่ต้องนอนจมเลือดอยู่ในป่า แต่ก็ตัดสินไม่ได้อยู่ดีว่าเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ดี”ชิงเอ๋อร์ชะงัก“เอ๊ะ...ก็จริงเจ้าค่ะ”“แต่คนเลวหรือดี ไม่สำคัญแล้วในคืนนี้” ซูเยว่หลันมองไปยังความมืดข้างหน้า“ขอเพียงเขาไม่ตายคามือเรา ก็พอ”ชิงเอ๋อร์ขึ้นนั่งข้างนางแล้วถามต่ออย่างสงสัย“แล้วถ้าวันหน้าเขากลับมาสร้างปัญหาเล่
Magbasa pa

8

“น่าเสียดาย...” พระองค์ตรัสช้า ๆ “คนอย่างซูเจิ้นกั๋ว หาได้ยากในใต้หล้า”เซียวเหยียนเงียบไม่เอ่ยแทรก เพราะเขารู้ดีว่าคำว่า“น่าเสียดาย” ของผู้ครองบัลลังก์ ไม่ได้หมายถึงเพียงความอาลัย แต่หมายถึงดุลอำนาจในราชสำนักที่กำลังเปลี่ยนไปด้วยฮ่องเต้หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนตรัสต่อ“ข้าได้ให้รางวัลปลอบขวัญตระกูลซูไปแล้ว”คำว่า “รางวัลปลอบขวัญ” ทำให้ปลายนิ้วของเซียวเหยียนขยับน้อย ๆ เขารู้ดีว่าพระบิดาหมายถึงอะไรฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาที่บุตรชายโดยตรง“เจ้ารู้เรื่องราชโองการสมรสแล้วหรือยัง”“พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ดี” พระองค์ตรัสเรียบ“แม่ทัพหนุ่ม หลี่เจิ้ง มีความชอบในสนามรบครั้งก่อน คนหนุ่มคนนี้แม้ยังไม่มั่นคงนัก แต่ถือว่าใช้ได้ การผูกตระกูลหลี่กับตระกูลซูไว้ด้วยกัน ย่อมช่วยปลอบฝ่ายบู๊และถ่วงดุลขุนนางในเมืองหลวงได้” ทุกคำคือตรรกะของฮ่องเต้ ทุกคำสมเหตุสมผลในเชิงบ้านเมือง แต่หาใช่ในเชิงหัวใจของคนคนหนึ่งไม่เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ข้ามีเรื่องจะทูลขอพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้หรี่พระเนตร“กล่าวมา”“เรื่องสมรสของ ซูเยว่หลัน” เซียวเหยียนกล่าวชัดทีละคำ“ข้าขอให้เสด็จพ่อทรงทบทวน”บรรยากาศในห้องเหมือนเย็นลงทันที เกาช
Magbasa pa

9

ฮ่องเต้จ้องเซียวเหยียนอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหลับพระเนตรลงช้า ๆ คล้ายหมดแรงจะเถียงต่อ“พอเถิด...” พระองค์ตรัสแผ่วเบา“คืนนี้ข้าเหนื่อยเกินไป พรุ่งนี้ค่อยพูดกันอีกครั้ง”เซียวเหยียนยังคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ เขารู้ดีว่าคำว่า “พรุ่งนี้” ของผู้ป่วยหนักเช่นนี้ ไม่เคยมีหลักประกันใด ๆแต่เมื่อเห็นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่ทรุดลงชัดเจน เขาก็ทำได้เพียงก้มศีรษะรับ“ข้าจะมาเข้าเฝ้าอีกครั้งในพรุ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ไม่ตรัสตอบ เพียงโบกพระหัตถ์ให้ถอยออกไปเมื่อออกจากตำหนักแล้ว ลมเย็นยามเช้าก็ปะทะใบหน้าทันทีระเบียงหินขาวทอดยาวเงียบงันไปจนสุดสายตา ด้านนอกกำแพงวัง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย แต่ภายในใจของเซียวเหยียนกลับมืดลงกว่าเดิมเฟิงอันเดินตามมาเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ“องค์รัชทายาท...”เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับ เฟิงอันจึงกล่าวต่อ“หม่อมฉันจะให้คนไปจับตาที่จวนแม่ทัพหลี่ไว้ก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“จับตาอย่างเดียวไม่พอ” เซียวเหยียนตอบ“ไปสืบทุกอย่างเกี่ยวกับหลี่เจิ้งให้หมด”“พ่ะย่ะค่ะ”“ทั้งหนี้สิน การคบหาขุนนางฝ่ายใด ความเคลื่อนไหวในกรมทหาร ชื่อเสียงนอกเมืองหลวง แม้แต่หญิงที่
Magbasa pa

10

“จำไว้ให้ดี”เฟิงอันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“คนที่ข้าปกป้อง...” เซียวเหยียนเอ่ยทีละคำ“ข้าจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำง่าย ๆ”เฟิงอันรับคำโดยไม่ลังเล“หม่อมฉันจะจำไว้พ่ะย่ะค่ะ” ยามรุ่งสาง ระฆังใหญ่ในวังดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ข่าวการสวรรคตของฮ่องเต้สะเทือนออกไปทั่วพระนครอย่างรวดเร็วทั่ววังหลวงและราชสำนักเข้าสู่ความโกลาหลตามแบบพิธีใหญ่ ขุนนางทั้งหลายรีบแต่งชุดไว้ทุกข์ เชื้อพระวงศ์ทยอยเข้าวัง เสียงฝีเท้าและเสียงประกาศคำสั่งดังต่อเนื่องไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เซียวเหยียนยืนอยู่ในตำหนักบูรพา รับการถวายความเคารพจากเสนาบดีทั้งหลายด้วยสีหน้าเรียบสนิทวันนี้เขายังไม่ได้สวมมงกุฎฮ่องเต้อย่างเป็นทางการแต่ทุกคนต่างรู้แล้วว่า คนผู้นี้คือผู้กุมชะตาแผ่นดินต่อจากนี้เสนาบดีฝ่ายหนึ่งก้าวออกมาค้อมศีรษะ“องค์รัชทายาท บัดนี้ประเทศชาติขาดเจ้าชีวิต มิอาจไร้ผู้นำได้นาน ขอทรงรับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการตามพระราชประเพณีก่อน แล้วค่อยประกอบพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ในภายหลัง”เซียวเหยียนทอดสายตามองคนทั้งห้อง เสียงคุกเข่าดังครืดไปทั่ว“ถวายบังคมฝ่าบาท!”คำว่า “ฝ่าบาท” ดังขึ้นพร้อมกันเป็นครั้งแรก หนักแน่น
Magbasa pa
PREV
1234
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status