LOGIN"แต่งงานสามปี เขาไม่เคยแม้แต่จะเข้าห้องหอ" ซูเยว่หลัน บุตรสาวแม่ทัพผู้ล่วงลับ ถูกฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้แต่งกับแม่ทัพหนุ่มรูปงาม หลี่เจิ้ง แต่คืนแต่งงาน สามีของนางกลับถูกส่งไปออกรบ และตั้งแต่นั้น นางก็กลายเป็นเพียง ฮูหยินที่ไม่มีสามี เมื่อเขากลับมา เขากลับพาหญิงคนรักและลูกกลับจวน พร้อมประกาศจะลดขั้นนางเป็น อนุภรรยา แม่ผัวร้าย สามีทรยศ หญิงอื่นเหยียบย่ำ พวกเขาคิดว่านางจะยอมจำนน แต่พวกเขาไม่รู้ว่า หญิงที่ถูกดูถูกผู้นี้ กำลังรวบรวมหลักฐานทีละชิ้น เพื่อล้มจวนแม่ทัพทั้งจวน และในวันที่นางหย่าสามีชั่ว ใต้หล้ากลับต้องตะลึง เมื่อชายผู้หนึ่งเปิดเผยตัวตน เขาคือ ฮ่องเต้แห่งแผ่นดิน และหญิงที่พวกเขาเคยดูถูก กำลังจะกลายเป็น ฮองเฮาแห่งใต้หล้า
View Moreลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก
ซูเยว่หลันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชายผ้าเปื้อนเลือดมากไปกว่าเดิม ดวงตาคู่งามทอดมองกองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าหยาบสองร่างตรงหน้า โดยไม่กะพริบแม้สักครั้ง
ข้างกายนางคือชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทกัดริมฝีปากแน่นจนซีด มือที่ถือร่มสั่นไม่หยุด นางพยายามยืนให้มั่นคง แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว
“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์เสียงเครือ
“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังยืนตากลมหนาวอยู่อีก เดี๋ยวจะล้มเอา”
ซูเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที นางก้าวเข้าไปทีละก้าว คุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้าร่างทั้งสอง มือเรียวสวยยื่นออกไปเปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่ง
ใบหน้าของซูเจิ้นกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง ผู้เคยทำให้ศัตรูครั่นคร้าม บัดนี้ซีดเผือดไร้ชีวิต ส่วนอีกด้านหนึ่งคือ ซูจิ้งเฉินพี่ชายคนเดียวของนาง ผู้เคยหัวเราะเสียงดังและสัญญาว่าจะปกป้องน้องสาวไปตลอดชีวิต
วันนี้เขานอนนิ่งอยู่เคียงข้างบิดา ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีคำปลอบโยน และไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีก
ชิงเอ๋อร์ยกมือปิดปาก ร้องไห้ออกมาในที่สุด แต่ซูเยว่หลันกลับนิ่งเหลือเกิน
นิ่งเสียจนทหารเฒ่าที่นำทางนางมาเริ่มใจไม่ดี เขาคุกเข่าลงอย่างละล่ำละลัก
“คุณหนูซู เป็นความผิดของข้าน้อยที่คุ้มกันนายท่านและคุณชายไม่ดี โปรดลงโทษด้วยเถิด!”
ซูเยว่หลันค่อย ๆ วางผ้าคลุมกลับดังเดิม ก่อนหันไปมองทหารเฒ่า
“ใต้เท้าเหอ” นางเอ่ยเรียบ ๆ
“สนามรบไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะกำหนดเป็นกำหนดตายได้ ท่านตามบิดาและพี่ชายข้ามาหลายปี คำขอโทษนี้ไม่จำเป็น” น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก แต่กลับทำให้คนฟังเจ็บลึกในอกยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ ทหารเฒ่าผู้นั้นก้มหน้าลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม
ซูเยว่หลันเงยหน้ามองท้องฟ้าหม่นมัว สูดลมหายใจลึก ๆ คล้ายต้องการกดความปวดร้าวทั้งหมดลงไปใต้ทรวงอก
“เก็บศพท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้เรียบร้อย” นางกล่าว
“เราจะพาท่านทั้งสองกลับบ้าน”
คำว่า “บ้าน” หลุดออกจากริมฝีปากแล้วกลับแทงใจนางเอง บ้านที่กลับไปครั้งนี้ จะไม่มีบุรุษสองคนที่เป็นเสาหลักของตระกูลซูอีกต่อไป
ชิงเอ๋อร์รีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นไปช่วยจัดการทุกอย่างทันที ถึงกระนั้นปากก็ยังไม่วายพึมพำอย่างเคียดแค้น
“พวกสุนัขในเมืองหลวงพอรู้ข่าว ต้องเริ่มคิดกันแล้วว่าตระกูลซูหมดอำนาจ ท่านดูเถิดเจ้าค่ะ พวกมันต้องโผล่หัวออกมาทีละตัวแน่” ซูเยว่หลันหันไปมองสาวใช้คนสนิท ดวงตาอ่อนลงเพียงน้อยนิด
“เจ้าจะร้องไห้หรือจะด่าคนอื่นกันแน่”
ชิงเอ๋อร์สะอึกสะอื้นก่อนตอบทั้งน้ำตา
“ข้าร้องไปด้วย ด่าไปด้วยได้เจ้าค่ะ” เป็นประโยคที่ฟังดูน่าขันอย่างประหลาด แม้ในห้วงแห่งความตาย ซูเยว่หลันก็เกือบเผลอยกมุมปากขึ้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ
“ชิงเอ๋อร์”
“เจ้าค่ะ”
“อย่าให้ใครเห็นว่าเราอ่อนแอ”
ชิงเอ๋อร์ยืดอกทันที
“ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็จะยืนบังให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”
ซูเยว่หลันมองนางครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา
“ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าบังฟ้า”
“เช่นนั้นให้ข้าบังคนเลว ๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”
คราวนี้ซูเยว่หลันหลุดหัวเราะสั้น ๆ ออกมาจริง ๆ เสียงนั้นเบามาก แต่ในสนามรบที่เงียบงันกลับชัดเจนเหลือเกิน
ชิงเอ๋อร์มองนางแล้วตาแดงกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่าคุณหนูของตนไม่ได้หัวเราะง่าย ๆ เช่นนี้ในวันที่หัวใจแตกสลาย นางคุกเข่าลงข้างซูเยว่หลันแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น
“คุณหนู ต่อให้ทั้งโลกทอดทิ้งท่าน ข้าก็จะไม่ทิ้ง”
ซูเยว่หลันหันไปมอง ในที่สุดแววตาที่เย็นนิ่งตลอดทั้งเช้าก็ไหววูบเล็กน้อย
“ข้ารู้” สองคำสั้น ๆ แต่มากพอให้ชิงเอ๋อร์เช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นไปสั่งคนงานต่อทันที ขบวนเกวียนศพเคลื่อนกลับเมืองหลวงช้า ๆ ตลอดทาง มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยคุกเข่าริมถนน บ้างร้องไห้ บ้างพนมมือคารวะ เพราะซูเจิ้นกั๋วกับซูจิ้งเฉินคือผู้ที่ออกไปรบเพื่อบ้านเมืองหลายต่อหลายครั้ง
แต่ในความอาลัยนั้น ซูเยว่หลันเห็นสิ่งอื่นปะปนอยู่ด้วย แววตาหวาดหวั่น แววตาลอบมอง แววตาประเมินทุกคนต่างรู้ว่า เมื่อแม่ทัพซูสิ้น ตระกูลซูย่อมเหลือเพียงสตรีในจวน และเมื่อจวนหนึ่งไม่มีบุรุษค้ำหัว คนจำนวนไม่น้อยย่อมคิดว่าจวนนั้นอ่อนแอ
ชิงเอ๋อร์ขี่ม้าเคียงเกวียน พลางเหลือบมองสองข้างทางอย่างระแวดระวัง
“คุณหนู คนพวกนั้นมองท่านเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะรังแกง่ายหรือไม่”
“ก็ปล่อยให้พวกเขาชั่งไป” ซูเยว่หลันตอบจากในเกวียน
“ใครพลาด ก็ต้องจ่ายราคาเอง”
ชิงเอ๋อร์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยแย้มยิ้ม
“เจ้าค่ะ ข้าชอบตอนท่านพูดเช่นนี้ที่สุด”
เกวียนแล่นผ่านประตูเมืองเข้าสู่เมืองหลวงยามเย็น เงาตะวันสีชาดทาบลงบนกำแพงสูง ทั้งเมืองคล้ายจมอยู่ในสีเศร้าหม่น หน้าจวนซูมีโคมขาวแขวนเรียงรายตั้งแต่บ่ายแล้ว
เมื่อเกวียนหยุดลง สาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนต่างร้องไห้ระงม ซูฮูหยินผู้เป็นมารดาของซูเยว่หลันแทบทรุดลงกับพื้นทันทีที่เห็นศพสามีและบุตรชาย นางก้าวโซเซออกมาโดยไม่สนใจมารยาทใด ๆ
“ท่านพี่!... จิ้งเฉิน!...”
ซูเยว่หลันรีบประคองมารดาเอาไว้
“ท่านแม่”
ซูฮูหยินคว้าแขนบุตรสาวแน่น ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น
“เยว่หลัน...พวกเขา...พวกเขา...” คำพูดขาดหายไปกับเสียงสะอื้น นางแทบยืนไม่ไหว
ด้านหลังนั้นคือฮูหยินเฒ่าซู ผู้เป็นย่าเดินออกมาช้า ๆ แม้อายุจะมาก แต่แผ่นหลังยังตรง ดวงตาคมกริบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทั้งชีวิตมองผ้าขาวสองผืนบนเกวียนเพียงครู่เดียวก่อนหลับตาลง มือเหี่ยวย่นกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาว แต่ฮูหยินเฒ่าซูไม่ร้องไห้ นางเอ่ยเพียงว่า
“ยกนายท่านกับคุณชายเข้าเรือนเถิด” น้ำเสียงนั้นเรียบจนชวนปวดใจยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใด ๆ
สิบปีผ่านไป พระราชวังยังคงสง่างามเหมือนเดิม แต่บางสิ่งเปลี่ยนไป เด็กทารกตัวเล็กที่เคยร้องไห้ในอ้อมแขนของฮองเฮา ตอนนี้กลายเป็นเด็กชายวัยสิบปี องค์รัชทายาทเซียวอวี้ยามเช้าในตำหนักหงส์ฟ้า แสงแดดยามเช้าส่องผ่านสวนดอกเหมย ซูเยว่หลันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลา ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนในอดีตแม้เวลาจะผ่านไป แต่นางยังเป็นสาวใช้คนสนิทที่สุดของฮองเฮาทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น“เสด็จแม่!”เซียวอวี้วิ่งเข้ามา ซูเยว่หลันยิ้ม“อวี้เอ๋อร์”เด็กชายหยุดตรงหน้า“วันนี้อาจารย์ให้ข้ามาพักครึ่งวัน”ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“องค์ชายหนีเรียนหรือเจ้าคะ”เซียวอวี้รีบตอบ“ข้าไม่ได้หนี!”ซูเยว่หลันลูบหัวลูกชาย“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่”เซียวอวี้ยิ้ม“ข้ามาหาเสด็จแม่”ทันใดนั้น ขันทีประกาศ“ฝ่าบาทเสด็จ!”เซียวอวี้ทำหน้าเหนื่อย“เสด็จพ่อมาแล้ว”ซูเยว่หลันหัวเราะ เซียวเหยียนเดินเข้ามา แม้เวลาจะผ่านไปสิบปีแต่สายตาของเขาที่มองฮองเฮายังคงเหมือนเดิม“เยว่หลัน”เซียวอวี้ทำหน้ามุ่ย“เสด็จพ่อไม่เรียกหาข้าก่อนเลย”เซียวเหยียนตอบทันที“เพราะข้าเห็นเจ้าอยู่ทุกวัน แต่แม่ของเจ้า ข้าอยากเห็นตลอด”ชิงเอ๋อร์หัวเราะเบ
“ข้ากำลังเรียน”แต่ทันใดนั้น พระโอรสก็ร้องเสียงดังขึ้นอีก“แงงง!”เซียวเหยียนขมวดคิ้ว“ทำไมเขายังร้อง”ชิงเอ๋อร์ยิ้ม“บางทีเขาอยากให้ฝ่าบาทเดิน”เซียวเหยียนเลิกคิ้ว“เดิน?”“ใช่เจ้าค่ะ”ดังนั้น ฮ่องเต้แห่งใต้หล้า จึงเริ่มเดินไปเดินมาในตำหนัก อุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนซูเยว่หลันมองภาพนั้น แล้วพูดเบา ๆ“ถ้าขุนนางเห็นภาพนี้”“คงตกใจ”เซียวเหยียนตอบทันที“ข้าไม่สน”เวลาผ่านไป หนึ่งชั่วยามผ่านไป พระโอรสยังไม่ยอมนอนชิงเอ๋อร์เริ่มง่วง ซูเยว่หลันก็เริ่มง่วง แต่เซียวเหยียนยังเดินไปมาอยู่ในห้อง ในที่สุด เสียงร้องก็ค่อย ๆ เงียบลงพระโอรสหลับในอ้อมแขนของเขา เซียวเหยียนหยุดเดิน แล้วมองลูกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางทารกลงในเปลเบา ๆซูเยว่หลันมองเขา แล้วกล่าว“ฝ่าบาททำได้ดี”เซียวเหยียนถอนหายใจ“การเลี้ยงเด็กยากกว่าสนามรบ”ซูเยว่หลันหัวเราะคืนดึก ตำหนักเงียบสงบ ซูเยว่หลันกำลังจะหลับ แต่ลืมตาขึ้นมา เห็นเซียวเหยียนยังนั่งอยู่ข้างเปล นางถามเบา ๆ“ฝ่าบาท ท่านยังไม่พักหรือ”เซียวเหยียนตอบ“ข้าจะเฝ้าเขา”ซูเยว่หลันยิ้ม“ฝ่าบาทดูเหมือนพ่อมือใหม่”เซียวเหยียนหันมามองนาง แล้วกล่าวเบา ๆ“ข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเป็น
เซียวเหยียนตอบ“เพราะเจ้ามีค่ากับข้าเสมอ”ซูเยว่หลันหยุดเดิน แล้วถามเบา ๆ“ถ้าวันหนึ่งข้าแก่ ไม่สวยเหมือนเดิม”เซียวเหยียนยิ้ม แล้วตอบทันที“ข้าก็แก่ไปกับเจ้า”ลมกลางคืนพัดผ่านสวน แสงโคมส่องเบา ๆ และในพระราชวังแห่งนี้ทุกคนรู้ดีว่า ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน กลับแพ้ให้กับคนเพียงคนเดียว นั่นคือ ฮองเฮาของเขาคืนหนึ่งในพระราชวัง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงมืดสนิท มีเพียงแสงดาวระยิบระยับภายในตำหนักหงส์ฟ้า กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สาวใช้วิ่งเข้าออกไม่หยุด หมอหลวงยืนอยู่หน้าประตูเสียงของชิงเอ๋อร์ดังขึ้น“เร็วเข้า! เตรียมน้ำร้อน!” สาวใช้หลายคนรีบตอบ“เจ้าค่ะ!” เพราะในเวลานี้ ฮองเฮากำลังจะคลอดข่าวถึงฮ่องเต้ ในท้องพระโรง เซียวเหยียนกำลังอ่านฎีกา ขันทีหลวงรีบวิ่งเข้ามา“ฝ่าบาท!” เซียวเหยียนเงยหน้า“เกิดอะไร” ขันทีหลวงรีบคุกเข่า“ฮองเฮาทรงเจ็บครรภ์พ่ะย่ะค่ะ!”พู่กันในมือฮ่องเต้หยุดทันที“เมื่อไร”“เมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนลุกขึ้นทันที“ไปตำหนักหงส์ฟ้า”ขุนนางทั้งท้องพระโรงมองตาม เสนาบดีคนหนึ่งกระซิบ“ข้าไม่เคยเห็นฝ่าบาทรีบแบบนี้”หน้าตำหนักหงส์ฟ้า เมื่อเซียวเหยียนมาถึง เสียงของซูเยว่หลันดั
ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้มตั้งแต่วันนั้น ทั้งตำหนักก็วุ่นวาย เซียวเหยียนสั่ง เพิ่มหมอหลวงสามคน เปลี่ยนพ่อครัวในวัง ตรวจอาหารทุกมื้อวันหนึ่ง ซูเยว่หลันมองหมอหลวงที่ยืนเรียงกัน แล้วถาม“ฝ่าบาท ข้าท้อง ไม่ได้ป่วย”เซียวเหยียนตอบทันที“แต่เจ้าคือฮองเฮา”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ฝ่าบาทระวังเกินไปแล้ว”เซียวเหยียนส่ายหน้า แล้วกล่าวเบา ๆ“เพราะเจ้าสำคัญกับข้าที่สุด”ค่ำวันหนึ่ง ซูเยว่หลันเดินออกมาที่ระเบียง พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนฟ้า นางยืนดูสวนเงียบ ๆ ทันใดนั้น ผ้าคลุมไหล่ก็ถูกคลุมลงบนบ่าของนางซูเยว่หลันหันกลับ เซียวเหยียนยืนอยู่ด้านหลัง“ฝ่าบาท” เซียวเหยียนกล่าว“หมอหลวงบอกว่า เจ้าไม่ควรยืนรับลมนาน”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น”เซียวเหยียนเดินเข้ามา แล้ววางมือบนท้องของนางอีกครั้ง เสียงของเขาเบามาก“แต่ลูกของข้า บอบบาง”ซูเยว่หลันมองเขา แล้วถามเบา ๆ“ฝ่าบาทดีใจหรือ”เซียวเหยียนตอบทันที“มาก” เขามองนาง แล้วกล่าวต่อ“แต่สิ่งที่ข้าดีใจที่สุด ไม่ใช่ลูก”ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว“แล้วอะไร”เซียวเหยียนยิ้ม“คือเจ้าปลอดภัย”ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวน แสงจันทร์ส่องลงบนตำหนัก และในค่ำคื
ซูเยว่หลันลงจากรถ ตรวจดูตำแหน่งสุสานใหม่ที่กำลังเตรียมไว้ข้างหลุมของบรรพชนด้วยตนเอง นางถามรายละเอียดเรื่องหินจารึก เรื่องพิธี และเรื่องทหารที่คอยอารักขาอย่างละเอียดจนคนดูแลสุสานไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตทุกทิศทางไม่ห่างกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นส
“คุณหนู ข้างนอกมีคนจากตระกูลโจวและตระกูลหยางมาคารวะศพขอรับ”ซูเยว่หลันพยักหน้า“จัดให้นั่งรอที่โถงหน้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”“ขอรับ”เมื่อบ่าวถอยออกไป ชิงเอ๋อร์กลับเบะปากทันที“ตระกูลโจวกับตระกูลหยางหรือเจ้าคะ ข้าว่าพวกเขาไม่ได้มาแค่คารวะศพหรอก”“แน่นอนว่าไม่ใช่” ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ พลางจัดแขนเสื้อส
“เยว่หลัน ย่าจะไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่ง ต่อให้ต้องเอาชีวิตย่าเข้าแลก ย่าก็...”“ท่านย่า” ซูเยว่หลันคุกเข่าหันไปหาผู้เฒ่า“เพราะหลานเป็นคนตระกูลซู หลานจึงยิ่งต้องแต่ง”ชิงเอ๋อร์มองนางตาค้าง“คุณหนู!” ซูเยว่หลันก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาทอดไปยังโลงศพของบิดาและพี่ชาย“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เพิ่งจากไป หาก
คนทั้งจวนรีบทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลันช่วยประคองมารดาเข้าไปด้านใน ขณะเดินผ่านธรณีประตู นางเงยหน้ามองป้ายจวนซูที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ป้ายเดิมจวนเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คืนนั้น จวนซูเต็มไปด้วยกลิ่นธูป ซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินถูกตั้งศพในโถงใหญ่ คนของตระกูล ทยอยกันมาคารวะ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะม











