หย่าสามีชั่ว ข้ากลับเป็นฮองเฮา

หย่าสามีชั่ว ข้ากลับเป็นฮองเฮา

last updateLast Updated : 2026-10-16
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
440views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"แต่งงานสามปี เขาไม่เคยแม้แต่จะเข้าห้องหอ" ซูเยว่หลัน บุตรสาวแม่ทัพผู้ล่วงลับ ถูกฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้แต่งกับแม่ทัพหนุ่มรูปงาม หลี่เจิ้ง แต่คืนแต่งงาน สามีของนางกลับถูกส่งไปออกรบ และตั้งแต่นั้น นางก็กลายเป็นเพียง ฮูหยินที่ไม่มีสามี เมื่อเขากลับมา เขากลับพาหญิงคนรักและลูกกลับจวน พร้อมประกาศจะลดขั้นนางเป็น อนุภรรยา แม่ผัวร้าย สามีทรยศ หญิงอื่นเหยียบย่ำ พวกเขาคิดว่านางจะยอมจำนน แต่พวกเขาไม่รู้ว่า หญิงที่ถูกดูถูกผู้นี้ กำลังรวบรวมหลักฐานทีละชิ้น เพื่อล้มจวนแม่ทัพทั้งจวน และในวันที่นางหย่าสามีชั่ว ใต้หล้ากลับต้องตะลึง เมื่อชายผู้หนึ่งเปิดเผยตัวตน เขาคือ ฮ่องเต้แห่งแผ่นดิน และหญิงที่พวกเขาเคยดูถูก กำลังจะกลายเป็น ฮองเฮาแห่งใต้หล้า

View More

Chapter 1

1

ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก

ซูเยว่หลันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชายผ้าเปื้อนเลือดมากไปกว่าเดิม ดวงตาคู่งามทอดมองกองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าหยาบสองร่างตรงหน้า โดยไม่กะพริบแม้สักครั้ง

ข้างกายนางคือชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทกัดริมฝีปากแน่นจนซีด มือที่ถือร่มสั่นไม่หยุด นางพยายามยืนให้มั่นคง แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว

“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์เสียงเครือ

“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังยืนตากลมหนาวอยู่อีก เดี๋ยวจะล้มเอา”

ซูเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที นางก้าวเข้าไปทีละก้าว คุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้าร่างทั้งสอง มือเรียวสวยยื่นออกไปเปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่ง

ใบหน้าของซูเจิ้นกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง ผู้เคยทำให้ศัตรูครั่นคร้าม บัดนี้ซีดเผือดไร้ชีวิต ส่วนอีกด้านหนึ่งคือ ซูจิ้งเฉินพี่ชายคนเดียวของนาง ผู้เคยหัวเราะเสียงดังและสัญญาว่าจะปกป้องน้องสาวไปตลอดชีวิต

วันนี้เขานอนนิ่งอยู่เคียงข้างบิดา ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีคำปลอบโยน และไม่มีวันลืมตาขึ้นมาอีก

ชิงเอ๋อร์ยกมือปิดปาก ร้องไห้ออกมาในที่สุด แต่ซูเยว่หลันกลับนิ่งเหลือเกิน

นิ่งเสียจนทหารเฒ่าที่นำทางนางมาเริ่มใจไม่ดี เขาคุกเข่าลงอย่างละล่ำละลัก

“คุณหนูซู เป็นความผิดของข้าน้อยที่คุ้มกันนายท่านและคุณชายไม่ดี โปรดลงโทษด้วยเถิด!”

ซูเยว่หลันค่อย ๆ วางผ้าคลุมกลับดังเดิม ก่อนหันไปมองทหารเฒ่า

“ใต้เท้าเหอ” นางเอ่ยเรียบ ๆ

“สนามรบไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะกำหนดเป็นกำหนดตายได้ ท่านตามบิดาและพี่ชายข้ามาหลายปี คำขอโทษนี้ไม่จำเป็น” น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก แต่กลับทำให้คนฟังเจ็บลึกในอกยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ ทหารเฒ่าผู้นั้นก้มหน้าลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้ม

ซูเยว่หลันเงยหน้ามองท้องฟ้าหม่นมัว สูดลมหายใจลึก ๆ คล้ายต้องการกดความปวดร้าวทั้งหมดลงไปใต้ทรวงอก

“เก็บศพท่านพ่อกับพี่ใหญ่ให้เรียบร้อย” นางกล่าว

“เราจะพาท่านทั้งสองกลับบ้าน”

คำว่า “บ้าน” หลุดออกจากริมฝีปากแล้วกลับแทงใจนางเอง บ้านที่กลับไปครั้งนี้ จะไม่มีบุรุษสองคนที่เป็นเสาหลักของตระกูลซูอีกต่อไป

ชิงเอ๋อร์รีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นไปช่วยจัดการทุกอย่างทันที ถึงกระนั้นปากก็ยังไม่วายพึมพำอย่างเคียดแค้น

“พวกสุนัขในเมืองหลวงพอรู้ข่าว ต้องเริ่มคิดกันแล้วว่าตระกูลซูหมดอำนาจ ท่านดูเถิดเจ้าค่ะ พวกมันต้องโผล่หัวออกมาทีละตัวแน่” ซูเยว่หลันหันไปมองสาวใช้คนสนิท ดวงตาอ่อนลงเพียงน้อยนิด

“เจ้าจะร้องไห้หรือจะด่าคนอื่นกันแน่”

ชิงเอ๋อร์สะอึกสะอื้นก่อนตอบทั้งน้ำตา

“ข้าร้องไปด้วย ด่าไปด้วยได้เจ้าค่ะ” เป็นประโยคที่ฟังดูน่าขันอย่างประหลาด แม้ในห้วงแห่งความตาย ซูเยว่หลันก็เกือบเผลอยกมุมปากขึ้น แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหน้าเบา ๆ

“ชิงเอ๋อร์”

“เจ้าค่ะ”

“อย่าให้ใครเห็นว่าเราอ่อนแอ”

ชิงเอ๋อร์ยืดอกทันที

“ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้าก็จะยืนบังให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”

ซูเยว่หลันมองนางครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา

“ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าบังฟ้า”

“เช่นนั้นให้ข้าบังคนเลว ๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”

คราวนี้ซูเยว่หลันหลุดหัวเราะสั้น ๆ ออกมาจริง ๆ เสียงนั้นเบามาก แต่ในสนามรบที่เงียบงันกลับชัดเจนเหลือเกิน

ชิงเอ๋อร์มองนางแล้วตาแดงกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่าคุณหนูของตนไม่ได้หัวเราะง่าย ๆ เช่นนี้ในวันที่หัวใจแตกสลาย นางคุกเข่าลงข้างซูเยว่หลันแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น

“คุณหนู ต่อให้ทั้งโลกทอดทิ้งท่าน ข้าก็จะไม่ทิ้ง”

ซูเยว่หลันหันไปมอง ในที่สุดแววตาที่เย็นนิ่งตลอดทั้งเช้าก็ไหววูบเล็กน้อย

“ข้ารู้” สองคำสั้น ๆ แต่มากพอให้ชิงเอ๋อร์เช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นไปสั่งคนงานต่อทันที ขบวนเกวียนศพเคลื่อนกลับเมืองหลวงช้า ๆ ตลอดทาง มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยคุกเข่าริมถนน บ้างร้องไห้ บ้างพนมมือคารวะ เพราะซูเจิ้นกั๋วกับซูจิ้งเฉินคือผู้ที่ออกไปรบเพื่อบ้านเมืองหลายต่อหลายครั้ง

แต่ในความอาลัยนั้น ซูเยว่หลันเห็นสิ่งอื่นปะปนอยู่ด้วย แววตาหวาดหวั่น แววตาลอบมอง แววตาประเมินทุกคนต่างรู้ว่า เมื่อแม่ทัพซูสิ้น ตระกูลซูย่อมเหลือเพียงสตรีในจวน และเมื่อจวนหนึ่งไม่มีบุรุษค้ำหัว คนจำนวนไม่น้อยย่อมคิดว่าจวนนั้นอ่อนแอ

ชิงเอ๋อร์ขี่ม้าเคียงเกวียน พลางเหลือบมองสองข้างทางอย่างระแวดระวัง

“คุณหนู คนพวกนั้นมองท่านเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักว่าจะรังแกง่ายหรือไม่”

“ก็ปล่อยให้พวกเขาชั่งไป” ซูเยว่หลันตอบจากในเกวียน

“ใครพลาด ก็ต้องจ่ายราคาเอง”

ชิงเอ๋อร์นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยแย้มยิ้ม

“เจ้าค่ะ ข้าชอบตอนท่านพูดเช่นนี้ที่สุด”

เกวียนแล่นผ่านประตูเมืองเข้าสู่เมืองหลวงยามเย็น เงาตะวันสีชาดทาบลงบนกำแพงสูง ทั้งเมืองคล้ายจมอยู่ในสีเศร้าหม่น หน้าจวนซูมีโคมขาวแขวนเรียงรายตั้งแต่บ่ายแล้ว

เมื่อเกวียนหยุดลง สาวใช้และบ่าวรับใช้ในจวนต่างร้องไห้ระงม ซูฮูหยินผู้เป็นมารดาของซูเยว่หลันแทบทรุดลงกับพื้นทันทีที่เห็นศพสามีและบุตรชาย นางก้าวโซเซออกมาโดยไม่สนใจมารยาทใด ๆ

“ท่านพี่!... จิ้งเฉิน!...”

ซูเยว่หลันรีบประคองมารดาเอาไว้

“ท่านแม่”

ซูฮูหยินคว้าแขนบุตรสาวแน่น ดวงตาบวมแดงจนแทบลืมไม่ขึ้น

“เยว่หลัน...พวกเขา...พวกเขา...” คำพูดขาดหายไปกับเสียงสะอื้น นางแทบยืนไม่ไหว

ด้านหลังนั้นคือฮูหยินเฒ่าซู ผู้เป็นย่าเดินออกมาช้า ๆ แม้อายุจะมาก แต่แผ่นหลังยังตรง ดวงตาคมกริบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาทั้งชีวิตมองผ้าขาวสองผืนบนเกวียนเพียงครู่เดียวก่อนหลับตาลง มือเหี่ยวย่นกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาว แต่ฮูหยินเฒ่าซูไม่ร้องไห้ นางเอ่ยเพียงว่า

“ยกนายท่านกับคุณชายเข้าเรือนเถิด” น้ำเสียงนั้นเรียบจนชวนปวดใจยิ่งกว่าเสียงร่ำไห้ใด ๆ

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
1
ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งรบที่ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือด ธงศึกสีดำปักเอียงอยู่บนผืนดินชุ่มโคลน ม้าศึกไร้เจ้าของเดินวนอย่างสับสน เสียงคร่ำครวญของทหารบาดเจ็บดังแว่วมาจากไกล ๆ แต่เมื่อสายลมพัดผ่าน ทุกเสียงกลับจมหายไปเหลือเพียงความเงียบที่น่าหวาดหวั่นตรงกลางซากความพินาศนั้น ร่างในชุดไว้ทุกข์สีขาวยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักซูเยว่หลันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ชายผ้าเปื้อนเลือดมากไปกว่าเดิม ดวงตาคู่งามทอดมองกองร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าหยาบสองร่างตรงหน้า โดยไม่กะพริบแม้สักครั้งข้างกายนางคือชิงเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทกัดริมฝีปากแน่นจนซีด มือที่ถือร่มสั่นไม่หยุด นางพยายามยืนให้มั่นคง แต่สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่ไหว“คุณหนู...” ชิงเอ๋อร์เสียงเครือ“กลับกันเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังยืนตากลมหนาวอยู่อีก เดี๋ยวจะล้มเอา”ซูเยว่หลันไม่ได้ตอบทันที นางก้าวเข้าไปทีละก้าว คุกเข่าลงช้า ๆ ต่อหน้าร่างทั้งสอง มือเรียวสวยยื่นออกไปเปิดผ้าคลุมออกครึ่งหนึ่งใบหน้าของซูเจิ้นกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง ผู้เคยทำให้ศัตรูครั่นคร้าม บัดนี้ซีดเผือดไร้ชีวิต ส่วนอีกด้านหนึ่งคือ ซูจิ้งเฉินพี่ชายคนเดียวของนาง ผู้เคยหัวเราะเสียงดังและสัญญ
Read more
2
คนทั้งจวนรีบทำตามคำสั่ง ซูเยว่หลันช่วยประคองมารดาเข้าไปด้านใน ขณะเดินผ่านธรณีประตู นางเงยหน้ามองป้ายจวนซูที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ ป้ายเดิมจวนเดิม แต่ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คืนนั้น จวนซูเต็มไปด้วยกลิ่นธูป ซูเจิ้นกั๋วและซูจิ้งเฉินถูกตั้งศพในโถงใหญ่ คนของตระกูล ทยอยกันมาคารวะ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมาด้วยความจริงใจ บางคนพูดปลอบ บางคนถอนใจ แต่สายตาที่ลอบมองซูเยว่หลันกลับซ่อนความหมายไว้มากมาย“น่าเสียดายจริง ๆ ตระกูลซูมีเพียงคุณหนูเยว่หลันคนเดียวแล้ว”“จากนี้คงลำบากไม่น้อย...”“หญิงล้วนทั้งจวน จะรับมือไหวหรือ” คำพูดกระซิบกระซาบเล็ดลอดมาตามลม ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล กัดฟันดังกรอด นางอยากพุ่งเข้าไปตบปากคนเหล่านั้นนัก แต่ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ“ปล่อยพวกเขา”ชิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง“ข้าได้ยินแล้วมันคันมือเจ้าค่ะ”“เจ้าคันมือทั้งวันอยู่แล้ว”สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที“ข้าคันมือเป็นเวลาเจ้าค่ะ ตอนเห็นคนชั่วเท่านั้น”ซูเยว่หลันเกือบยิ้มอีกครั้ง แต่สายตากลับหันไปเห็นมารดานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพด้วยท่าทางเหมือนถูกดูดวิญญาณออกจากร่างแล้ว รอยยิ้มที่ริมฝีปากจึงเลือนหายไปนางเดินเข้าไปนั่งข้างซูฮูหยิน
Read more
3
“เยว่หลัน ย่าจะไม่บังคับเจ้า หากเจ้าไม่อยากแต่ง ต่อให้ต้องเอาชีวิตย่าเข้าแลก ย่าก็...”“ท่านย่า” ซูเยว่หลันคุกเข่าหันไปหาผู้เฒ่า“เพราะหลานเป็นคนตระกูลซู หลานจึงยิ่งต้องแต่ง”ชิงเอ๋อร์มองนางตาค้าง“คุณหนู!” ซูเยว่หลันก้มหน้าลงช้า ๆ สายตาทอดไปยังโลงศพของบิดาและพี่ชาย“ท่านพ่อกับพี่ใหญ่เพิ่งจากไป หากหลานยังดื้อดึงขัดราชโองการอีก ตระกูลซูจะยิ่งลำบาก” นางเอ่ยทีละคำ“ตอนนี้เราไม่มีสิทธิ์เลือกตามใจแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แม้แต่ฮูหยินเฒ่าซูก็เงียบงัน เพราะมันเป็นความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าจะปฏิเสธชิงเอ๋อร์คุกเข่าลงตรงหน้านาง น้ำตาไหลไม่หยุด“แต่แม่ทัพหลี่ผู้นั้นข้าได้ยินมาว่ารูปงามก็จริง ทว่าหยิ่งยโสและมีหญิงชมชอบมากมาย เหตุใดคุณหนูของข้าต้อง”ซูเยว่หลันยกมือแตะศีรษะนางเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ“ก็เพราะเป็นราชโองการ”“ราชโองการก็ไม่น่ารังแกคนถึงเพียงนี้สิเจ้าคะ”“ชิงเอ๋อร์”“เจ้าคะ...”“ช่วยข้าอีกครั้ง”สาวใช้คนสนิทเงยหน้าขึ้นทันที“คุณหนูสั่งมาเถิด” ซูเยว่หลันมองไปยังโลงศพทั้งสอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“ดูแลท่านแม่และท่านย่าให้ดี” ชิงเอ๋อร์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“เจ้าค่ะ”ครู่ต่อมา ฮูหยินเ
Read more
4
“คุณหนู ข้างนอกมีคนจากตระกูลโจวและตระกูลหยางมาคารวะศพขอรับ”ซูเยว่หลันพยักหน้า“จัดให้นั่งรอที่โถงหน้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”“ขอรับ”เมื่อบ่าวถอยออกไป ชิงเอ๋อร์กลับเบะปากทันที“ตระกูลโจวกับตระกูลหยางหรือเจ้าคะ ข้าว่าพวกเขาไม่ได้มาแค่คารวะศพหรอก”“แน่นอนว่าไม่ใช่” ซูเยว่หลันลุกขึ้นช้า ๆ พลางจัดแขนเสื้อสีไว้ทุกข์ให้เรียบ“คนหนึ่งอยากดูว่าจวนซูยังมีมูลค่าให้คบหาหรือไม่ อีกคนอยากรู้ว่าราชโองการสมรสจะเปลี่ยนฐานะข้าอย่างไร”“เช่นนั้นท่านยังจะออกไปพบอีกหรือเจ้าคะ”“ต้องพบ”“ทำไมเจ้าคะ ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าพวกเขามาดูถูก”ซูเยว่หลันหันมามองชิงเอ๋อร์ แววตานิ่งสนิท“ยิ่งพวกเขาอยากเห็นข้าอ่อนแอ ข้ายิ่งต้องไปให้เขาเห็นว่าข้ายังยืนอยู่”ชิงเอ๋อร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแรง ๆ“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะยืนข้างท่าน แล้วส่งสายตาถลึงใส่พวกเขาเอง”“ไม่ต้อง”“เหตุใดเล่าเจ้าคะ”“เสียแรงเปล่า” ซูเยว่หลันเดินออกจากห้อง“สำหรับคนบางจำพวก แค่ข้ายืนเฉย ๆ เขาก็อึดอัดพอแล้ว”ชิงเอ๋อร์รีบเดินตาม พลางพึมพำเบา ๆ“คุณหนูของข้านี่น่ากลัวจริง ๆ”“เจ้าพูดอะไร”“ข้าชมท่านอยู่เจ้าค่ะ” นางรีบยิ้มประจบเจ้านายสาวในทันทีช่วงสาย
Read more
5
ซูเยว่หลันลงจากรถ ตรวจดูตำแหน่งสุสานใหม่ที่กำลังเตรียมไว้ข้างหลุมของบรรพชนด้วยตนเอง นางถามรายละเอียดเรื่องหินจารึก เรื่องพิธี และเรื่องทหารที่คอยอารักขาอย่างละเอียดจนคนดูแลสุสานไม่กล้าพลาดแม้แต่น้อย ชิงเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล คอยสังเกตทุกทิศทางไม่ห่างกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เสียงนกยามเย็นค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดสน“กลับกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้“มืดกว่านี้ทางจะยิ่งเปลี่ยว”ซูเยว่หลันพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองพื้นที่ซึ่งอีกไม่นานจะเป็นที่พำนักนิรันดร์ของบิดาและพี่ชาย นางยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ“ท่านพ่อ...พี่ใหญ่...” เสียงนั้นเบามากจนแทบกลืนไปกับลม“ข้าจะดูแลจวนซูเอง”ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ใกล้สุดได้ยินชัด แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน นางเพียงยืนเงียบ ให้คุณหนูของตนมีพื้นที่กับความอาลัยตามลำพัง เมื่อขึ้นรถม้าอีกครั้ง ความมืดก็เริ่มปกคลุมทางกลับมากขึ้น ทว่าระหว่างที่รถแล่นผ่านแนวป่าเบื้องล่าง ชิงเอ๋อร์กลับชะงักกะทันหัน“หยุดรถ!”คนขับรถดึงบังเหียนจนม้าสะบัดหัว ซูเยว่หลันเปิดม่านออกเล็กน้อย“มีอะไร”ชิงเอ๋อร์ลงจากรถอย่างรวดเร็ว มือจับ
Read more
6
ชายหนุ่มมองซูเยว่หลันอยู่พักหนึ่ง ก่อนยอมกล่าวตรง ๆ “ข้าลุกเองได้ แต่คงไปได้ไม่ไกล”“ดี” ซูเยว่หลันลุกขึ้น“ชิงเอ๋อร์ ไปเอาถุงยาจากรถมา แล้วให้คนขับเตรียมผ้าคลุมอีกผืน”“เจ้าค่ะ” ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งไปทันที เหลือเพียงซูเยว่หลันกับชายแปลกหน้าใต้เงาสนยามค่ำลมเย็นพัดปลายผมของนางให้ไหวเบา ๆ แสงจันทร์อ่อนเพิ่งโผล่พ้นกลุ่มเมฆ ส่องให้ใบหน้าของนางขาวซีด แต่สงบนิ่งดุจสระน้ำลึก ชายหนุ่มมองนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนเอ่ยขึ้น“เจ้าไม่ถามชื่อข้าเลย”ซูเยว่หลันตอบโดยไม่หันกลับ“ถ้าเจ้าคิดจะบอก ก็จะบอกเอง”“แล้วถ้าข้าโกหกเล่า”“คนที่บาดเจ็บใกล้ตายมักโกหกได้ไม่ดีนัก”เขาหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนชะงักเพราะแผลร้าว“เจ้าพูดกับทุกคนเช่นนี้หรือ”“ไม่” ซูเยว่หลันตอบ“กับคนที่ไม่น่าสงสัย ข้าพูดน้อยกว่านี้”ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย แม้ร่างกายยังอ่อนแรง ทว่าความสนใจกลับเพิ่มขึ้นทุกขณะไม่นานชิงเอ๋อร์ก็กลับมาพร้อมถุงยาและผ้าคลุม นางช่วยประคองอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจนัก พลางบ่นไปด้วย“ข้าขอเตือนไว้ก่อนนะเจ้าคะ ถ้าท่านคิดร้ายกับคุณหนูของข้า ข้าจะเป็นคนแรกที่ฟันท่านเอง”ชายหนุ่มเหลือบมองนาง“เจ้าพูดกับคนเจ็บ
Read more
7
ซูเยว่หลันส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินออกไป เหลือเพียงชิงเอ๋อร์ที่ยังยืนจ้องชายแปลกหน้าอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้หน้าขู่เป็นครั้งสุดท้าย“จำไว้นะเจ้าคะ ถ้าท่านกล้าทำให้คุณหนูของข้าเดือดร้อน ข้าจะฟันท่านจริง ๆ”“ข้าเชื่อ” ชายหนุ่มตอบแผ่วเบาชิงเอ๋อร์จึงสะบัดหน้าแล้วเดินตามซูเยว่หลันออกไปภายในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงแสงตะเกียงอ่อนกับกลิ่นยาสมุนไพรชายหนุ่มที่ใช้ชื่อว่า “เสิ่นเหยียน” ค่อย ๆ หลับตาลงช้า ๆ แต่ภาพใบหน้าของซูเยว่หลันกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิมในความมืดนั้น“ซูเยว่หลัน...” ชื่อของนางถูกเอ่ยเบา ๆ จนกลืนหายไปกับลมยามค่ำนอกเรือนพักชิงเอ๋อร์เดินตามคุณหนูของตนพลางพึมพำไม่หยุด“คุณหนู ข้าไม่ชอบสายตาของบุรุษผู้นั้นเลย เขาดูไม่เหมือนคนดี”ซูเยว่หลันก้าวขึ้นรถม้าแล้วตอบเรียบ ๆ“คนดีมักไม่ต้องนอนจมเลือดอยู่ในป่า แต่ก็ตัดสินไม่ได้อยู่ดีว่าเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ดี”ชิงเอ๋อร์ชะงัก“เอ๊ะ...ก็จริงเจ้าค่ะ”“แต่คนเลวหรือดี ไม่สำคัญแล้วในคืนนี้” ซูเยว่หลันมองไปยังความมืดข้างหน้า“ขอเพียงเขาไม่ตายคามือเรา ก็พอ”ชิงเอ๋อร์ขึ้นนั่งข้างนางแล้วถามต่ออย่างสงสัย“แล้วถ้าวันหน้าเขากลับมาสร้างปัญหาเล่
Read more
8
“น่าเสียดาย...” พระองค์ตรัสช้า ๆ “คนอย่างซูเจิ้นกั๋ว หาได้ยากในใต้หล้า”เซียวเหยียนเงียบไม่เอ่ยแทรก เพราะเขารู้ดีว่าคำว่า“น่าเสียดาย” ของผู้ครองบัลลังก์ ไม่ได้หมายถึงเพียงความอาลัย แต่หมายถึงดุลอำนาจในราชสำนักที่กำลังเปลี่ยนไปด้วยฮ่องเต้หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนตรัสต่อ“ข้าได้ให้รางวัลปลอบขวัญตระกูลซูไปแล้ว”คำว่า “รางวัลปลอบขวัญ” ทำให้ปลายนิ้วของเซียวเหยียนขยับน้อย ๆ เขารู้ดีว่าพระบิดาหมายถึงอะไรฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาที่บุตรชายโดยตรง“เจ้ารู้เรื่องราชโองการสมรสแล้วหรือยัง”“พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ดี” พระองค์ตรัสเรียบ“แม่ทัพหนุ่ม หลี่เจิ้ง มีความชอบในสนามรบครั้งก่อน คนหนุ่มคนนี้แม้ยังไม่มั่นคงนัก แต่ถือว่าใช้ได้ การผูกตระกูลหลี่กับตระกูลซูไว้ด้วยกัน ย่อมช่วยปลอบฝ่ายบู๊และถ่วงดุลขุนนางในเมืองหลวงได้” ทุกคำคือตรรกะของฮ่องเต้ ทุกคำสมเหตุสมผลในเชิงบ้านเมือง แต่หาใช่ในเชิงหัวใจของคนคนหนึ่งไม่เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ข้ามีเรื่องจะทูลขอพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้หรี่พระเนตร“กล่าวมา”“เรื่องสมรสของ ซูเยว่หลัน” เซียวเหยียนกล่าวชัดทีละคำ“ข้าขอให้เสด็จพ่อทรงทบทวน”บรรยากาศในห้องเหมือนเย็นลงทันที เกาช
Read more
9
ฮ่องเต้จ้องเซียวเหยียนอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหลับพระเนตรลงช้า ๆ คล้ายหมดแรงจะเถียงต่อ“พอเถิด...” พระองค์ตรัสแผ่วเบา“คืนนี้ข้าเหนื่อยเกินไป พรุ่งนี้ค่อยพูดกันอีกครั้ง”เซียวเหยียนยังคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่ขยับ เขารู้ดีว่าคำว่า “พรุ่งนี้” ของผู้ป่วยหนักเช่นนี้ ไม่เคยมีหลักประกันใด ๆแต่เมื่อเห็นสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่ทรุดลงชัดเจน เขาก็ทำได้เพียงก้มศีรษะรับ“ข้าจะมาเข้าเฝ้าอีกครั้งในพรุ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ไม่ตรัสตอบ เพียงโบกพระหัตถ์ให้ถอยออกไปเมื่อออกจากตำหนักแล้ว ลมเย็นยามเช้าก็ปะทะใบหน้าทันทีระเบียงหินขาวทอดยาวเงียบงันไปจนสุดสายตา ด้านนอกกำแพงวัง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย แต่ภายในใจของเซียวเหยียนกลับมืดลงกว่าเดิมเฟิงอันเดินตามมาเงียบ ๆ อยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ“องค์รัชทายาท...”เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับ เฟิงอันจึงกล่าวต่อ“หม่อมฉันจะให้คนไปจับตาที่จวนแม่ทัพหลี่ไว้ก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“จับตาอย่างเดียวไม่พอ” เซียวเหยียนตอบ“ไปสืบทุกอย่างเกี่ยวกับหลี่เจิ้งให้หมด”“พ่ะย่ะค่ะ”“ทั้งหนี้สิน การคบหาขุนนางฝ่ายใด ความเคลื่อนไหวในกรมทหาร ชื่อเสียงนอกเมืองหลวง แม้แต่หญิงที่
Read more
10
“จำไว้ให้ดี”เฟิงอันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“คนที่ข้าปกป้อง...” เซียวเหยียนเอ่ยทีละคำ“ข้าจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำง่าย ๆ”เฟิงอันรับคำโดยไม่ลังเล“หม่อมฉันจะจำไว้พ่ะย่ะค่ะ” ยามรุ่งสาง ระฆังใหญ่ในวังดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ข่าวการสวรรคตของฮ่องเต้สะเทือนออกไปทั่วพระนครอย่างรวดเร็วทั่ววังหลวงและราชสำนักเข้าสู่ความโกลาหลตามแบบพิธีใหญ่ ขุนนางทั้งหลายรีบแต่งชุดไว้ทุกข์ เชื้อพระวงศ์ทยอยเข้าวัง เสียงฝีเท้าและเสียงประกาศคำสั่งดังต่อเนื่องไม่ขาดสายท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เซียวเหยียนยืนอยู่ในตำหนักบูรพา รับการถวายความเคารพจากเสนาบดีทั้งหลายด้วยสีหน้าเรียบสนิทวันนี้เขายังไม่ได้สวมมงกุฎฮ่องเต้อย่างเป็นทางการแต่ทุกคนต่างรู้แล้วว่า คนผู้นี้คือผู้กุมชะตาแผ่นดินต่อจากนี้เสนาบดีฝ่ายหนึ่งก้าวออกมาค้อมศีรษะ“องค์รัชทายาท บัดนี้ประเทศชาติขาดเจ้าชีวิต มิอาจไร้ผู้นำได้นาน ขอทรงรับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการตามพระราชประเพณีก่อน แล้วค่อยประกอบพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ในภายหลัง”เซียวเหยียนทอดสายตามองคนทั้งห้อง เสียงคุกเข่าดังครืดไปทั่ว“ถวายบังคมฝ่าบาท!”คำว่า “ฝ่าบาท” ดังขึ้นพร้อมกันเป็นครั้งแรก หนักแน่น
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status