Todos los capítulos de หย่าสามีชั่ว ข้ากลับเป็นฮองเฮา: Capítulo 21 - Capítulo 30

31 Capítulos

21

รุ่งเช้าในวังหลวง แสงแดดแรกส่องผ่านระเบียงหินยาวของตำหนักบูรพา ที่นั่นฮ่องเต้เซียวเหยียน นั่งอยู่หลังโต๊ะมังกร ตรงหน้าคือกองรายงานจากราชสำนัก เฟิงอันยืนอยู่ด้านข้าง ในมือถือเอกสารอีกชุด“ฝ่าบาท”เซียวเหยียนไม่เงยหน้า“พูด”เฟิงอันกล่าว“เรื่องแม่ทัพหลี่เจิ้ง”พู่กันในมือฮ่องเต้หยุดลงเล็กน้อย“เขาทำอะไรอีก”เฟิงอันยื่นเอกสาร“เขากู้เงินหนึ่งหมื่นตำลึง และกำลังวิ่งเต้นเพื่อตำแหน่ง”เซียวเหยียนเปิดเอกสาร แล้วอ่านเงียบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม“หลักฐาน”เฟิงอันตอบ“พ่อค้าสามคน และโรงรับจำนำ”เซียวเหยียนยิ้มบาง“โรงรับจำนำ?”เฟิงอันพยักหน้า“ใช่”เซียวเหยียนถาม“เจ้ารู้หรือไม่ว่าโรงรับจำนำนั้นเป็นของใคร”เฟิงอันนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบ“ของ…ฮูหยินจวนหลี่”เซียวเหยียนหัวเราะเบา ๆ“ดี”เฟิงอันถาม“ฝ่าบาทจะจับเขาหรือไม่”เซียวเหยียนวางเอกสาร แล้วตอบเรียบ“ไม่”เฟิงอันแปลกใจ“ไม่หรือพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนกล่าว“จับตอนนี้ ก็แค่เสียตำแหน่ง”เฟิงอันเริ่มเข้าใจ“ฝ่าบาทต้องการให้เขาเสียมากกว่านั้น”เซียวเหยียนยิ้มเล็ก ๆ“ปล่อยข่าว”เฟิงอันถาม“ข่าวอะไร”เซียวเหยียนตอบ“แม่ทัพหลี่เจิ้ง ซื้อเก้าอี
Leer más

22

“แม่ทัพหลี่โชคดีจริง”แต่บางคนกลับยิ้มบาง เพราะรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่รางวัลธรรมดา บนบัลลังก์ เซียวเหยียน มองลงมาด้วยสายตานิ่งเฟิงอันกระซิบเบา ๆ“ฝ่าบาท”“จวนหลี่คงคึกคัก”เซียวเหยียนตอบเรียบ“ข้าอยากให้มันคึกคัก”ประตูจวนหลี่ ขบวนรถม้าสิบคันหยุดหน้าจวน หญิงงามสิบคนลงจากรถ ทุกคนงดงามราวดอกไม้ พ่อบ้านรีบวิ่งเข้าไปในจวน“ฮูหยิน! มีพระราชโองการ!”ฮูหยินหลี่รับพระราชโองการ มือสั่นเล็กน้อย“หญิงงามสิบคน…”หลินอวี้หรงที่ยืนข้าง ๆ หน้าเปลี่ยนสี“สิบคน?!”สาวใช้กล่าว“พวกนางอยู่หน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ”หลินอวี้หรงกัดฟัน“นี่มันอะไรกัน”ฮูหยินหลี่คิดว่าดี ลูกชายจะได้มีทายาทสืบสกุลเยอะๆ“ฮ่องเต้พระราชทาน ปฏิเสธไม่ได้” ฮูหยินหลี่เอ่ยกับหลินอวี้หรงหลินอวี้หรงเสียงสั่น“แต่…แต่แม่ทัพรักข้า!”ฮูหยินหลี่กล่าวเย็น“ถ้าเจ้าอยากอยู่ในจวนนี้ ก็ต้องใจกว้าง” คำพูดนั้นทำให้หลินอวี้หรงนิ่ง เพราะ นี่คือคำที่นางเคยพูดกับซูเยว่หลันณ ลานจวน หญิงงามสิบคนยืนเรียงกันบ่าวไพร่ทั้งจวนมองตาโต หลินอวี้หรงมองพวกนางอย่างโกรธ ๆ“พวกเจ้ามาทำอะไร”หญิงคนหนึ่งตอบสุภาพ“เรามาตามพระราชโองการ”อีกคนกล่าว“เป็นหญิงของท่านแม่ทัพ”หลินอวี
Leer más

23

ฮูหยินหลี่ตอบ“ถ้านางกับเจิ้งเอ๋อร์เข้าหอ นางจะออกจากจวนยาก”หลินอวี้หรงนิ่ง แล้วเข้าใจทันที แต่ก็แอบริษยาอยู่ลึกๆ มือจิกเข้าไปในชุดสวยที่สวมใส่อยู่เรือนซูเยว่หลัน ชิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามา“คุณหนู!”ซูเยว่หลันกำลังอ่านบัญชี“อืม”“คืนนี้ฮูหยินหลี่จัดงานเลี้ยง”ซูเยว่หลันถาม“อีกแล้ว?”ชิงเอ๋อร์พยักหน้า“ต้อนรับการกลับมาของแม่ทัพหลี”ซูเยว่หลันยิ้มบาง“ข้าคิดไว้แล้ว”ชิงเอ๋อร์ถาม“คิดอะไร”ซูเยว่หลันตอบ“คืนนี้ พวกเขาจะพยายามให้ข้าเข้าหอ”ชิงเอ๋อร์ตาโต“คุณหนูรู้ได้อย่างไร”ซูเยว่หลันกล่าวเรียบ“เพราะข้าจะหย่า แต่พวกเขาอยากยึดทุกอย่างของข้า”งานเลี้ยงคืนนั้น ลานจวนหลี่สว่างด้วยโคมแดง หลี่ จิ้งนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฮูหยินหลี่กล่าวยิ้ม ๆ“วันนี้ครอบครัวเราควรดื่มด้วยกัน”หลินอวี้หรงยื่นถ้วยเหล้าให้ซูเยว่หลัน“ฮูหยิน เชิญเจ้าค่ะ”ชิงเอ๋อร์กระซิบ“คุณหนู กลิ่นยา”ซูเยว่หลันยิ้ม“ข้ารู้” นางยกถ้วย แล้วกล่าว“วันนี้ข้าขอดื่มให้แม่ทัพ”หลี่เจิ้งหัวเราะ“ดี” ทั้งสองชนถ้วย แต่ก่อนดื่ม ซูเยว่หลันเปลี่ยนถ้วยอย่างแนบเนียน หลี่เจิ้งดื่มหมด ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่เจิ้งหน้าแดง หลินอวี้หรงถาม“แม่ทัพเป็นอะไร”หล
Leer más

24

“ท่านแม่อยากดูหรือ”ฮูหยินหลี่รับ ซูเยว่หลันกล่าว“นี่คือบัญชีห้าปี เงินทั้งหมดที่ใช้”ฮูหยินหลี่เปิดดู ตัวเลขจำนวนมาก หลินอวี้หรงเริ่มหน้าเสีย ซูเยว่หลันกล่าวช้า ๆ“เงินสินเดิมของข้า ถูกใช้ไปเป็นจำนวนมาก”ทั้งห้องเงียบ ฮูหยินหลี่กล่าวเสียงแข็ง“เจ้าเป็นสะใภ้จวนหลี่”ซูเยว่หลันยิ้มบาง“ใช่” แล้วกล่าวต่อ“แต่เงินนั้น เป็นเงินของข้า มีที่ไหนที่แต่งงานมาแล้วจะมาเบียดบังเงินสินเดิมของลูกสะใภ้”“เจ้า เจ้า เจ้า” นางตัวสั่นแต่ด่าลูกสะใภ้ไม่ออก“หากท่านแม่ไม่มีอะไรแล้ว ก็เชิญเถิดเจ้าค่ะ ข้าต้องตรวจบัญชีต่อ” ท่าทีเฉยเมย เย็นชา ไว้ตัว เหมือนนางพญาหงส์นี้ทำให้ฮูหยินหลี่เกลียดสะใภ้คนนี้จับใจ นางสะบัดหน้าพรืดทันทีหลินอวี้หรงกัดฟัน ฮูหยินหลี่ได้แต่พูดไม่ออก หลังจากนั้นฮูหยินหลี่เดินออกจากเรือน สีหน้ามืดมน หลินอวี้หรงกระซิบกระซาบเบา ๆ“เราจะทำอย่างไร”ฮูหยินหลี่กล่าวเบา“ข้าจะไม่ยอมแพ้”เรือนซูเยว่หลัน ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“คุณหนู หน้าฮูหยินหลี่ตอนดูบัญชี หน้าซีดเหลือสองนิ้ว”ซูเยว่หลันจิบชา“ยังเร็วเกินไป”ชิงเอ๋อร์ถาม“เร็วเกินไปอะไร”ซูเยว่หลันตอบ“สำหรับการหย่า”ชิงเอ๋อร์เลิกคิ้ว“แล้วท่านรออะไร”ซ
Leer más

25

ซูเยว่หลันหน้าแดงเล็กน้อย แล้วตีแขนสาวใช้“อย่าพูดไร้สาระ”แต่สายตาของนาง กลับมองไปยังประตูร้าน ที่ชายคนนั้นเพิ่งเดินออกไป โดยไม่รู้ตัวเช้าวันหนึ่งในเมืองหลวง หน้าศาลหลวงเต็มไปด้วยผู้คน ข่าวหนึ่งแพร่ไปทั่วเมืองตั้งแต่เช้าว่า ฮูหยินแห่งจวนหลี่ กำลังจะฟ้องหย่า หน้าศาล รถม้าคันหนึ่งหยุดลง ซูเยว่หลันลงจากรถชุดสีขาวเรียบสง่างามชิงเอ๋อร์ยืนข้าง กระซิบเบา ๆ“คุณหนู คนมาดูเยอะกว่าดูงิ้วเสียอีก”ซูเยว่หลันยิ้ม“ก็ดี พยานจะได้เยอะ”ภายในศาล ผู้พิพากษานั่งอยู่หลังโต๊ะ ตรงหน้าคือ ซูเยว่หลัน หลี่เจิ้ง ฮูหยินหลี่ หลินอวี้หรง ผู้พิพากษาถาม“ฮูหยินต้องการหย่าจริงหรือ”ซูเยว่หลันตอบ“ใช่” เสียงฮือดังขึ้น ผู้พิพากษาถาม“เหตุผล”ซูเยว่หลันกล่าวช้า ๆ“สามีมีหญิงอื่น ก่อหนี้จำนวนมาก และใช้เงินสินเดิมของข้า”หลี่เจิ้งตะคอก“เจ้าใส่ร้าย!”ซูเยว่หลันไม่โกรธ นางยื่นสมุดบัญชี“นี่คือหลักฐาน”ชิงเอ๋อร์วางกองเอกสารบนโต๊ะ ผู้พิพากษาเปิดดู ตัวเลขจำนวนมาก การเปิดโปง ซูเยว่หลันกล่าว“เงินสินเดิมของข้า ถูกใช้ไปจำนวนมาก”ทั้งศาลเงียบ หลี่เจิ้งกัดฟัน“เจ้าเป็นภรรยาข้า เงินเจ้าก็คือเงินจวน และเงินที่ทำมาค้าขายได้ก็เป็
Leer más

26

เรือนซูเยว่หลัน ในอีกฟากของเมือง ซูเยว่หลันกำลังดื่มชา ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามา“คุณหนู!”“จวนหลี่เกิดเรื่อง!”เยว่หลันถาม“อะไร”ชิงเอ๋อร์กล่าว“หลินอวี้หรงตาย”ซูเยว่หลันนิ่ง ชิงเอ๋อร์กล่าวต่อ“และแม่ทัพหลี่ถูกปลดแล้ว”ซูเยว่หลันยิ้มบาง แล้วกล่าวเบา ๆ“ในที่สุด”ชิงเอ๋อร์ถาม“คุณหนูไม่เสียใจแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”ซูเยว่หลันส่ายหัว แล้วตอบเรียบ“คนที่ทรยศข้า และคนที่หักหลังข้า ควรได้รับกรรมอย่างสาสม”ลมเย็นพัดผ่านเรือน และในคืนเดียวกัน จวนแม่ทัพหลี่ ก็กลายเป็นเพียงซากของอดีต ที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้อีกต่อไปฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา ต้นเหมยในเมืองหลวงกำลังออกดอกอีกครั้ง ในเรือนใหญ่ของตระกูลซู ซูเยว่หลันนั่งอยู่ใต้ศาลา ชิงเอ๋อร์กำลังรินชา“คุณหนูเจ้าคะ”ซูเยว่หลันเงยหน้า“อืม”“วันนี้ท่านดูอารมณ์ดี”ซูเยว่หลันยิ้มบาง ๆ“ข้าก็สบายดี”ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“แน่นอนสิ ไม่มีแม่สามี ไม่มีสามีชั่ว ชีวิตดีขึ้นเยอะ”ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ทันใดนั้น สาวใช้วิ่งเข้ามา“คุณหนู! มีคนมาขอพบท่าน!”ซูเยว่หลันถาม“ใคร”สาวใช้ตอบ“แม่ทัพ…หลี่เจิ้ง”ชิงเอ๋อร์กลอกตา“ผีตามมาถึงบ้าน”หน้าประตูเรือน หลี่เจิ้งยืนอยู่หน้าประตู
Leer más

27

เซียวเหยียนตอบ“กลัวว่าเจ้าจะหนี”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ตอนนี้ข้าจะหนีไปไหนได้”เซียวเหยียนมองนาง แววตาอ่อนลง“เยว่หลัน ครั้งหนึ่งข้าเคยปล่อยเจ้าไปแล้ว ไม่สิ ต้องบอกว่าครั้งหนึ่งข้าพลาดไป” เขาจับมือของนาง“ครั้งนี้ ข้าจะไม่พลาดอีก”ซูเยว่หลันยิ้มบาง ๆ และในคืนนั้น ฮ่องเต้ผู้เย็นชาของใต้หล้า กลับอ่อนโยนกับหญิงคนหนึ่งที่สุด“ข้าแค่กำลังคิด ว่าฝันหรือความจริง”ซูเยว่หลันเอ่ยถาม“พระองค์ไม่ได้ฝันเพคะ”“ใช่ เจ้ากลายเป็นฮองเฮาของข้าจริง ๆ”เขายื่นมือออกมา ใบหน้าของซูเยว่หลันปรากฏใต้แสงโคม ดวงตาของทั้งสองสบกันครู่หนึ่ง เซียวเหยียนถอนหายใจเบา ๆ“ข้าผ่านศึกมาหลายสนาม แต่ไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน”ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว“ฮ่องเต้แห่งใต้หล้ากลัวอะไร”เซียวเหยียนตอบทันที“กลัวว่าเจ้าจะหนี”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ตอนนี้ข้าจะหนีไปไหนได้”เซียวเหยียนยิ้ม แล้วนั่งลงข้างนางเขามองซูเยว่หลันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวเบา ๆ“เยว่หลัน เจ้ารู้หรือไม่ ข้าเคยเสียใจเรื่องหนึ่งมากที่สุดในชีวิต”ซูเยว่หลันถาม“เรื่องอะไร”เซียวเหยียนตอบช้า ๆ“วันที่เจ้าถูกพระราชทานสมรสให้หลี่เจิ้ง”ซูเยว่หลันนิ่ง เขาพูดต่อ“ตอนนั้นข้ายัง
Leer más

28

ชิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้มตั้งแต่วันนั้น ทั้งตำหนักก็วุ่นวาย เซียวเหยียนสั่ง เพิ่มหมอหลวงสามคน เปลี่ยนพ่อครัวในวัง ตรวจอาหารทุกมื้อวันหนึ่ง ซูเยว่หลันมองหมอหลวงที่ยืนเรียงกัน แล้วถาม“ฝ่าบาท ข้าท้อง ไม่ได้ป่วย”เซียวเหยียนตอบทันที“แต่เจ้าคือฮองเฮา”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ฝ่าบาทระวังเกินไปแล้ว”เซียวเหยียนส่ายหน้า แล้วกล่าวเบา ๆ“เพราะเจ้าสำคัญกับข้าที่สุด”ค่ำวันหนึ่ง ซูเยว่หลันเดินออกมาที่ระเบียง พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนฟ้า นางยืนดูสวนเงียบ ๆ ทันใดนั้น ผ้าคลุมไหล่ก็ถูกคลุมลงบนบ่าของนางซูเยว่หลันหันกลับ เซียวเหยียนยืนอยู่ด้านหลัง“ฝ่าบาท” เซียวเหยียนกล่าว“หมอหลวงบอกว่า เจ้าไม่ควรยืนรับลมนาน”ซูเยว่หลันหัวเราะ“ข้าไม่ได้บอบบางขนาดนั้น”เซียวเหยียนเดินเข้ามา แล้ววางมือบนท้องของนางอีกครั้ง เสียงของเขาเบามาก“แต่ลูกของข้า บอบบาง”ซูเยว่หลันมองเขา แล้วถามเบา ๆ“ฝ่าบาทดีใจหรือ”เซียวเหยียนตอบทันที“มาก” เขามองนาง แล้วกล่าวต่อ“แต่สิ่งที่ข้าดีใจที่สุด ไม่ใช่ลูก”ซูเยว่หลันเลิกคิ้ว“แล้วอะไร”เซียวเหยียนยิ้ม“คือเจ้าปลอดภัย”ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวน แสงจันทร์ส่องลงบนตำหนัก และในค่ำคื
Leer más

29

เซียวเหยียนตอบ“เพราะเจ้ามีค่ากับข้าเสมอ”ซูเยว่หลันหยุดเดิน แล้วถามเบา ๆ“ถ้าวันหนึ่งข้าแก่ ไม่สวยเหมือนเดิม”เซียวเหยียนยิ้ม แล้วตอบทันที“ข้าก็แก่ไปกับเจ้า”ลมกลางคืนพัดผ่านสวน แสงโคมส่องเบา ๆ และในพระราชวังแห่งนี้ทุกคนรู้ดีว่า ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน กลับแพ้ให้กับคนเพียงคนเดียว นั่นคือ ฮองเฮาของเขาคืนหนึ่งในพระราชวัง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงมืดสนิท มีเพียงแสงดาวระยิบระยับภายในตำหนักหงส์ฟ้า กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย สาวใช้วิ่งเข้าออกไม่หยุด หมอหลวงยืนอยู่หน้าประตูเสียงของชิงเอ๋อร์ดังขึ้น“เร็วเข้า! เตรียมน้ำร้อน!” สาวใช้หลายคนรีบตอบ“เจ้าค่ะ!” เพราะในเวลานี้ ฮองเฮากำลังจะคลอดข่าวถึงฮ่องเต้ ในท้องพระโรง เซียวเหยียนกำลังอ่านฎีกา ขันทีหลวงรีบวิ่งเข้ามา“ฝ่าบาท!” เซียวเหยียนเงยหน้า“เกิดอะไร” ขันทีหลวงรีบคุกเข่า“ฮองเฮาทรงเจ็บครรภ์พ่ะย่ะค่ะ!”พู่กันในมือฮ่องเต้หยุดทันที“เมื่อไร”“เมื่อครู่พ่ะย่ะค่ะ”เซียวเหยียนลุกขึ้นทันที“ไปตำหนักหงส์ฟ้า”ขุนนางทั้งท้องพระโรงมองตาม เสนาบดีคนหนึ่งกระซิบ“ข้าไม่เคยเห็นฝ่าบาทรีบแบบนี้”หน้าตำหนักหงส์ฟ้า เมื่อเซียวเหยียนมาถึง เสียงของซูเยว่หลันดั
Leer más

30

“ข้ากำลังเรียน”แต่ทันใดนั้น พระโอรสก็ร้องเสียงดังขึ้นอีก“แงงง!”เซียวเหยียนขมวดคิ้ว“ทำไมเขายังร้อง”ชิงเอ๋อร์ยิ้ม“บางทีเขาอยากให้ฝ่าบาทเดิน”เซียวเหยียนเลิกคิ้ว“เดิน?”“ใช่เจ้าค่ะ”ดังนั้น ฮ่องเต้แห่งใต้หล้า จึงเริ่มเดินไปเดินมาในตำหนัก อุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขนซูเยว่หลันมองภาพนั้น แล้วพูดเบา ๆ“ถ้าขุนนางเห็นภาพนี้”“คงตกใจ”เซียวเหยียนตอบทันที“ข้าไม่สน”เวลาผ่านไป หนึ่งชั่วยามผ่านไป พระโอรสยังไม่ยอมนอนชิงเอ๋อร์เริ่มง่วง ซูเยว่หลันก็เริ่มง่วง แต่เซียวเหยียนยังเดินไปมาอยู่ในห้อง ในที่สุด เสียงร้องก็ค่อย ๆ เงียบลงพระโอรสหลับในอ้อมแขนของเขา เซียวเหยียนหยุดเดิน แล้วมองลูกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางทารกลงในเปลเบา ๆซูเยว่หลันมองเขา แล้วกล่าว“ฝ่าบาททำได้ดี”เซียวเหยียนถอนหายใจ“การเลี้ยงเด็กยากกว่าสนามรบ”ซูเยว่หลันหัวเราะคืนดึก ตำหนักเงียบสงบ ซูเยว่หลันกำลังจะหลับ แต่ลืมตาขึ้นมา เห็นเซียวเหยียนยังนั่งอยู่ข้างเปล นางถามเบา ๆ“ฝ่าบาท ท่านยังไม่พักหรือ”เซียวเหยียนตอบ“ข้าจะเฝ้าเขา”ซูเยว่หลันยิ้ม“ฝ่าบาทดูเหมือนพ่อมือใหม่”เซียวเหยียนหันมามองนาง แล้วกล่าวเบา ๆ“ข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเป็น
Leer más
ANTERIOR
1234
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status