บททั้งหมดของ ทวงรักในรอยมลทิน(When my love to retune): บทที่ 21 - บทที่ 30

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ไม่ได้มอบความอบอุ่นหรือความสดใสให้เธอเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำหน้าที่เหมือนสปอตไลท์ที่สาดส่องเข้ามา… เผยให้เห็น “รอยร้าว” ในชีวิตของณัทณิชาอย่างชัดเจนเกินกว่าจะหลบตาร่างเล็กขยับตัวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ทั่วทั้งสรรพางค์กายปวดร้าว สายตาเหลือบมองพื้นที่ว่างเปล่าข้างกายที่ยังหลงเหลือไออุ่นและร่องรอยความร้อนแรงจากคืนที่ผ่านมา กฤษตินจากไปแล้ว… ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ยังลอยคลออยู่ในอากาศ ย้ำเตือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ความฝันที่ตื่นแล้วจะเลือนหายณัทณิชายืนอยู่หน้ากระจกบานเดิม แต่ผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในเงากระจกบานนั้น… กลับดูแปลกแยกจนเธอแทบจำไม่ได้ รอยรักสีเข้มที่แต้มอยู่บนผิวเนื้อตรงลำคอเด่นชัดเกินกว่าจะปฏิเสธ น้ำตาไหลร่วงลงมาเงียบ ๆ ก่อนจะพรั่งพรูจนควบคุมไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นกุมรอยนั้นไว้แน่น พยายามปิดบังความจริงอันน่ารังเกียจนี้จากสายตาของโลก แม้จะรู้ดีว่าต่อให้ปิดบังอย่างไร… ความจริงก็ยังคงอยู่‘ทำไมถึงปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ทำไมถึงก้าวข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม’เธอถามตัวเองซ้ำ ๆ ด้วยความรู้สึกรังเกียจตัวเองด้วย ความจ

บาสแค่นยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แววตาที่มองกฤษตินสลับกับณิชานั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจในสถานการณ์อย่างทะลุปรุโปร่ง เขารู้ชัดแล้วว่า "ความลับ" ที่เพื่อนสนิทหวงแหน... คือความผิดบาปที่แสนหอมหวานและอันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด“เปิด... เปิดหนังสือไปที่หน้า 102 ค่ะ...”เสียงของณัทณิชาสั่นพร่าจนคนทั้งห้องเริ่มขมวดคิ้วกฤษตินไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขานั่งเอกเขนก มองอาการสั่นสะท้านของ ‘เหยื่อ’ ที่เขามอบรอยจารึกไว้ให้อย่างจงใจ แววตาของสุนัขป่าตัวร้ายโลมเลียไปตามร่างกายที่สวมชุดมิดชิดนั้น ราวกับสามารถมองทะลุเนื้อผ้าเข้าไปเห็นผลงานดิบเถื่อนที่เขาฝากรอยเอาไว้ได้อย่างชัดแจ้ง“ครูครับ... วันนี้ครูดูไม่ค่อยสบายนะครับ”เต้โพล่งถามขึ้นมากลางความเงียบขณะที่เธอกำลังจะเริ่มเช็กชื่อ น้ำเสียงขี้เล่นแฝงแววจับผิดทำเอาณัทณิชาชะงักกึกจนกระดาษในมือสั่นระริก“อากาศร้อนอบอ้าวขนาดนี้ ทำไมวันนี้ครูถึงใส่เสื้อปิดคอซะมิดชิดเลยล่ะครับ? เห็นแล้วผมร้อนแทนเลย หรือว่าแอร์ห้องพักครูมันเสียครับ?”มือเรียวเผลอแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เธอรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมกลาง

ทันทีที่บานประตูถูกแง้มออก สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับเขา... กฤษตินยืนอยู่ตรงนั้น แววตานั้นไม่ใช่แค่ความเจ็บปวด แต่มันเต็มไปด้วยความอึดอัดดื้อรั้นที่ใกล้จะคลุ้มคลั่งเต็มที เขาแทรกเข้ามาในห้องโดยไม่ให้เธอได้เอ่ยปากถามปัง!ประตูถูกปิดกระแทกแรง ร่างสูงใหญ่โถมเข้าหาเธอทันที มือหนาเอื้อมประคองแก้มเนียนไว้มั่นก่อนจะบดจูบลงมาอย่างรุนแรงเอาแต่ใจ ทั้งคู่เบียดชิดขยับเคลื่อนไหวไปตามแรงอารมณ์จนกระทั่งแผ่นหลังบางถูกดันไปติดผนังห้อง กฤษตินบดทับริมฝีปากรุนแรงขึ้นกว่าเดิม มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานหรือออดอ้อน...แต่เป็นจูบของคนที่กำลังจะจมน้ำ และกำลังไขว่คว้าเธอไว้เป็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายในชีวิต“กฤษ… พอเถอะ…”เธอพยายามเรียกสติของชายหนุ่มมือเรียววางทาบที่แผงอกแกร่ง พยายามดันเขาออกแต่กลับทำได้เพียงขยำเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับย่นตามแรงอารมณ์ ณัทณิชาเบือนหน้าหนีอย่างยากลำบาก ลมหายใจอุ่นจัดของเขารดรินจนเธอหน้าร้อนผ่าว“เราคุยกันดี ๆ ก่อนได้ไหมคะ? …”“คุยเหรอ…?”เขาเอ่ยชิดริมฝีปาก เสียงหายใจหอบราวกับสะกั้นกั้นความรู้สึกความคลุ้มคลั่งของตัวเองไว้ ณัทณิชามองสบตาเขาอย่างเข้าใจมือบางเอื้อมขึ้นลูบที่แก้มสากของเขาเบา ๆ พย

ช่วงบ่ายคล้อย หลังจากณัทณิชาเสร็จสิ้นธุระกับเพื่อนสาว เธอเร่งฝีเท้ากลับมายังห้องพักด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ราวกับกำลังถูกแรงดึงดูดบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ฉุดดึงกลับมา และเมื่อเงยหน้าขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเดิม ยืนพิงกำแพงรออยู่หน้าห้อง“กฤษติน”แววตาคู่คมจับจ้องมาที่เธออย่างไม่คิดจะหลบซ่อน ทั้งความกระวนกระวาย ความคิดถึง และบางอย่างที่ร้อนแรงกว่านั้น…ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดแจ้ง“กฤษ…”ยังไม่ทันที่เสียงเรียกแผ่วเบาจะหลุดพ้นริมฝีปากคลิก!ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ทุกอย่างก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ร่างสูงเข้าประชิดในพริบตา แรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ตลอดช่วงเวลาที่ห่างกันถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเงียบงัน…ไม่รีบร้อน ไม่รุนแรง ทว่าเต็มไปด้วยความคิดถึงและความปรารถนาอันลึกซึ้ง ณัทณิชาหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับสัมผัสลุ่มลึกนั้นอย่างไม่คิดจะฝืน ช่วงเวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า จากแสงแดดอ่อนยามบ่าย สู่แสงสีส้มที่ทอดผ่านม่านหน้าต่าง กระทั่งแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอบอุ่นที่อบอวลในอากาศ...ย้ำเตือนว่าบางสิ่งระหว่างเขาและเธอได้เปล

พายุที่ณัทณิชาหวาดกลัวมาตลอด..ได้คืบคลานมาถึงเร็วกว่าที่คิด ข่าวลือเรื่อง ‘ครูลูกจ้างแอบกินกันกับนักเรียนทายาทมหาเศรษฐี’ เริ่มสะพัดจากกลุ่มเล็กๆ จนกลายเป็นคลื่นใต้น้ำที่ทรงพลังอย่างน่าใจหาย จนในที่สุดเธอก็ถูกเรียกตัวเข้าพบ ผอ.เกรียงศักดิ์ ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัดและเย็นเยียบ “ครูณัทณิชา…” ผอ. เอ่ยขึ้นช้า ๆ พลางมองเธอผ่านเลนส์แว่น สายตานิ่งเฉียบจนแทบไร้อุณหภูมิ “ผมได้รับรายงาน… เกี่ยวกับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของคุณกับนักเรียนคนหนึ่ง” เขาเว้นจังหวะเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพูดชื่อออกมาตรง ๆ “กฤษติน” ปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ เลื่อนปึกกระดาษบนโต๊ะไม้ขัดเงาออกมาอย่างไม่เร่งรีบเสียงกระดาษเสียดสีกันเบา ๆ กลับดังชัดในความเงียบที่แสนอึดอัดนั้น ภาพถ่ายถูกวางเรียงทีละใบ ภาพกฤษตินเดินออกเข้า-ออกจากห้องพักของเธอในยามวิกาล ภาพบิ๊กไบค์หรือรถสปอร์ทคันงามที่จอดนิ่งอยู่หน้าหอพัก ภาพสายตา..ท่าทาง.. และความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของคำว่า “ครูกับนักเรียน” และสุดท้าย ภาพที่ไม่มีคำอธิบายใดเพียงพอ ภาพของคนสองคน…ที่กำลังจูบกันบนชิงช้าใต้แสงไฟมันชัดเจน..ตรงไ