บททั้งหมดของ ทวงรักในรอยมลทิน(When my love to retune): บทที่ 31 - บทที่ 40

ผอ.นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย้ำถึงเดิมพันที่สำคัญที่สุดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “ชีวิตของกฤษตินจะได้เดินหน้าต่อไป เพื่อเป็นอนาคตที่สมบูรณ์แบบ ตามที่ครอบครัวของเขาคาดหวัง และสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนของเราต่อไป... โดยไม่มีชื่อของคุณเข้าไปแปดเปื้อน หรือฉุดรั้งเขาไว้ให้มัวหมอง มันมีทางออกที่เจ็บปวดน้อยที่สุดเพียงเท่านี้จริง ๆ ผมช่วยคุณได้เท่านี้แหละ..คุณณัทณิชา” ณัทณิชาก้มมองหนังสือลาออกฉบับนั้นผ่านม่านน้ำตาที่พร่าเลือน คำว่า ‘เพื่ออนาคตของเขา’ มันช่างมีอำนาจเหนือกว่าทุกความรู้สึกที่เธอดึงดันจะเก็บไว้ในใจเหลือเกิน มันคือสิ่งที่บีบให้เธอต้องเลือก... ระหว่างความสุขส่วนตัว กับชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเด็กหนุ่มที่เธอรัก เมื่อสิ้นคำแนะนำที่เย็นเยียบ ณัทณิชารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาทับร่างจนหายใจแทบไม่ออก น้ำตาพรั่งพรูจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ ก่อนจะตัดสินใจตวัดลายเซ็นลงบนกระดาษแผ่นนั้น... ยอมจบสิ้นทั้งศักดิ์ศรีและทุกอย่างที่นี่ เพื่อรักษา 'แสงสว่าง' ในอนาคตของเขาไว้ ไม่ให้ต้องมัวหมองเพราะน้ำมือของเธอเอง

เขาคาดคั้นเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น“มันไม่สำคัญแล้วคุณกฤษติน... เพราะภาพพวกนี้มันจะกลายเป็นเพียงภาพที่เอไอสร้างขึ้นเพื่อใส่ร้ายป้ายสี ทันทีที่เธอได้เซ็นใบลาออก”“ผอ. หมายความว่ายังไงครับ!”กฤษตินถามด้วยอาการที่ร้อนรนขึ้นอย่างชัดเจน“ครูณิชาเธอลาออกไปแล้ว... เธอลาออกเพื่อปกป้องคุณ กฤษติน...”ผอ. พูดด้วยน้ำเสียงที่บีบคั้นอารมณ์“เธอทำเพื่อปกป้องอนาคตของคุณ รวมทั้งตัวเธอเองด้วย คุณรู้ใช่ไหมว่าการที่ครูกับนักเรียนในปกครองมีความสัมพันธ์กันมันคือเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ มันผิดวินัยร้ายแรง ต่อให้เธอจะยังไม่ได้เป็นข้าราชการก็เถอะ แต่นั่นคือจุดจบของชีวิตการเป็นครูของเธอ”“ผิดวินัยเหรอ? ผมอายุ 18 แล้วนะ! ผมบรรลุนิติภาวะทางนิติกรรมแล้ว..ผมรักเธอ! ไม่มีใครบังคับหรือขู่เข็ญให้ผมทำทั้งนั้น ผมเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมดเอง ทำไมต้องไปลงที่เธอคนเดียว!”กฤษตินตะโกนก้องออกมาอย่างเหลืออด เสียงของเขาสั่นสะท้านด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน เขาไม่ยอมรับความจริงที่โหดร้ายและความไม่ยุติธรรมที่กำลังเกิดขึ้น แววตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน และการขัดขืนต่อกฎเกณฑ์อันไร้หัวใจที่กำลังจะพรากหัวใจของ

บรรยากาศในกลุ่มเพื่อนสนิทเงียบจนน่าอึดอัด ภาพหลุดพวกนั้นเหมือนระเบิดที่โยนลงมากลางวง ทุกคนเห็นพยานหลักฐานคาตา แต่กลับไม่มีใครกล้าอ้าปากถาม... เพราะภาพกฤษตินที่เหมือนคนตายทั้งเป็นมันค้ำคอทุกคนอยู่ “มันไม่ได้นอนมาสามวันแล้วนะบาส…” เสียงของภีมดังลอดปลายสายมาเบา ๆ แต่หนักอึ้งจนปลายประโยคเหมือนจะหายไปในลมหายใจ บาสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว มือยกขึ้นกดขมับเหมือนพยายามเรียบเรียงความคิด “ตอนนี้มันอยู่ไหน…” “ยังวนหาอยู่…ที่เดิม ๆ นั่นแหละ” ภีมตอบ “ขอบตาแดง กูว่าแทบไม่รู้แล้วว่ากำลังขับรถไปไหน แค่ขับ…แล้วก็หาไปเรื่อย” ปลายสายเงียบไปอึดใจ เหมือนทั้งคู่ต่างเห็นภาพเดียวกันกฤษตินในสภาพที่ใกล้จะพังเต็มที “ปล่อยมันเถอะ…” บาสพูด เสียงแผ่วลงแต่หนักแน่น “ให้มันหาจนพอใจ ถ้ามันไม่เห็นกับตาว่าทุกที่มันว่างเปล่า…มันไม่ยอมหยุดหรอก” ภีมเม้มปากแน่น มองไปยังร่างสูงที่นั่งเหม่ออยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาแดงก่ำเหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน “เออ…แต่กูกลัวมันพังเร็วกว่านั้นว่ะ” บา

ในที่สุด วันแห่งการตัดสินที่ทุกคนเฝ้ารอก็มาถึง... การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีนัดสำคัญเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกระหึ่ม เต้ ยืนเบียดเสียดอยู่บนอัฒจันทร์พลางตะโกนเชียร์เพื่อนทั้งสามอย่างสุดกำลัง แม้เขาจะถนัดฟุตบอลมากกว่า แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงมวลความกดดันที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางเกมที่เดือดพล่านราวกับสงครามกลางสนามไม้ปาร์เกต์ ทีมของกฤษตินที่ใครต่อใครต่างยกให้เป็นต่อ กลับตกเป็นรองอย่างน่าใจหาย ทุกย่างก้าวของพวกเขามันดูติดขัดและเต็มไปด้วยความผิดพลาด โดยเฉพาะกัปตันทีมตัวจริงอย่างกฤษติน... เขาวิ่งไปตามสนามราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้ชีวิต แววตาว่างเปล่าและปฏิกิริยาที่เชื่องช้าทำให้เขาเล่นผิดฟอร์มไปอย่างกู่ไม่กลับ จนบาสต้องกัดฟันแบกรับภาระคุมเกมแทนอย่างเลี่ยงไม่ได้ บาสพยายามตะโกนสั่งการ แต่ดูเหมือนความพ่ายแพ้กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมทีมของพวกเขา... เพียงเพราะหัวใจของกัปตันทีมคนสำคัญไม่ได้อยู่กับตัวอีกต่อไปแล้ว เสียงลูกบาสกระทบพื้นไม้ปาร์เกต์ดังสนั่นพอๆ กับเสียงเชียร์ที่กระหึ่มยิมเนเซียม แต้มเบียดกันชนิดหายใจรดต้นคอ กฤษตินถูกประกบติดจนขยับไม่

บาสผลักประตูห้องเข้าไปเต็มแรงจนเกิดเสียงดังปังกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์อันเข้มข้นปะทะเข้าที่ใบหน้าทันที จนเขาต้องขมวดคิ้วแน่น “ไอ้สัส... มึงสองคนทำเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย? ห้องแม่งเหมือนบาร์เถื่อนมากกว่าห้องคนอยู่แล้ว” ภีมยืนพิงขอบหน้าต่าง สูบบุหรี่มวนใหม่ด้วยสีหน้าอ่อนล้าราวกับหมดแรงจะห้ามใครอีก “กูเปิดหน้าต่างตั้งนานแล้ว มันก็ยังไม่ยอมดับบุหรี่สักที” เขาพ่นควันออกช้า ๆ ก่อนส่ายหน้า “กูพูดจนปากจะฉีกแล้ว มันไม่ฟัง” บาสหันไปมองมุมห้องทันทีกฤษตินนั่งกองอยู่กับพื้น หลังพิงผนังอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ขวดเหล้าวางกระจัดกระจายรอบตัว มือข้างหนึ่งยังคีบบุหรี่ที่ควันลอยกรุ่นไม่ขาดสาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยดึงดูดทุกสายตา บัดนี้กลับหม่นซีดและอิดโรยราวกับถูกชีวิตสูบวิญญาณออกไปจนแทบไม่เหลือ “กฤษ!” บาสเดินตรงเข้าไป เตะขวดเหล้าที่ขวางทางจนกลิ้งกระแทกกำแพง ก่อนคว้าคอเสื้อเพื่อนกระชากขึ้นมากระแทกกับผนังเต็มแรง ตุ้ม! “เรื่องที่สนามวันนั้น มึงยอมรับผิดคนเดียวทำไมวะ!” เขาตะคอกใส่หน้าเพื่อนอย่าง