ทวงรักในรอยมลทิน(When my love to retune)

ในรั้วโรงเรียนชายล้วนเอกชนชื่อดัง กฤษติน วรโชติเมธากุล นักเรียน ม.6/1 คือภาพแทนของความสมบูรณ์แบบ นิ่ง เฉียบ และเย็นชาจนใคร ๆ ขนานนามว่า “ปีศาจในคราบชุดนักเรียน”

ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาเชื้อสายไทย–จีน เขาซ่อนรอยร้าวเอาไว้ลึกเกินกว่าจะมองเห็น ตั้งแต่อายุสิบขวบ วันที่พ่อศัลยแพทย์ชื่อดัง เลือกหย่าร้างและไปสร้างครอบครัวใหม่ในต่างประเทศ ทิ้งให้เขาเติบโตท่ามกลางแรงกดดันของคุณหญิงมลฤดี วรโชติเมธากุล ผู้เป็นแม่ นักธุรกิจหญิงผู้ทรงอิทธิพลในวงการโรงพยาบาลเอกชนและธุรกิจสุขภาพ

เธอเลี้ยงและหล่อหลอมเขาเพียงลำพัง ใช้อำนาจเงินมหาศาลเติมเต็มช่องว่างในใจลูก ทั้งซูเปอร์คาร์ ชีวิตหรูหรา และทุกสิ่งที่เงินซื้อได้ โดยมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว “เขาต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ”

กฤษตินจึงใช้ชีวิตราวกับประชดโลก บ้าระห่ำ ไร้ความกลัว แต่ยังคงรักษาผลการเรียนให้อยู่ระดับท็อปอย่างไม่เคยตกหล่น เพียงเพื่อไม่ให้แม่ต้องเสียหน้า ลึกลงไป เขาไม่ใช่คนเลวร้าย แค่เหนื่อยหน่ายกับการเป็น “หุ่นเชิด” ที่ต้องแบกรับความคาดหวังของคนทั้งโลกไว้เพียงลำพัง

กลุ่มเพื่อนสนิทของเขาคือเหล่าทายาทมหาเศรษฐีที่ต่างก็มีภาระหนักไม่ต่างกัน แต่บาดแผลในอดีตได้หล่อหลอมให้กฤษตินเติบโตเกินวัย สุขุม เฉียบคม และมองโลกอย่างเย็นชา

เขาเลือกสวมหน้ากากของ “ตัวร้าย” เป็นเกราะกำบังตนเองแต่ในส่วนลึกที่สุด เขายังคงยึดมั่นในบทบาท “ลูกชายที่สมบูรณ์แบบ” อย่างไม่เคยสั่นคลอน เพราะเขารู้ดี ความสำเร็จของเขา คือสิ่งเดียวที่หลงเหลือให้แม่ใช้ยึดเหนี่ยวหายใจต่อไป 

 ก่อนวันเปิดภาคเรียนที่ 1...

ภายในโถงกว้างของคฤหาสน์ที่เงียบเชียบจนชวนให้ใจหาย คุณหญิงมลฤดียืนสง่าในชุดแบรนด์เนมเรียบหรูสมฐานะนักธุรกิจหญิงผู้ทระนง สายตาคมกริบทอดมองลูกชายเพียงคนเดียวที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ เตรียมออกไปงานประชุมผู้ปกครอง

ตามปกติ หน้าที่นี้มักเป็นของเลขาส่วนตัว ผู้คอยติดตามและรายงานทุกความเคลื่อนไหวของกฤษตินให้เธอรับรู้ในทุกฝีก้าวโดยที่ไม่ต้องลงมือเอง ซึ่งกฤษตินเองก็ซึมซับ “สายตา” ที่คอยไล่ตามนั้นได้ดีอยู่แล้ว

แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป คุณหญิงมลฤดีเลือก ‘เจียดเวลา’ อันแสนมีค่าจากตารางธุรกิจที่แน่นขนัด มาปรากฏตัวด้วยตัวเอง

กฤษตินรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติและการที่แม่ยอมสละเวลามาโรงเรียน ย่อมหมายถึงความคาดหวังที่หนักหน่วงและกดดันกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

         “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยกฤษ... นั่งรถไปกับฉันแค่เช้านี้วันเดียวเท่านั้นแหละ จอดไอ้มอเตอร์ไซค์บ้า ๆ หรือรถสปอร์ตเสียงดังนั่นทิ้งไว้ที่บ้านนี่แหละ วันนี้แกควรทำตัวให้เรียบร้อย สมกับเป็นลูกชายของฉันหน่อย”

คุณหญิงเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้ลูกชาย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นที่ไร้อารมณ์

“เราต้องไปเจอครอบครัวอื่นที่มีบารมีทางธุรกิจ มันจะส่งผลดีต่อคอนเน็กชันในอนาคต... ทั้งของฉัน และของแก”

“ครับ...”

กฤษตินถอนหายใจยาว เบือนหน้าหนีอย่างปิดไม่มิดถึงความระอา

หลังจากทั้งคู่ก้าวขึ้นรถยุโรปคันหรู บรรยากาศภายในห้องโดยสารก็เริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ จนกฤษตินรู้สึกราวกับอากาศรอบตัวถูกดูดหายไป

“แกจะขึ้น ม.6 แล้วนะ เดือนหน้าก็จะอายุครบ 18 ปีเต็ม... และอีกไม่นานก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัย”

น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ แต่แฝงแรงกดดันที่หนักแน่น

“ฉันอยากให้แกใส่ใจเรื่องเรียนมากกว่านี้หน่อย นี่เป็นปีสุดท้ายแล้ว จะเข้าค่ายหรือทำพอร์ตโฟลิโออะไรก็จัดการเอาเอง แต่ขอให้ผลลัพธ์ออกมา ‘เพอร์เฟกต์’ ก็พอ”

กฤษตินหลุบสายตาลงต่ำ แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะปล่อยความอัดอั้นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ถ้าแม่จะเคี่ยวเข็ญผมขนาดนี้... ทำไมไม่ส่งผมไปเรียนเมืองนอกให้มันจบ ๆ ไปตั้งแต่แรกเลยล่ะครับ”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเลือกพูดประโยคที่รู้ดีว่าคมพอจะกรีดใจคนฟัง

“...หรือไม่ก็ส่งผมไปอยู่กับพ่อก็ได้นะ ผมจะได้ไม่ต้องอยู่เป็นภาระให้แม่ต้องคอยหงุดหงิดแบบนี้”

“โรงเรียนนี้... ตระกูลเราสนับสนุนมาตลอด ตั้งแต่สมัยที่พ่อแกยังอยู่ เขาก็ดูแลที่นี่อย่างดีมาเสมอ”

คุณหญิงมลฤดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากแฝงแรงกดดันอย่างชัดเจน

“มันแทบไม่ต่างจากโรงเรียนประจำตระกูลเราเลยนะกฤษ โดยเฉพาะสำหรับคนที่จะต้องไปเป็นหมอและเป็นผู้บริหารอย่างแก... ถ้าไปเมืองนอก แกมั่นใจเหรอว่าแกจะยังเป็นที่หนึ่งได้? แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะยังเป็น ‘ผู้ชนะ’ เหมือนตอนนี้?”

กฤษตินเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกรถ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบ เย็นชา เขานั่งเงียบ ราวกับร่างไร้วิญญาณ ปล่อยให้คำพูดของแม่ ที่ตีค่าความสำเร็จเป็นเพียงตัวเลขและตำแหน่ง ไหลผ่านไปโดยไร้ความหมาย

“ฉันรู้... ว่าแกคงไม่พอใจที่ฉันขีดเส้นให้เดิน ตอนนี้แกอาจยังไม่เข้าใจความหวังดีของฉัน”

คุณหญิงมลฤดีเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น ด้วยน้ำเสียงเดิมที่ราบเรียบแต่ทรงอำนาจ

“ม.6 แล้ว เรื่องเรียนฉันไม่ค่อยห่วงหรอก ไม่ว่าโรงเรียนจะส่งไปแข่งอะไร แกก็กวาดรางวัลมาหมด ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังสักครั้ง... ซึ่งมันก็เป็นผลดีกับพอร์ตของแกเองด้วย”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองลูกชายที่ยังคงนิ่งงัน

“แต่สิ่งที่ฉันอยากให้ลดลงบ้างคือเรื่องซิ่งรถ ฉันแทบหัวใจวายทุกครั้งที่เห็นประวัติแก... เรื่องกินเรื่องเที่ยวก็เหมือนกัน แกจะดื่มหนักทุกวันไม่ได้”

“ผมรู้ลิมิตของตัวเองดีครับแม่”

เขาตอบสั้น ๆ

“ต่อให้กลับดึกแค่ไหน ผมก็ยังรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองได้ ไม่เคยขาดเรียนสักครั้ง... แม่คงไม่เคยรู้สินะครับ”

ประโยคท้ายถูกปล่อยออกมาด้วยน้ำเสียงประชดบาง ๆ ที่กลบไม่มิดถึงความขมขื่น

“รวมถึงเรื่องไปมีเรื่องกับคนอื่นด้วย เบา ๆ ลงบ้าง ฉันไม่อยากต้องตามเช็ดตามล้างประวัติแกบ่อยนัก”

คุณหญิงกล่าวตบท้าย พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิอย่างชัดเจน

“ถ้าพลังมันเยอะนักจนจะจุกอกตาย ก็เอาไปลงกับการเล่นกีฬา ซ้อมมวย หรือเล่นดนตรีระบายมันทิ้งไปซะ อย่าเที่ยว

ไปหาเรื่องชกต่อยให้เสียชื่อ... มันจะเสียประวัติเปล่าๆ”

“ผมก็ทำตามที่แม่บงการทุกอย่างแล้วนี่!”

กฤษตินโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด น้ำเสียงสั่นเบาๆด้วยความอัดอั้น 

“ดนตรี กีฬา ผมไปแข่งจนได้รางวัลมาจนจะถมเต็มบ้านอยู่แล้ว หรือแม้แต่ค่ายมวยของเพื่อนแม่... ผมก็ซ้อมจนแทบจะติดทีมชาติได้อยู่แล้ว หมากรุกผมก็คว้าแชมป์มาให้... แต่แม่เคยรู้บ้างไหม? เคยเสียเวลาไปดูตอนผมแข่งสักครั้งไหม!”

คุณหญิงมลฤดีชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาสะท้อนบางอย่างขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เธอรู้สึกภาคภูมิใจใน 'ผลงาน' ที่ปั้นมากับมือ ทักษะที่ไร้ที่ติของลูกชายคือเครื่องยืนยันความสำเร็จของเธอ แม้มันจะขัดกับนิสัยดิบเถื่อนของเขาบ้าง ทว่ากฤษตินก็ยังเป็นหุ่นเชิดที่ยอดเยี่ยมเสมอมา

“งั้นเหรอ... ก็ดีแล้วนี่” 

เธอตอบรับสั้นๆ ก่อนจะวกเข้าเรื่องที่สำคัญกว่า 

“อ่อ... แล้วเรื่องผู้หญิงก็เหมือนกัน ฉันรู้ว่าหน้าตาอย่างแกไม่ต้องไปควานหาให้เหนื่อยก็มีมาประเคนให้ถึงที่ ถ้าจะควงใครไม่ซ้ำหน้าก็รู้จักป้องกันเอาไว้บ้าง อย่าให้มีปัญหาโง่ๆ ตามมาเด็ดขาด ดูคนให้ออก... ไม่ใช่หน้ามืดตามัวมีแต่จะลากขึ้นเตียงอย่างเดียว ฉันยังไม่อยากเลี้ยงหลานตอนนี้ อยากให้แกโฟกัสเรื่องเรียนเป็นหลัก แต่ถ้าจะแค่ 'ผ่อนคลาย' บ้าง... ฉันก็พอจะเข้าใจได้”

“แม่ครับ! เรื่องนี้ผมขอให้เป็นเรื่องส่วนตัวของผมบ้างเถอะ!” 

กฤษตินขึ้นเสียงเข้ม แววตาขบถลุกโชน 

“ชีวิตผมแม่ก็บงการไปหมดทุกอย่างแล้ว เว้นที่ให้ผมหายใจบ้าง... แม่จะตามเข้าไปจัดการพื้นที่ในใจผมด้วยเงินกับอำนาจอีกเหรอ?”

“ฉันไม่ได้บงการแก กฤษ...ฉันแค่อยากเลือกสิ่งที่ 'ดีที่สุด' ให้แก และถ้าใครจะมาทำตัวเกาะแกะจนทำให้แกเสียการเรียนล่ะก็ ฉันก็พร้อมจะกวาด 'ขยะ' พวกนั้นให้พ้นทางเสมอ”

คุณหญิงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ 

“จำไว้ว่าผู้หญิงที่จะเข้ามาในชีวิตแก ต้องส่งเสริมหน้าตาตระกูลเรา ไม่ใช่ใครก็ได้ที่แกคว้ามาจากข้างทางหรือผับพวกนั้น!”

กฤษตินกำหมัดแน่น ท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัดที่ปกคลุมทั้งคันรถ ลึกลงไปในใจ… เขาโหยหาเหลือเกิน โหยหาคนสักคนที่จะมองเห็นเขาเป็นแค่ “กฤษติน” ผู้ชายธรรมดาที่มีหัวใจ ไม่ใช่หุ่นเชิดของทายาทมหาเศรษฐีที่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าโดยไร้อิสระแบบนี้

“อย่าลืมว่า… วันหนึ่งแกต้องขึ้นมารับช่วงต่อทั้งหมดแทนฉัน ทั้งโรงพยาบาลและธุรกิจมูลค่ามหาศาลนั่น ทั้งหมดมันจะเป็นของแก”

คุณหญิงมลฤดีพูดปิดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบและเฉียบคม

“ก่อนจะทำอะไรบ้าบิ่น ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือชั่ว ให้คิดถึง ‘มูลค่า’  ของมันให้มากๆ ฉันมีแกคนเดียว... อยากใช้เงินเท่าไหร่ฉันไม่ว่า ขอแค่แกไม่ทิ้งการเรียนก็พอ”

คุณหญิงเบือนหน้ามองออกไปนอกรถอย่างเฉยชา ทิ้งให้ลูกชายจมอยู่กับความอ้างว้างในกรงทอง... โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ยิ่งพยายามกวาด ‘ขยะ’ ออกไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งผลักลูกชายให้ถลำลึกเข้าหา ‘รักแท้’  ที่เธอตราหน้าว่าไร้ค่า... เร็วขึ้นเท่านั้น!