Todos los capítulos de ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน: Capítulo 41 - Capítulo 47

ตอนพิเศษ 1ความรู้สึกของเผยฉางอันวัดไห่ซื่อ“ท่านโหว” น้ำเสียงขององครักษ์ลับดังขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าตึงเครียดขององครักษ์ เขาก็พลันเข้าใจถึงเหตุการณ์ทันทีเผยฉางอันหันไปมองหนิงหว่านชิงผู้เป็นภรรยา นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ จะได้รับผลกระทบใด ๆ ไม่ได้เป็นอันขาด ในใจเขาเริ่มมีความหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย กลัวว่าหากนางยังอยู่ที่นี่ อีกฝ่ายที่คอยจ้องอยู่ อาจรู้ถึงจุดอ่อนของเขาและทำร้ายนางได้ จะดีกว่าหากนางเป็นคนไร้ตัวตนในช่วงนี้ จะเป็นผลดีต่อนางและลูกมากกว่า“ชิงชิง นี่คือยันต์คุ้มครอง เจ้ากำลังตั้งครรภ์ รีบกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการ เดี๋ยวจะตามไปทีหลัง”น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าในใจกระวนกระวายไม่น้อย เมื่อต้องยอมปล่อยให้นางกลับไปคนเดียวเช่นนี้ แต่ทว่าหากนางอยู่คงเป็นอันตรายมากกว่า เพราะที่นี่เป็นเขตที่องค์รัชทายาทพักรักษาตัวอยู่ มือสังหารก็คงตามอยู่เป็นแน่ดวงตาคมจ้องมองแผ่นหลังบอบบางของผู้เป็นภรรยา ที่กำลังห่างออกไป เมื่อนางหายลับไปข้างนอก เขาก็หันไปสั่งองครักษ์มู่หวังทันที“ส่งคนไปคุ้มครองชิงชิง ห้ามปรากฏตัวให้นางรู้”“ขอรับ”สิ้นคำ เผยฉางอันก็พลันก้าวตรงไปยังเรือนหลั

โทษข้าที่ไม่อธิบายกับเจ้าดี ๆ ตอนนั้นข้ามีเรื่องมากมายต้องจัดการเวลากระชั้นชิด ข้าทำผิดต่อเจ้า เจ้าไม่ยกโทษให้ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าทิ้งข้าไปเลยนะ ครั้งนี้ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้จริง ๆ ข้าสำนึกผิดแล้ว ต่อไปจะไม่มีเรื่องเช่นนี้อีก ข้าสัญญา” เผยฉางอันกล่าวอย่างอ่อนโยนและรู้สำนึกผิดหนิงหว่านชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองใบหน้าคมที่มีหยดน้ำตาไหลรินออกมา ก่อนจะเอ่ยออกมา“ท่านพักผ่อนเถิด”ในใจนางยังคงสับสนเล็กน้อย เรื่องราวมากมาย นางปะติดปะต่อกันไปมา อาจเป็นนางเองที่ผิด เพราะไม่ฟังคำอธิบายของเขา ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา เขามักเป็นเช่นนี้เสมอ พูดอธิบายไม่ค่อยเก่งนัก เพราะเป็นคนเย็นชา แต่ครั้งนี้เขากลับพูดออกมามากมายเผยฉางอันส่ายหัวเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้น “ไม่ ข้ายังอยากมองเจ้าอีกสักพัก อยากพูดกับเจ้าให้เข้าใจ คนที่ข้ารักมีเพียงเจ้า ส่วน ไป๋ซูเหยานางอาจยังเข้าใจผิด เพราะเมื่อก่อนข้ามอบกำไลประจำตระกูลให้นาง ต่อมาเกิดเรื่องมากมายจนทำให้ข้าเรื่องนี้ลืมไป แต่ที่ข้ามอบให้นาง ก็เพราะท่านย่าและท่านแม่บอก บอกว่ากำไลนี้ต้องให้นาง เพราะนางคือภรรยาในอนาคตของข้า ตอนนั้นข้ายังไม่รู้จักความรักจริง เพียงเชื่อฟังผู้ใ

ตอนพิเศษ 4 ยอมทำตามใจตัวเองจวนตระกูลซูภายในสวนดอกท้อที่กำลังบานสะพรั่ง กลีบดอกท้อร่วงหล่นลงมาบนไหล่บางของหนิงหว่านชิงที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นท้อ เคียงข้างนางคือเผยฉางอันที่นั่งอยู่ด้วยสายตาของทั้งคู่สบกันเป็นระยะ ๆ หนิงหว่านชิงยกมือเรียวขึ้นลูบไล้หน้าท้องที่นูนออกมามาก นางเองก็พลันรู้สึกเหนื่อย ทว่าแม้ร่างกายเหน็ดเหนื่อย ทว่าในใจกลับมีความสุขยิ่งนักเพราะใกล้ถึงเวลาที่เจ้าตัวน้อยจะได้ออกมาแล้ว สิ่งของมากมายจากจวนโหว ถูกส่งมาเพื่อต้อนรับหลานน้อยไม่หยุด เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเผยรู้ว่าหนิงหว่านชิงพำนักอยู่ที่เมืองซูโจว นางก็ได้ส่งยาบำรุงครรภ์รวมถึงของมีค่ามากมายมาให้ ก่อนจะกำชับลงมาว่ารอคลอดแล้วค่อยเดินทางกลับ เนื่องจากการเดินทาง ไม่เหมาะกับสตรีที่กำลังตั้งครรภ์แก่ ๆ อยู่ เผยฉางอันขยับเข้ามาใกล้หนิงหว่านชิง เขาวางมือลงบนหน้าท้องที่นูนใหญ่ของนางแล้วเอ่ยขึ้น“เด็กดี รีบ ๆ ออกมานะ พ่อกับแม่เจ้ารอเจ้าอยู่”หนิงหว่านชิงเงยหน้าเล็กน้อย สบตาเขาอย่างลึกซึ้งพลันเผยรอยยิ้มหวานเผยฉางอันยกมือขึ้นปัดปอยผมข้างแก้มนวลของนางออกแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้น“เหนื่อยหรือไม่”หนิงหว่านชิงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนตอบก

ตอนพิเศษ 5 ความสุขหนึ่งปีผ่านไปในเมืองหลวงมีฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ทำให้เมืองหลวงเริ่มสงบสุขจวนเจิ้นเป่ยโหวภายในสวนด้านหลังจวนโหวยามบ่าย แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดผ่านกิ่งหลิวที่เอนล้อตามสายลม กลีบดอกไม้หลากสีโปรยปรายลงบนทางเดินหินราวพรมธรรมชาติ กลิ่นหอมของมวลบุปผา อบอวลไปทั่วใต้ศาลาไม้ริมสระบัว เด็กชายตัวน้อยวัยหนึ่งขวบนั่งอยู่บนผืนผ้าปักลายเมฆมงคล แก้มกลมแดงระเรื่อ ดวงตาดำขลับเป็นประกาย เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ของเขาดังขึ้นใสกังวาน พลางพยายามก้าวเท้าสั้น ๆ ไปหาบิดาที่นั่งย่อตัว อ้าแขนรออยู่ไม่ไกลเจิ้นเป่ยโหวเผยฉางอันในชุดขุนนางเต็มยศ เขาเพิ่งกลับมาจากประชุมเช้า คิดถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยจนทนแทบไม่ไหว ลงจากรถม้าได้ก็รีบตรงมาหาแม่ลูก ที่นั่งเล่นอยู่ที่สวนทันทีเจิ้นเป่ยโหวในชุดขุนนางนั้น กลับละทิ้งความน่าเกรงขามที่ผู้คนคุ้นเคย เหลือเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนของผู้เป็นบิดา ดวงตาคมที่เคยเย็นชาและดุดันกลับอ่อนโยน และเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขายื่นมือออกไปรับร่างอ้วนกลมของบุตรชายตัวน้อยที่โผเข้าหา ก่อนจะอุ้มขึ้นสูง จนเด็กน้อยหัวเราะชอบใจไม่หยุด“เสี่ยวเป่าน้อย วันนี้ช่างอารมณ์ดียิ่งนัก”เสียงหัวเราะ