ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน

ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน

last updateDernière mise à jour : 2026-06-25
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
47Chapitres
6.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในขณะที่ข้ากำลังเจ็บปวดเพราะเลือดออกขณะตั้งครรภ์ ส่วนเขากลับไปพลอดรักอยู่กับรักแรก ข้าจึงตระหนักได้ชัดเจนว่า ความรักที่ข้าทุมเทให้เขาตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานั้นไม่อาจสู้กับรักแรกที่หวนกลับมาซบอกเขาอีกครั้ง เมื่อท่านเลือกพานางเข้ามาข้าก็จะขอคืนตำแหน่งนี้ให้นางแล้วจากไป ทว่าในวันที่ข้าหายตัวไปเขากลับแทบคลั่ง ในเมื่อท่านรักนางมากเพียงนั้นเหตุใดต้องรั้งข้าไว้ข้างกายอีก

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่1วัด

帝都、サキュバスクラブ。

その日は入江紀美子(いりえ きみこ)が名門大学を卒業する日だった。

しかし、彼女はまだ家に帰って祝うこともできなかった。

薬を飲まされ、実の父親に200万円の値段で、クラブの汚らしい中年男たちに売られたのだ。

暗い個室から何とか逃げ出したものの、薬の効果が彼女の理性を次第に奪っていった。

廊下では、赤みを帯びた彼女の小さな顔が、怯えた目で迫ってくる男たちを見据えていた。

「来ないで、警察を呼ぶから……」

先頭に立つ男が口を開き、黄ばんだ歯を見せながら、手に持っている鞭を揺らしながら近づいてきた。

「いいぜ、好きなだけ呼んでみろ。警察が来るのが早いか、俺たちがてめぇをぶち壊すのが早いかだな!」

「べっぴんさんよ、心配するな、兄さんたちがたっぷり楽しませてやるからな……」

紀美子は耳鳴りがし始めた。

彼女は父が救いようのないろくでなしだと知っていた。

大学に通っていたこの数年、彼女はずっとアルバイトで稼いだお金で生活していて、父からは一銭も貰わなかった。

それなのに、まさか父が今、ギャンブルの借金を返す為に娘を人に売ろうとしているとは!

紀美子は逃げ出そうとしたが、足の感覚はなくなり、力が抜けていた。

床に倒れ込んだ彼女の前で、その男たちはまるで獲物を物色するような目で彼女を見下ろしていた。

ちょうどその時、彼女の左前の部屋のドアが開かれた。

黒い手作りの革靴が、彼女の視界に映り込んだ。

見上げると、そこには男が立っていた。その男の真っ黒な瞳は冴え切った湖の如く、まるで魂を吸い取るような冷たさをしていた。

男を見て、彼女は少し安心した。

彼女は男のズボンの裾を引っ張り、「お願い、助けて!この人たちに薬を飲まされたの!」と泣きながら助けを乞うた。

男は眉を寄せ、冷たい視線で彼女を掠め、一瞬不快感を見せた。

彼は身体を屈め、手を伸ばした。

「ありがとう……」

紀美子は安心して手を伸ばそうとした。てっきり彼が自分を支えてくれると思った。

しかしその時、男は彼女の手を振り払い、自分のズボンを握っているもう一本の彼女の手を冷たく払った。

MKグループの世界トップ企業の社長である森川晋太郎(もりかわ しんたろう)にとって、同情心という言葉は無縁だった。

「晋様!」

彼の後ろに立つアシスタントの杉本肇(すぎもと はじめ)は一枚のハンカチを彼に渡した。

晋太郎は冷たくそれを受け取り、紀美子に触られた掌を強く擦った。

そして、そのハンカチを嫌悪とともに床に叩きつけ、振り返らずにその場を離れた。

肇は追いかけようとしたが、ふと紀美子を見下ろした。

一瞬、彼の目の奥には驚きが見えた。

しかし晋太郎が遠く行ったのを見て、肇は急いで追うしかなかった。

廊下に残された男たちは、再び紀美子に目を向け、不敵な笑みを浮かべた。

「小娘よ、MKの社長に助けを求めるなんて、まったく身の程を知らないんだな。もう観念して俺たちについてきたらどうだ…」

男達は欲張りに紀美子を囲んだ……

入り口の前。

流線形をするメルセデス・マイバッハが黒い夜景に潜んでいた。

晋太郎が不快そうな顔をして出て来たのを見て、運転手は急いで車のドアを開けた。

高貴な男が車の後ろの席に座り込んでから、おいついてきた肇が急いで近づき、彼の耳元で囁いた。

「晋様…」

その言葉を聞いた晋太郎の整った顔には一抹の焦りが浮かび、瞬く間に鋭い表情へと変わった。

そして、「彼女を連れて来い」と冷たく命じた。

……

翌日。

紀美子は悪夢から目覚めた。

「いやっ!」

彼女は汗まみれのベッドから身体を起こした。

すべすべのシルクのシーツが彼女の身体から滑り落ち、キスマークに満ちるセクシーな胴体が露わになった。

床には脱がされた彼女の服と、十数個もの使い捨てられた「ゴム」が落ちていた。

昨夜の激戦がそのまま形となって残されているようだった。

彼女は羞恥と怒りを堪えながら布団を抱え、目の前のソファに座りタバコを吸っている男に目を赤くして問い詰めた。「私に何をしたの……」

煙がゆっくりと漂い、晋太郎の端正な顔立ちを包み込んでいた。

彼は携帯の画面をじっと見つめていたが、どこか複雑な感情を抱えているようだった。

紀美子の声を聞いて、彼は手元のタバコを消し、立ち上がってベッドの傍で自分のシャツの襟を開いた。

「お前が俺に何をした、と聞くべきじゃないか」

彼の鎖骨に同じようにびっしりとあるキスマークを眺め、彼女は一瞬思考が止まった。

頭の中では、細かく砕けた記憶の断片が結合し直そうとしていた。

彼女は微かに思い出したーー

昨夜、自分は薬を飲まされ、危うくあの男たちに犯されるところを、この男のアシスタントに助けられた。

その後、彼女は車に乗せられたものの、薬の効き目が強くなり、本能に突き動かされるまま目の前の男に身を寄せてしまった……

そこまで思い出すと、紀美子の頬が赤く染まり、床に捨てられたコンドームを眺めた。

昨夜、彼女は彼を搾りきるところだったようだ……

「助けてくれて、ありがとう……」

彼女は頭を垂らし、男の目線を逸らした。

すると、一枚の名刺が目の前に落ちてきた。

名刺には僅か数文字しか書かれていなかった。

MK:森川晋太郎

帝都にその名前を知らない人なんていない、と言わんばかりに、それ以上の情報を載せる必要はなかった。

この魔都とでも呼ばれる街には、この神の如く美しい男はまさに支配者だった。

紀美子は問い詰めるような目線を上げようとしたそのとき、晋太郎の冴え切った声が聞こえてきた。

「秘書が一人要る。月給は200万円だ。お前に俺の仕事そして生活の全ての面倒を見てもらう」

月給200万円の秘書?

紀美子は目を大きくして、「あれだけ優秀な人材たちがMKに応募しているのに、なぜ私を選んでくれたのですか?」と尋ねた。

晋太郎は彼女の澄んだ瞳を見つめ、急に身体を屈め、指で紀美子の耳たぶを優しく擦った。

「このホクロのせいだと言ったら、信じるか?」

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
47
ตอนที่1วัด
ตอนที่ 1วัดวัดไห่ซื่อภายในห้องอุโบสถที่เงียบสงบ กลิ่นธูปหอมอบอวลไปทั่บริเวณ เบื้องหน้าพระพุทธรูปสูงใหญ่มีเงาร่างของสามีภรรยาที่สูงสง่างามยืนเคียงกันอย่างรักใคร่“ชิงชิง นี้คือยันต์คุ้มครอง เจ้ากำลังตั้งครรภ์รีบกลับไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการเดี๋ยวจะตามไปทีหลัง”“เจ้าค่ะ ท่านพี่”หนิงหว่านชิงตอบรับด้วยรอยยิ้มซานเหนียงแม่นมผู้อยู่ข้างกายของฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวรีบประคอง หนิงหว่านชิง ก้าวออกไปนอกอารามด้วยความระมัดระวังพร้อมกับว่านเจียงสาวใช้คนสนิทด้านหน้าของคนทั้งสามคือรถม้าอันหรูหราของจวนเจิ้นเป่ยโหว หนิงหว่านชิงทอดสายตามองไปยังรถม้านั้นด้วยรอยยิ้ม สามปีแล้วที่นางแต่งงานกับเผยฉางอัน เขาไม่เคยทำให้นางผิดหวัง รักและทะนุถนอมนางอย่างดีหิมะตก!หนิงหว่านชิงเงยหน้าเล็กน้อยมองเกร็ดหิมะที่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาจากฝากฟ้า ในใจพลันรู้สึกกังวลขึ้นมา เพราะผู้เป็นสามีวันนี้ไม่ได้สวมเสื้อคลุม อาภรณ์ที่สวมอยู่ก็เกรงว่าจะเบาบางเกินไป หากไม่สบายขึ้นมา! จะทำอย่างไร!หนิงหว่านชิงชะงักฝีเท้าทันที แล้วหันไปสั่งแม่นมซานเหนียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“แม่นม ท่านไปหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ของท่านพี่ในรถม้ามา ข้าจะนำไปใ
Read More
ตอนที่2
ตอนที่ 2 เราหย่ากันเถิดรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนที่มาหยุดนิ่งอยู่หน้าจวน เจิ้นเป่ยโหว เผยฉางอันประคองหนิงหว่านชิงลงมาจากรถม้าอย่างระมัดระวัง เขาประคองนางเดินมาส่งถึงห้อง“ชิงชิง เจ้าพักอยู่ที่นี่ ไว้ข้าเสร็จจากงานแล้วจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”เสียงของเผยฉางอันดังขึ้น ทว่ายังไม่ทันจบเสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นทันที“ท่านโหว”องครักษ์มู่หวัง องครักษ์คนสนิทของเผยฉางอันปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าประตู ก่อนจะรีบเร่งก้าวพรวดเข้ามามองเผยฉางอันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเผยฉางอันเมื่อเห็นคนผู้นั้นก็ปล่อยมือของหนิงหว่านชิงผู้เป็นภรรยาทันทีแล้วก้าวไปหามู่หวังอย่างรวดเร็ว ทว่าในตอนนั้นบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งกระพลันวิ่งเข้ามาด้วยความร้อนรนแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าเผยฉางอันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่น“ท่านโหว ตอนนี้นางเป็นลมหมดสติอยู่กลางหิมะแล้วขอรับ”ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้คนนั้นจะกล่าวจบ ร่างสูงโปร่งของเผยฉางอันก็ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันมามองหนิงหว่านชิงเลยด้วยช้ำ ราวกับในยามนี้นางไม่มีตัวตนในสายตาเขาอีกแล้วหนิงหว่านชิงมองตามแผ่นหลังของสามีด้วยดวงตาร้อนผ่าว ความจุกอกแล่นขึ้นมาจนรู้สึกอ่อนแรงร่างบางเซเล็กน้อย“คุณ
Read More
ตอนที่3
หนิงหว่านชิงยกมือเรียวขึ้นลูบหน้าท้องแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ท่านโหวกลับมาหรือยัง”ว่านเจียงมีแววตาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับกลัวคนฟังจะเสียใจ“ยังเลยเจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงออกออกไปทางประตู เห็นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เช้าแล้ว? นางหลับตั้งแต่เมื่อวานจนยามนี้แล้ว เผยฉางอันผู้เป็นสามียังไม่กลับมาเลยหรือ“บ่าวให้คนไปแจ้งท่านโหวแล้วว่าท่านเลือดออก เดี๋ยวท่านโหวก็กลับมาเจ้าค่ะ”ว่านเจียงพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาที่มองไปทางประตูของคุณหนูหนิงหว่านชิงรู้สึกหนาวเหน็บในใจ หยดน้ำตาไหลรินจากหางตาเงียบ ๆ นี่เขาไปหานางทั้งคืนเลยหรือ“นางคือ… ไป๋ซูเหยา?”ว่านเจียงพยักหน้ารับช้า ๆ มองดูคุณหนูของตนด้วยแววตาห่วงใยและสงสาร น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัวทันใดนั้นร่างสูงของเผยฉางอันก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าประตู“ชิงชิง”น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นหนิงหว่านชิงหันไปมอง เขายังคงอยู่ในชุดเมื่อวานใบหน้าดูเหนื่อยเล็กน้อยเผยฉางอันก้าวอย่างรวดเร็วเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงข้างตัวนาง มือใหญ่ยกขึ้นกุมมือเรียวเล็กของหนิงหว่านชิงไว้แน่นเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย“เจ้าเป็นอ
Read More
ตอนที่4
ตอนที่ 4โต๊ะหนังสือตัวนี้หลังจากเขาและนางแต่งงานกันได้หนึ่งเดือน เผยฉางอันที่เพิ่งได้รับตำแหน่งนั้นมีราชการมากมายเพื่อจะได้มองเห็นนางได้ชัดขึ้นจึงได้ยกมันมาไว้ในห้องนี้ภาพที่มีความสุขในอดีตย้อนกลับมาให้นางเจ็บปวดอีกครั้ง แม้เขาจะเป็นคนเย็นชา ทว่ากลับอ่อนโยนในเวลาที่อยู่กับนางสองต่อสอง เขาเขียนอักษร นางฝนหมึกอยู่เคียงข้าง สายตาพลันสบกันอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสิ่งที่เขาทำนั้นล้วนทำให้นางเชื่อว่าเขารักนางจนหมดใจจริง และยิ่งจริงเท่าไรนางก็ยิ่งเจ็บปวดใจเท่านั้น มือเรียวสัมผัสแท่งฝนหมึกที่คุ้นเคย“ฮูหยิน เจ้าค่ะ”เสียงเรียกของแม่นมซานเหนียงดังขึ้น หนิงหว่านชิงรีบปรับสีหน้าให้สงบนิ่งแล้วหันไปมองนางแม่นมซานก้าวเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาเป็นประกาย ในมือนางถือกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น นางก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหนิงหว่านชิงแล้วเอ่ยขึ้น“นี่คือรายการที่ท่านโหวสั่งให้บ่าวส่งไปให้ คุณหนูไป๋ซูเหยา เจ้าค่ะ ได้ยินว่าคุณหนูคุกเข่าอยู่ท่ามกลางหิมะนานจนล้มป่วย สิ่งของพวกนี้ล้วนเพื่อร่างกายของนางเจ้าค่ะ”นางกล่าวจบก็ยื่นไปวางลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยต่ออีก“อ้อ แล้วท่านโหวยังสั่ง กำชับบ่าวว่าทุกอ
Read More
ตอนที่5
ต่อมา ราวฟ้าเมมตา นางได้ยินข่าวว่า เผยฉางอันถูกปฏิเสธและถอนหมั้น ในยามนั้นนางมีความหวังสุด ๆ ไม่ยอมเชื่อฟังคำคัดค้านของบิดา ตระกูลเผยตกต่ำ เผยฉางอันต้องเข้ากองทัพไม่มีสตรีนางใดยอมแต่งกับเขา เพราะกลัวเป็นหม้ายทว่านางกลับเต็มใจและยินดี อยู่เคียงข้างเขา เขาให้คำมั่นสัญญากับนาง จนต่อมาเขาก็ทำสำเร็จ และกลับมารับตำแหน่งท่านโหวแล้วก็แต่งงานกับนางอย่างสมเกียรติ“คุณหนู อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของว่านเจียงดังขึ้นข้าง ๆ นางหนิงหว่านชิงพยักหน้ารับ แล้วคีบอาหารเข้าปาก แม้นางจะเสียใจมากแค่ไหนแต่ความเป็นแม่ยังคงทำให้นางมีแรงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปตั้งแต่ที่ ไป๋ซูเหยา ปรากฏตัว เผยฉางอันก็แทบไม่ได้กลับจวนเลย นางรอเขาจนหลับไป พอตื่นมาก็เช้า เขาก็ยังไม่ปรากฏกายหนิงหว่านชิงยกมือคีบอาหารเข้าปากเพียงสองสามคำก็รู้สึกว่าไม่อยากอาหารแล้ว ในใจไม่สงบเพราะหลายวันมานี้ เจิ้นเป่ยโหวผู้เป็นสามีนั้นไม่กลับจวนเกรงว่าจะได้รับอัตราย“ว่านเจียง ข้างนอกมีข่าวอะไรหรือไม่”ว่านเจียงที่ยืนอยู่เคียงหนิงหว่านชิง มีสีหน้ากังวลปนกับลังเลเล็กน้อย เพราะด้านนอกมีข่าวลือว่า เจิ้นเป้ยโหวนั้นมีเรือนเล็กหลังวัดซื่อไห่ เขาอยู
Read More
ตอนทึ่6
“พี่หญิง นี่ก็คือกำไลหยกพยัคฆ์พิทักษ์ พี่ฉางอันมอบให้ข้าเพื่อจะได้มอบต่อให้บุตรชายของข้า”นางยิ้มอย่างผู้ชนะแล้วยกมือลูบไล้หน้าท้องของตนเอง ก่อนจะเอ่ยต่อ“แต่พี่หญิงก็อย่าเสียใจไป ข้าบอกพี่ฉางอันแล้ว ว่าขอเพียงได้อยู่กับเขา ข้าขอเป็นเพียงอนุภรรยา หรือ ภรรยาลับ ข้าก็ยินดี ขอเพียงให้เขามาหาข้าบ้างก็เพียงพอแล้ว”ไป๋ซูเหยาหยุดพูดแล้ว เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อก่อนน้ำตาใส ๆ จะไหลพรากอย่างน่าสงสาร“ขอเพียงไม่ทำให้พี่หญิงเสียใจ ข้ายอมทุกอย่างเพียงขอให้ได้อยู่กับพี่ฉางอันได้หรือไม่”กล่าวจบ นางก็ทรุดกายลงนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหนิงหว่านชิง แล้วยื่นมือเรียวเล็กไปหมายจะจับมือของหนิงหว่านชิง ทว่าไม่ทันได้แตะหนิงหว่านชิงดึงมือออกทันทีแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ว่านเจียงกลับจวน”กล่าวจบหนิงหว่านชิงก็ลุกขึ้นทันที ใบหน้านางสงบนิ่งทว่าในใจกลับราวถูกมีดแทงเจ็บจนไม่อาจเอื้อนเอ่ย นางกำลังจะก้าวออกไป ทว่าร่างบอบบางนั้นกลับลุกพรวดขึ้นมาขวางทางนางเอาไว้ ใบหน้างดงามนั้นร่ำให้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารหนิงหว่านชิงไม่อยากจะอยู่เป็นตัวตลกของตลาด เรื่องรักใคร่ของพวกเขาเหตุใดต้องมาป่าวประกา
Read More
ตอนที่7
ตอนที่7จวนเจิ้นเป่ยโหวเวลาล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ทว่ายังไม่มีแม้แต่เงาของเผยฉางอันปรากฏขึ้นในจวน เขากลับหายไปไร้ข่าวสารภายในเรือนที่เงียบงัน สายลมเย็นพัดเข้ามาแผ่วเบาต้องอาภรณ์เบาบางของหนิงหว่านชิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยลูบไล้แผ่วเบา นางยกสายตาขึ้นเล็กน้อยทอดสายตามองไปยังทิวทัศน์ที่คุ้นเคยนี้อยู่นิ่ง ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว นางจึงก้าวกลับมานั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะหนังสือว่านเจียงก้าวเข้ามาด้านใน ในมือนางถือกล่องไม้ชิ้นหนึ่ง แล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าหนิงหว่านชิงแล้วเอ่ยขึ้น“คุณหนูเราไปกันเถิด เจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงพยักหน้ารับช้า ๆ มือเรียวยกขึ้นจับพู่กันแล้วเขียนใบหย่าขึ้นมาฉบับหนึ่ง เมื่อเขียนเสร็จแล้วนางวางพู่กันลง ทันใดนั้นด้านนอกก็พลันมีเสียงวุ่นวายเกิดขึ้นหนิงหว่านชิงและว่านเจียงจึงก้าวออกไปนอกห้องเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก ทว่าภาพที่เห็นทำให้หนิงหว่านชิงกำมือแน่นเล็บนางจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซิบ ทว่าความเจ็บน้อยนิดนั้นไม่อาจเทียบกับความปวดร้าวในหัวใจของนางได้เลยแม้เพียงน้อยนิดเบื้องหน้าคือร่างสูงโปร่งของเผยฉางอันผู้เป็นสามีของนางที่กำลั
Read More
ตอนที่8
ตอนที่ 8ปลอดภัยแล้วเผยฉางอันรีบอุ้มร่างบอบบางของไป๋ซูเหยาก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้อง เขายกเท้าถีบประตูห้องด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะอุ้มร่างบางของไป๋ซูเหยาตรงไปยังเตียงนอน แล้ววางนางลงบนเตียงนุ่มอย่างระมัดระวังหมอหลวงก็พลันวิ่งตามมาติด ๆ เขาวางกล่องยาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม“ท่านโหว ฝ่าบาทให้กระหม่อมมารักษาคุณหนูไป๋”เผยฉางอันไม่ได้เอ่ยคำใดเพียงพยักหน้ารับ แล้วถอยหลบทาง ทว่าในขณะนั้น มือเรียวเล็กของไป๋ซูเหยากลับจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่น นางเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน“พี่ฉางอัน… พี่ช่วยอยู่กับข้าครู่เดี๋ยว… ได้หรือไม่… ข้ากลัว…”น้ำเสียงนางอ่อนแรงยิ่งนัก ราวกับจะเป็นการสั่งเสียในครั้งสุดท้ายเผยฉางอันลังเลเล็กน้อย ช่างเถิดตอนนี้ชีวิตของนางสำคัญที่สุด หลังจบเรื่องนี้แล้วเขาจะไปอธิบายกับชิงชิงเข้าใจชิงชิงเดิมทีนางก็เป็นคนรู้ความและใจกว้างเพียงแต่ช่วงนี้นางตั้งครรภ์อารมณ์ก็แปรปรวนไปบ้าง ปล่อยให้นางอารมณ์ดีขึ้นอีกหน่อยก่อนแววตาที่สับสนเมื่อครู่กลับมานิ่งสงบดังเดิม เขาพยักหน้าให้นาง แล้วยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไป๋ซูเหยามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ริมฝีปากยิ้มบาง น้ำตาเอ่อคลอ แล้วร่างบา
Read More
ตอนที่9
เผยฉางอันถอนหายใจแผ่ว มือใหญ่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบอบบางนั้นอย่างใส่ใจก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วก็หมุนกายกำลังจะก้าวออกไป ทว่ามือเรียวของไป๋ซูเหยากลับคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น“พี่ฉางอัน…”น้ำเสียงนางแผ่วเบานักราวสายลมเผยฉางอันชะงักแล้วหันกลับไปทรุดกายลงนั่งลงข้างกายนาง ดวงตาคมจ้องมองใบหน้างดงามตรงหน้าที่รู้สึกตัวแล้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา“ซูเหยาเจ้าฟื้นแล้ว”ไป๋ซูเหยาพยักหน้าช้า ๆ เผยรอยยิ้มบาง ดวงตานางเต็มไปด้วยความคาดหวังอีกครั้งเมื่อเห็นถึงความกังวลในแววตาเขาที่แท้เขายังคงมีเยื่อใยบาง ๆ กับนางมิเช่นนั้น เขาคงไม่ใส่ใจนางแล้ว ต่อจากนี้นางจะค่อย ๆ หาวิธีเข้าไปอยู่ในใจเขาอย่างช้า ๆ นางไม่รีบ เพราะรู้ดีว่าความผูกพันเพียงสามปีจะเทียบกับความรักลึกซึ้งของพวกเขาในตลอดสิบปีได้อย่างไรเผยฉางอันและนาง เป็นคู่รักวัยเยาว์เติบโตมาด้วยกันในตอนที่ตระกูลเผยเกิดเรื่อง เผยฉางอันยังคงรักหมั่นต่อนางเขาถึงขึ้นคุกเข่าตากฝนถึงสามวันสามคืน ถึงตอนนี้ความรักอาจเหลือน้อยทว่านางจะค่อย ๆ ทำให้เขารักนางมากอีกครั้งในครั้งนั้นหากนางยอมเชื่อเขาแล้วออกไปหา ทั้งสองก็คงไม่ต้องพรากจากกัน ทว่าตอนนั้นนางไร้
Read More
ตอนที่10
ตอนที่ 10ไปตามนางกลับมาภายในจวนเจิ้นเป่ยโหวที่กำลังเงียบสงบด้วยบรรยากาศในยามดึกดื่น สายลมเย็นยะเยือกพัดต้องอาภรณ์สีดำสนิทของเผยฉางอันจนปลิวไหวเบา ๆร่างสูงสง่ายืนอยู่หน้าห้องพักของผู้เป็นภรรยา ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นกลับมีแววสั่นไหวเล็กน้อยปรากฏอยู่ ในใจพลันรู้สึกว่าเขาคงทำเกินไปหน่อย “ชิงชิง ข้าเข้าไปได้หรือไม่”เสียงของเผยฉางอันดังขึ้นทว่าด้านในกลับเงียบสงัด เขาหันไปมองรอบ ๆ สาวใช้ที่เคยยืนเฝ้าและว่านเจียงสาวใช้คนสนิทของนางกลับไร้ซึ่งเงาคน ในใจพลันรู้สึกโกรธขึ้นมา ช่วงนี้นางกำลังตั้งครรภ์อยู่ เขาเคยสั่งให้จัดหาคนอยู่นอกห้องของนางทุกวันเพื่อคอยดูแลอย่างใกล้ชิดมือใหญ่กำแน่นใต้แขนเสื้อ ดูทว่าแม่นมซานเหนียงคงจะแก่จนเลอะเลือนหรือไม่ก็เหล่าบ่าวไพร่พวกนั้นที่ละเลยหน้าที่ เผยฉางอันยกสายตาขึ้นแล้วเรียกนางอีกครั้ง“ชิงชิง หลับแล้วหรือ”เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมาจากด้านใน ร่างสูงก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจผุดคำพูดของนางเมื่อตอนหัวค่ำนี้ขึ้นทันที ‘เราหย่ากันเถิด’หัวใจเขาพลันหล่นวูบ มือใหญ่ผลักประตูออกทันทีทว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่า มีเพียงสายลมเย็นโชยออกมาแผ่วเบาจนเขาหนาวเหน็บไปถึงหัวใจเขาชะง
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status