Todos os capítulos de ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน: Capítulo 21 - Capítulo 28

เผยฉางอันขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อจดหมายนั้นส่งมาถึงมือเขา ใบหน้าคมที่มืดมนก็แปรเปลี่ยนทันที ในสมองของเขาพลันลืมเรื่องตรงหน้าไปสิ้น หัวใจเบิกบานจนแทบไม่อาจนั่งติดอีกต่อไป มือใหญ่กำจดหมายใบนั้นแน่น เผลอยิ้มออกอย่างไม่อาจเก็บไว้ได้ เผยฉางอันลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้แล้วหันไปสั่งองครักษ์คนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรน“เร็วเตรียมม้าไปซูโจว ของมีค่า ยาบำรุง และทุกอย่างที่จำเป็นต่อชิงชิง นำไปส่งที่ซูโจวอย่าให้ขาด!”“ขอรับ!”มู่หวังประสานมือรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแล้วหันไปพยักหน้าให้องครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างประตู องครักษ์สองนายก้าวพรวดออกไปทำตามคำสั่งทันทีไป๋ซูเหยาที่ยืนอยู่มุมห้องเมื่อได้ยินถึงชื่อของสตรีผู้นั้นนางก็เบิกตากว้างเล็กน้อย มือเรียวกำแน่น ในสมองราวกับถูกฟ้าผ่าลงมาทำให้นางชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาขว้างหน้าเผยฉางอันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอมเผยฉางอันชะงักฝีเท้าเล็กน้อยมองร่างบางตรงหน้า คิ้วเข้มเขาขมวดแน่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“หลบไป!”ไป๋ซูเหยาเงยหน้าจ้องมองใบหน้าคมที่ดูเย็นชาตรงหน้า หัวใจนางราวถูกมีดกรีดเมื่อเขาจ้องมองนางราวกับเป็นคนนอก ในสายตาคู่นั้นของเขากลับ

กลัวว่านางจะเผลอทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัวอีกว่านเจียงรีบวางผ้าที่ถูกปักนั้นลงบนโต๊ะข้าง ๆ อย่างแผ่วเบา แล้หยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมาเช็ดหยดเลือดให้หนิงหว่านชิงอย่างใส่ใจดวงตาของว่านเจียงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เต็มไปด้วยความสงสารคุณหนูของนาง เสียงสะอื้นของสาวใช้ดังแผ่วเบาหนิงหว่านชิงนั่งนิ่ง ปลายจมูกของนางแสบร้อนขึ้นมาทันที ตอนนี้ ราวกับแผลที่กำลังจะหายดีกลับถูกเปิดออกอีกครั้ง ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา นางเองก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นใดดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับเป็นราบเรียบแล้วเอ่ยขึ้นสั้น ๆ“ไม่พบ”ว่านเจียงยกสายตาขึ้นมองใบหน้างดงามตรงหน้าด้วยแววตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแล้วพยักหน้าอย่างรู้ความพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงสั่น“เจ้าค่ะ ข้าจะไปไล่เขาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”ว่านเจียงยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงตาเด็ดเดี่ยว นางรู้สึกไม่พอใจแทนคุณหนูของนาง ในยามที่คุณหนูต้องการเขาที่สุดเขากลับไม่สนใจนางเลย ปล่อยให้คุณหนูต้องทนร้องให้รอเขาในทุกคืนส่วนเขากลับไปพลอดรักอยู่กับรักแรกจนลืมทางกลับจวน ทั้ง ๆ ที่คุณหนูของนางตั้งครรภ์อยู่และครรภ์ก็ยังไม่มั่นคงนักส่งผลให้มีเลือดออกอยู่บ่อยครั้งสุดท้ายเขาก

ตอนที่25มารับโทษจวนตระกูลซู“ข้าบอกว่าไม่ต้องการ! ออกไป!”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของหนิงหว่านชิงยังคงดังขึ้นอยู่ในห้อง หน้าห้องของนางนั้นเต็มไปด้วยสิ่งของกระจัดกระจาย เหล่าบ่าวรับใช้ต่างคุกเข่าก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว“ฮู… ฮูหยิน… ท่านโหว… สั่งไว้หากท่านไม่รับไว้… พวกบ่าวก็ไม่อาจกลับได้… ขอรับ… ”บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นหนิงหว่านชิงที่นั่งอยู่บนเตียงอกกระเพื่อมด้วยความโกรธเคือง ดวงตานางแดงก่ำด้วยความโมโห มือเรียวกำแน่น“ว่านเจียงปิดประตู!”น้ำเสียงตวาดนั้นทำเอาว่านเจียงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายเอ่ยตอบทันที“เจ้าค่ะ”นางก้าวตรงไปยังบานประตูก่อนจะก้มลงหยิบถาดสิ่งของ ของเจิ้นเป่ยโหวขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจตอนนี้คุณหนูของนางกำลังจะมีชีวิตที่สดใสแล้วคนเห็นแก่ตัวนั่นยังจะมารังควานไม่เลิก มือเรียวของว่านเจียงปล่อยถาดสิ่งของล้ำค่านั้นลงบนพื้นนอกประตูอย่างไม่ใส่ใจ แววตาจ้องมองเหล่าบ่าวไพร่นั้นด้วยสายตาเย็นชาฝันไปเถอะ คุณหนูของนางต้องเจ็บปวดแค่ไหนกว่าจะมาถึงวันนี้ได้ ตอนนี้คิดจะนำสิ่งของไร้ประโยชน์พวกนี้มาขอโทษ เกรงว่าคงสายไปแล้วว่านเจียงหยิบอีกสองสามถาดที่ยังวางอย

ตอนที่ 27ลงโทษจวนตระกูลซูภายในห้องที่เงียบสงบของ หนิงหว่านชิง ร่างบอบบางลุกขึ้นจากเตียงด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นกับว่านเจียงสาวใช้ที่กำลังรินชาอยู่“ยามใดแล้ว”ว่านเจียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น “ใกล้ยามอู่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนู… ”ดวงตาของว่านเจียงฉายแววกังวลปนลังเลเล็กน้อยหนิงหว่านชิงเมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย“มีอะไร”ว่านเจียงก้าวเข้ามาพร้อมถ้วยน้ำชาอุ่นในมือก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงของเจ้านายแล้วเอ่ยขึ้น“ท่านโหวยังคงคุกเข่าอยู่ด้านนอกตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงจัดอาภรณ์ของตนเองเล็กน้อย ดวงตาเย็นชา นางยื่นมือออกไปรับถ้วยน้ำชาอุ่นมาจิบเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ“ช่างเขา อยากทำอะไรก็ทำไป”หนิงหว่านชิงยื่นถ้วยชาคืนให้สาวใช้คนสนิทแล้วลุกขึ้นจากเตียง มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นของตนเอง ดวงตาอ่อนโยนแล่นผ่านวูบหนึ่ง นางถอนหายใจแผ่วก่อนจะเอ่ยขึ้น“เจ้าไปเตรียมอาหารเถิด”“เจ้าค่ะ”ว่านเจียงตอบรับแล้วก้าวตรงไปยังประตูห้อง นางเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างแผ่วเบา ภาพเบื้องหน้านั้นกลับทำให้นางถอนหายใจแผ่วเบา ในใจรู้สึกกำลั