All Chapters of ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1วัดวัดไห่ซื่อภายในห้องอุโบสถที่เงียบสงบ กลิ่นธูปหอมอบอวลไปทั่บริเวณ เบื้องหน้าพระพุทธรูปสูงใหญ่มีเงาร่างของสามีภรรยาที่สูงสง่างามยืนเคียงกันอย่างรักใคร่“ชิงชิง นี้คือยันต์คุ้มครอง เจ้ากำลังตั้งครรภ์รีบกลับไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องไปจัดการเดี๋ยวจะตามไปทีหลัง”“เจ้าค่ะ ท่านพี่”หนิงหว่านชิงตอบรับด้วยรอยยิ้มซานเหนียงแม่นมผู้อยู่ข้างกายของฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวรีบประคอง หนิงหว่านชิง ก้าวออกไปนอกอารามด้วยความระมัดระวังพร้อมกับว่านเจียงสาวใช้คนสนิทด้านหน้าของคนทั้งสามคือรถม้าอันหรูหราของจวนเจิ้นเป่ยโหว หนิงหว่านชิงทอดสายตามองไปยังรถม้านั้นด้วยรอยยิ้ม สามปีแล้วที่นางแต่งงานกับเผยฉางอัน เขาไม่เคยทำให้นางผิดหวัง รักและทะนุถนอมนางอย่างดีหิมะตก!หนิงหว่านชิงเงยหน้าเล็กน้อยมองเกร็ดหิมะที่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาจากฝากฟ้า ในใจพลันรู้สึกกังวลขึ้นมา เพราะผู้เป็นสามีวันนี้ไม่ได้สวมเสื้อคลุม อาภรณ์ที่สวมอยู่ก็เกรงว่าจะเบาบางเกินไป หากไม่สบายขึ้นมา! จะทำอย่างไร!หนิงหว่านชิงชะงักฝีเท้าทันที แล้วหันไปสั่งแม่นมซานเหนียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ“แม่นม ท่านไปหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ของท่านพี่ในรถม้ามา ข้าจะนำไปใ

หนิงหว่านชิงยกมือเรียวขึ้นลูบหน้าท้องแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ท่านโหวกลับมาหรือยัง”ว่านเจียงมีแววตาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ แล้วเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับกลัวคนฟังจะเสียใจ“ยังเลยเจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงออกออกไปทางประตู เห็นแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เช้าแล้ว? นางหลับตั้งแต่เมื่อวานจนยามนี้แล้ว เผยฉางอันผู้เป็นสามียังไม่กลับมาเลยหรือ“บ่าวให้คนไปแจ้งท่านโหวแล้วว่าท่านเลือดออก เดี๋ยวท่านโหวก็กลับมาเจ้าค่ะ”ว่านเจียงพูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาที่มองไปทางประตูของคุณหนูหนิงหว่านชิงรู้สึกหนาวเหน็บในใจ หยดน้ำตาไหลรินจากหางตาเงียบ ๆ นี่เขาไปหานางทั้งคืนเลยหรือ“นางคือ… ไป๋ซูเหยา?”ว่านเจียงพยักหน้ารับช้า ๆ มองดูคุณหนูของตนด้วยแววตาห่วงใยและสงสาร น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัวทันใดนั้นร่างสูงของเผยฉางอันก็พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าประตู“ชิงชิง”น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นหนิงหว่านชิงหันไปมอง เขายังคงอยู่ในชุดเมื่อวานใบหน้าดูเหนื่อยเล็กน้อยเผยฉางอันก้าวอย่างรวดเร็วเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงข้างตัวนาง มือใหญ่ยกขึ้นกุมมือเรียวเล็กของหนิงหว่านชิงไว้แน่นเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย“เจ้าเป็นอ

ต่อมา ราวฟ้าเมมตา นางได้ยินข่าวว่า เผยฉางอันถูกปฏิเสธและถอนหมั้น ในยามนั้นนางมีความหวังสุด ๆ ไม่ยอมเชื่อฟังคำคัดค้านของบิดา ตระกูลเผยตกต่ำ เผยฉางอันต้องเข้ากองทัพไม่มีสตรีนางใดยอมแต่งกับเขา เพราะกลัวเป็นหม้ายทว่านางกลับเต็มใจและยินดี อยู่เคียงข้างเขา เขาให้คำมั่นสัญญากับนาง จนต่อมาเขาก็ทำสำเร็จ และกลับมารับตำแหน่งท่านโหวแล้วก็แต่งงานกับนางอย่างสมเกียรติ“คุณหนู อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”น้ำเสียงของว่านเจียงดังขึ้นข้าง ๆ นางหนิงหว่านชิงพยักหน้ารับ แล้วคีบอาหารเข้าปาก แม้นางจะเสียใจมากแค่ไหนแต่ความเป็นแม่ยังคงทำให้นางมีแรงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปตั้งแต่ที่ ไป๋ซูเหยา ปรากฏตัว เผยฉางอันก็แทบไม่ได้กลับจวนเลย นางรอเขาจนหลับไป พอตื่นมาก็เช้า เขาก็ยังไม่ปรากฏกายหนิงหว่านชิงยกมือคีบอาหารเข้าปากเพียงสองสามคำก็รู้สึกว่าไม่อยากอาหารแล้ว ในใจไม่สงบเพราะหลายวันมานี้ เจิ้นเป่ยโหวผู้เป็นสามีนั้นไม่กลับจวนเกรงว่าจะได้รับอัตราย“ว่านเจียง ข้างนอกมีข่าวอะไรหรือไม่”ว่านเจียงที่ยืนอยู่เคียงหนิงหว่านชิง มีสีหน้ากังวลปนกับลังเลเล็กน้อย เพราะด้านนอกมีข่าวลือว่า เจิ้นเป้ยโหวนั้นมีเรือนเล็กหลังวัดซื่อไห่ เขาอยู

ตอนที่7จวนเจิ้นเป่ยโหวเวลาล่วงเลยมาหลายวันแล้ว ทว่ายังไม่มีแม้แต่เงาของเผยฉางอันปรากฏขึ้นในจวน เขากลับหายไปไร้ข่าวสารภายในเรือนที่เงียบงัน สายลมเย็นพัดเข้ามาแผ่วเบาต้องอาภรณ์เบาบางของหนิงหว่านชิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยลูบไล้แผ่วเบา นางยกสายตาขึ้นเล็กน้อยทอดสายตามองไปยังทิวทัศน์ที่คุ้นเคยนี้อยู่นิ่ง ๆ จนเริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาแล้ว นางจึงก้าวกลับมานั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะหนังสือว่านเจียงก้าวเข้ามาด้านใน ในมือนางถือกล่องไม้ชิ้นหนึ่ง แล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าหนิงหว่านชิงแล้วเอ่ยขึ้น“คุณหนูเราไปกันเถิด เจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงพยักหน้ารับช้า ๆ มือเรียวยกขึ้นจับพู่กันแล้วเขียนใบหย่าขึ้นมาฉบับหนึ่ง เมื่อเขียนเสร็จแล้วนางวางพู่กันลง ทันใดนั้นด้านนอกก็พลันมีเสียงวุ่นวายเกิดขึ้นหนิงหว่านชิงและว่านเจียงจึงก้าวออกไปนอกห้องเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก ทว่าภาพที่เห็นทำให้หนิงหว่านชิงกำมือแน่นเล็บนางจิกเข้าไปในเนื้อจนเลือดซิบ ทว่าความเจ็บน้อยนิดนั้นไม่อาจเทียบกับความปวดร้าวในหัวใจของนางได้เลยแม้เพียงน้อยนิดเบื้องหน้าคือร่างสูงโปร่งของเผยฉางอันผู้เป็นสามีของนางที่กำลั

เผยฉางอันถอนหายใจแผ่ว มือใหญ่ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบอบบางนั้นอย่างใส่ใจก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วก็หมุนกายกำลังจะก้าวออกไป ทว่ามือเรียวของไป๋ซูเหยากลับคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น“พี่ฉางอัน…”น้ำเสียงนางแผ่วเบานักราวสายลมเผยฉางอันชะงักแล้วหันกลับไปทรุดกายลงนั่งลงข้างกายนาง ดวงตาคมจ้องมองใบหน้างดงามตรงหน้าที่รู้สึกตัวแล้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา“ซูเหยาเจ้าฟื้นแล้ว”ไป๋ซูเหยาพยักหน้าช้า ๆ เผยรอยยิ้มบาง ดวงตานางเต็มไปด้วยความคาดหวังอีกครั้งเมื่อเห็นถึงความกังวลในแววตาเขาที่แท้เขายังคงมีเยื่อใยบาง ๆ กับนางมิเช่นนั้น เขาคงไม่ใส่ใจนางแล้ว ต่อจากนี้นางจะค่อย ๆ หาวิธีเข้าไปอยู่ในใจเขาอย่างช้า ๆ นางไม่รีบ เพราะรู้ดีว่าความผูกพันเพียงสามปีจะเทียบกับความรักลึกซึ้งของพวกเขาในตลอดสิบปีได้อย่างไรเผยฉางอันและนาง เป็นคู่รักวัยเยาว์เติบโตมาด้วยกันในตอนที่ตระกูลเผยเกิดเรื่อง เผยฉางอันยังคงรักหมั่นต่อนางเขาถึงขึ้นคุกเข่าตากฝนถึงสามวันสามคืน ถึงตอนนี้ความรักอาจเหลือน้อยทว่านางจะค่อย ๆ ทำให้เขารักนางมากอีกครั้งในครั้งนั้นหากนางยอมเชื่อเขาแล้วออกไปหา ทั้งสองก็คงไม่ต้องพรากจากกัน ทว่าตอนนั้นนางไร้