All Chapters of ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31หากไม่มีเจ้าจวนตระกูลซูภายในห้องที่เงียบงัน สายลมเย็นพัดต้องผ้าม่านเบาบางจนปลิวไหวเบา ๆ ร่างบอบบางของหนิงหว่านชิงนอนอยู่บนเตียง นางพลิกกายไปมารู้สึกไม่สบายตัวยิ่งนักเสียงเปิดประตูดังแผ่วเบา ว่านเจียงก้าวเข้ามาด้านในพร้อมถ้วยยาบำรุงอุ่น ๆ ในมืออย่างระมัดระวัง“คุณหนู ยาบำรุงเจ้าค่ะ”หนิงหว่านชิงพลิกกลับมาแล้วค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ใบหน้านางเหนื่อยล้าเล็กน้อย สาวใช้คนสนิทก้าวไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านางแล้วยื่นให้อย่างระมัดระวังหนิงหว่านชิงรับถ้วยยามาดื่ม รสขมแล่นผ่าน จิตใจที่หม่นหมองก็พลันยิ่งรู้สึกเศร้า นางฝืนดื่มจนหมดก่อนจะยื่นคืนให้สาวใช้คนสนิท“หว่านชิง ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่”น้ำเสียงอ่อนโยนของเว่ยเซียนจือดังขึ้นด้านนอกห้องหนิงหว่านชิงที่นั่งอยู่บนเตียงเงยหน้าสบตาว่านเจียงสาวใช้คนสนิท แล้วพยักหน้าเล็กน้อยว่านเจียงยิ้มบาง ในใจกลับรู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง เพราะคุณหนูของนางตั้งแต่เกิดเรื่องก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง วันนี้ก็เข้าวันที่สามแล้ว ว่านเจียงก้าวไปวางถ้วยยาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แล้วก้าวตรงไปเปิดประตูห้องแล้วหันกลับมา รอให้หนิงหว่านชิงจัดอาภรณ์จนเรียบร้อย แล้วล

ตอนที่ 33ฮูหยินหายไปวังหลวงในวังหลวงนองไปด้วยเลือด เมื่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบันได้สิ้นพระชนม์ลงก็พลันเกิดเรื่องวุ่นวาย องค์ชายรองยกทัพบุกแย่งชิงบัลลังก์กับองค์รัชทายาทภายในพระราชวังต้องห้าม บัดนี้นองไปด้วยเลือด เหล่าขันที นางกำนัล วิ่งวุ่นหนีตายเจิ้นเป่ยโหวยกทัพเข้าช่วยองค์รัชทายาท และจับกุมองค์ชายรองได้สำเร็จภายในชั่วค่ำคืนองค์รัชทายาทถูกแต่งตั้งตามราชโองการ องค์ชายรองถูกลงโทษจำคุกตลอดชีวิตเมื่อเหตุการณ์ภายในสงบลง เผยฉางอันราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก เมื่อองค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์นั้นย่อมเป็นผลดี องค์รัชทายาทมีจิตใจเมตตา นำพาความสงบสุขกลับมาอีกครั้งเมื่อทุกอย่างจบลง เผยฉางอันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มมีแสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดส่องเข้ามา ใบหน้าของชิงชิงผุดขึ้นมาอีกครั้งชิงชิง รอข้าเมื่อคิดถึงผู้เป็นภรรยา หัวใจของเขาก็พลันเบิกบาน ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เขาคิดถึงนางมาก มือใหญ่ปล่อยดาบที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดในมือ แล้วควบม้าออกไปจากวังหลวงทันทีในสมองมีเพียงหนิงหว่านชิงและเจ้าตัวน้อยที่กำลังจะเกิดมา มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดเลือดมุมปากออก ลืมความเหนื่อยล้าและเจ็บปวดจากการต่อสู้ในพระราชว

นางหยุดพูดเล็กน้อยแล้วยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะเอ่ยต่อ“ถือว่าท่านแม่ช่วยข้าได้มากทีเดียว บ่าวไพร่เหล่านั้น ปั่นหัวเจ้าเสียจนทนไม่ไหว หนีออกมาเช่นนี้ได้”นางหยุดเล็กน้อย ขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“เหตุใดเจ้าโชคดีนัก! รอดมาได้! ยาที่ข้าสั่งให้แม่นมใส่ลงไปในอาหารให้เจ้ากิน กลับไม่อาจทำร้ายเจ้าได้! ข้าสู้วางแผนมาอย่างดี! แต่เพราะเจ้า! เพราะเจ้าทำลายแผนการของข้าจนหมดสิ้น!”ไป๋ซูเหยาหยุดพูด นางเม้มริมฝีปากด้วยความโกรธเคือง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองหนิงหว่านชิงตรงหน้าอย่างเคียดแค้น นางหอบหายใจแรงด้วยความเดือดดาลที่กำลังปะทุในอก มือเรียวกำแน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะตวาดออกมาอย่างโกรธแค้น“ข้าต้องทุ่มเทขนาดไหน ถึงได้มีโอกาสเข้าใกล้เขา ข้าต้องยอมทิ้งสิ่งสำคัญที่สุด! ของข้าไป!”นางหยุดเล็กน้อยเพื่อหายใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ “เพื่อเขา ข้าต้องยอมพลีกายให้ไอ้แก่รัชทายาทนั่น และยอมเป็นสาวใช้บนเตียงให้มันทุกคืน เพียงแค่ขอให้มันยกข้าให้เป็นอนุภรรยาของพี่ฉางอัน มันยังทำไม่ได้!องค์รัชทายาทอะไร แม้เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ก็ทำไม่ได้แถมยังทำให้พี่ฉางอันรังเกียจข้าอีก สุดท้ายข้าต้องใช้ชีวิตข

เผยฉางอันรีบควบม้าเร็วไปนำตัวไป๋ซูเหยากลับมา แม้ในใจจะเป็นห่วงหนิงหว่านชิงมากเพียงใด แต่จุดอ่อนไม่อาจเปิดเผยได้เพราะพวกเขายังต้องสืบหาคนที่ลอบสังหารองค์รัชทายาทอยู่ ไป๋ซูเหยาเมื่อเห็นว่าเผยฉางอันเลือกนาง ในหัวใจก็พลันเบิกบาน รอยยิ้มปลื้มปีติผุดขึ้นมาตลอดทาง ทว่าความสุขเมื่อครู่อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเผยฉางอันพานางกลับมาถึงเรือนเล็กหลังวัด เขากลับเย็นชาใส่นางอีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังเมื่อครู่ ถูกสายตาเย็นชานั้นทำลายไปจนสิ้น ไป๋ซูเหยาพยายามมองสบตาเขา แต่มีแต่ความว่างเปล่า นางไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าเขาจะไร้เยื่อใย หากไร้เยื่อใย แล้วเหตุใดเมื่อครู่ที่ตลาด เขาถึงได้เลือกปกป้องนางไป๋ซูเหยาฝืนเผยรอยยิ้มบาง แล้วก้าวเข้าไปหาเผยฉางอันพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“พี่ฉางอัน”เผยฉางอันยกสายตามองนางแวบหนึ่ง แล้วก้าวถอยห่างไปสองก้าว พร้อมยกมือขึ้นประสานทำความเคารพ“พระสนม โปรดสำรวมด้วย” เผยฉางอันพูดขึ้นน้ำเสียงเย็นชา เขากล่าวจบไม้ได้รอคำตอบ เพียงคารวะเล็กน้อยแล้วหมุนกายก้าวจากไปอย่างนิ่ง ๆ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองนางเลยแผ่นหลังของเขาช่างเย็นชานัก จนหัวใจของนางหนาวเหน็บ น้ำตาไหลรินอ

ไป๋ซูเหยาหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อเพียงคำขู่เดียว ก็ทำให้พวกอันธพาลพวกนี้กลัวขึ้นมาได้“จะกลัวทำไม! จะเป็นฮูหยินโหวหรือองค์หญิง แต่ถ้าตายอยู่ในป่า ก็แค่บอกว่าถูกสัตว์ป่าทำร้ายก็เท่านั้น!” นางตวาดออกมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจบุรุษสองคนนั้นเมื่อได้ฟังที่นางพูดก็พลันรู้สึกเห็นด้วย พวกเขาไม่ได้เป็นคนจับนางมา เพียงมาล่าสัตว์แล้วถูกจ้างให้มาเฝ้านางที่นี่เท่านั้น เมื่อคิดได้ดังนั้น ความกลัวก็พลันมลายไปสิ้น เหลือเพียงความคิดชั่วร้ายเท่านั้นทั้งสองไม่รีรออีกต่อไป วิ่งตรงไปยังหนิงหว่านชิงทันที ทว่ายังไม่ทันได้แตะตัวนาง ทั้งสองก็ชะงัก เมื่อลูกธนูพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง แล้วปักแผ่นหลังทะลุอกอย่างแม่นยำ เลือดสด ๆ พุ่งออกจากหัวธนู สาดกระเด็นออกไปเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของ หนิงหว่านชิงที่ยืนตัวสั่นอยู่ สองร่างกำยำที่ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อครู่ ล้มลงกับพื้นเย็นเฉียบ เลือดสดไหลออกมาจากบาดแผล ก่อนทั้งสองจะสิ้นใจเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏอยู่เบื้องหน้าหนิงหว่านชิง ดวงตานางจ้องเขาไม่วางตา ในใจมีคำพูดมากมายอยากจะบอกเขา แต่ไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาเผยฉางอันในชุดเกาะเหล็ก ใบหน้าคมของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด