All Chapters of ตำแหน่งฮูหยินขอคืนให้คนรักของท่าน: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงฝีเท้าม้าวิ่งออกไปดังก้องไปทั่วเมืองหลวง ในยามนี้เผยฉางอันราวกับคนที่ใกล้จะบ้าคลั่ง เขาไปทุกที่ที่คิดว่านางจะไป จนสุดท้ายวิ่งเข้าจวนตระกูลหนิงในยามดึกดื่นจนเสนาบดีหนิงที่กำลังหลับใหลต้องตื่นขึ้นมากลางดึกแล้ว ออกไปพบเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด แต่เดิมเขาเองก็รู้สึกว่าลูกสาวเขาควรจะแต่งกับคนที่ดีและอ่อนโยนกว่านี้อยู่แล้ว บุรุษที่เย็นชาเช่นนี้มีแต่จะทำให้นางเสียใจ แล้ววันที่เขากลัวที่สุดก็มาถึงเผยฉางอันคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเสนาบดีหนิงให้เขาส่งตัวบุตรสาวออกมา เสนาบดีหนิงหัวเราะออกมาอย่างไม่พอใจ เขาเกินจะทนกับลูกเขยคนนี้นัก เวลาทำให้นางเสียใจกลับไม่คิด ชิงชิงบุตรสาวของเขานั้นมีนิสัยอ่อนโยนและใจกว้างหากเขาไม่ทำร้ายจิตใจของนางเข้าจริง ๆ นางไม่มีทางหนีไปแน่“ท่านพ่อตาได้โปรดให้ชิงชิงกลับไปกับข้าด้วย ข้าสำนึกผิดแล้ว จากนี้จะไม่มีวันทำให้นางเสียใจ”เผยฉางอันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขอร้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเสนาบดีหนิงมองใบหน้านั่นด้วยความโกรธและโมโห เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่พอใจแล้วเอ่ยขึ้นกับเผยฉางอันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“หากชิงชิง เป็นอะไรไป ข้าจะไม่มีวันปล่อยท่านไปแน่ท่านโหว!”กล่าว

ตอนที่ 13ขบวนส่งสินค้าขบวนรถม้าขนส่งสินค้ายาวเหยียดของตระกูลเว่ย ค่อย ๆ เคลื่อนที่ผ่านประตูเมืองออกไปอย่างช้า ๆ ห่างออกไปจากเมืองหลวงในทุก ๆ ก้าวและห่างออกไปเรื่อย ๆ พ่อบ้านเว่ยที่นั่งอยู่ด้านหน้าขบวนมองกลับไปยังประตูเมืองหลวงที่ดูไกลมากจนแทบจะมองไม่เห็นแล้ว โชคดีที่เมื่อครู่คนที่ตะโกนนั้นก็เป็นเพียงทหารหลวงเท่านั้นที่ได้รับคำสั่งจาก องครักษ์มู่หวังเพื่อมาแจ้งคนเปิดประตูเมือง ทว่าทหารหลวงที่เป็นคนเปิดประตูเมืองนั้นกลับคุ้นเคยกับเขา จึงปล่อยขบวนสินค้าของตระกูลเว่ยออกมาเป็นขบวนสุดท้ายขบวนรถม้ายาวเหยียดค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปเรื่อย ๆ ด้านหลังสุดของขบวนสินค้ามีรถม้าคันเล็กที่ค่อย ๆ เคลื่อนที่ตามมาอย่างช้า ๆภายในรถม้าคันเล็กนั้น หนิงหว่านชิงที่กำลังหลับใหลอยู่ก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ นางลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้า“น้ำ น้ำ”เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น“น้ำเจ้าค่ะ คุณหนู”น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู หนิงหว่านชิงหันไปมองแล้วรับถ้วยน้ำมาจิบแก้กระหาย นางสำลักน้ำแล้วไออกมาว่านเจียงรีบเข้าไปลูบหลังให้อย่างระมัดระวัง สีหน้านางเต็มไปด้วยความกังวลใจหนิงหว่านชิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกไม่สบายตัวแล่นเข้าม

ตอนที่15ซูโจวหนึ่งเดือนต่อมาหนิงหว่านชิงก็เดินทางมาถึง ซูโจว ด้วยความช่วยเหลือของ เว่ยเชียนจือ เขาปฏิบัติต่อนางราวน้องสาวคนหนึ่ง นางเองก็รู้สึกขอบคุณเขาไม่น้อยที่ช่วยนางออกมาจากจวนเจิ้นเป่ยโหวและยังช่วยส่งนางมาที่ซูโจวอย่างปลอดภัยแทนคำขอบคุณเขานางจึงได้ชวนให้เขาพักอยู่ที่จวนซูของท่านตาระหว่างที่เขากำลังทำการค้าภายในซูโจว ทว่าเว่ยเชียนจือกลับมิได้ปฏิเสธเขาอยากอยู่ที่จวนตระกูลซูเป็นเพื่อนนางสักระยะท่านผู้เฒ่าซูก็เห็นด้วยเพราะ หากเว่ยเชียนจืออยู่ใกล้ ๆ การค้าของตนเองก็พลอยได้ผลประโยชน์ไปด้วยเช่นกันหนิงหว่านชิงพักอยู่ในเรือนทิศตะวันออกของมารดา ภายในห้องถูกประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายในแบบที่มารดานางชอบ เมื่อก่อนนางคงจะคิดว่ามันเรียบเกินไป ทว่าในยามนี้นางกลับรู้สึกว่าแบบนี้ช่างสบายตาสบายใจยิ่งนัก สายลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างกระทบร่างบางที่กำลังนอนส่ายหัวไปมาอย่างทรมาน เม็ดเหงื่อเย็นซึมทั่วกายจนเริ่มรู้สึกเปียกซุ่ม ก่อนร่างบางนั้นจะสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายนั้นหนิงหว่านชิงหอบหายใจเหนื่อย มือเล็กกำผ้าห่มแน่น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ช่วงนี้นางมักจะฝันถึงเหตุการณ์ที่ตนเอ

ตอนที่17ข้าผิดไปแล้วจวนเจิ้นเป่ยโหวเผยฉางอันค้นหาร่องรอยของหนิงหว่านชิงอยู่ตลอดหลายวันจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน นางที่กำลังตั้งครรภ์จะหนีไปไหนได้แถมยังมีเลือดออกอีก ความกังวลและกระวนกระวายใจ ทำให้เขาแทบคลั่งร่างสูงโปร่งเดินวนไปมาอยู่ในห้องหนังสือเพื่อพยายามหาเบาะแสว่าหนิงหว่านชิงภรรยาของเขาตามตำราและบรรทึกเก่าของนาง“ท่านโหว”น้ำเสียงขององครักษ์มู่หวังดังขึ้น พร้อมร่างสูงโปร่งในอาภรณ์องครักษ์ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา แล้วประสานมือพูดรายงานน้ำเสียงหนักแน่น“มือสังหารวันนั้นจับตัวได้แล้วขอรับ และพวกมันยอมสารภาพผู้ที่อยู่เบื้องหลังออกมาแล้วขอรับ”องครักษ์มู่หวังกล่าวจบก็ยื่นกระดาษที่ถูกเขียนคำสารภาพให้เจ้านายของตนเองเผยฉางอันรับกระดาษคำสารภาพมาอ่านอย่างละเอียด คิ้วเข้มขมวดแน่น แววตามืดมนขึ้นมาทันที มือใหญ่กำแน่นขึ้นมาด้วยความโกรธเคือง แล้วก้าวออกจากห้องหนังสือไปอย่างรวดเร็วเผยฉางอันก้าวตรงมายังเรือนพักของ ไป๋ซูเหยา ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกหัวเราะเยาะตนเองที่ถูกนางหลอกปั่นหัวเล่นเช่นนี้ภายในห้องกว้างไป๋ซูเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ใบหน้าดูสดใส ข้าง ๆ นางมีแ

ภายในห้องโถงเรือนใหญ่ของตระกูลซู ฮูหยินบ้านรองผู้เป็นภรรยาของน้องชายผู้เฒ่าซู น้องชายเขานั้นไม่ค่อยเก่งเรื่องค้าขายจึงได้หันไปสอบ บัณฑิต จนตอนนี้ก็เป็นได้เพียง ผู้ช่วยนายอำเภอ เขามีบุตรชายที่ไม่เอาไหน มากรักรับอนุภรรยามาถึงสี่คน ทว่ากลับได้แต่หลานสาวทั้งสี่คน ไม่มีบุตรชายสืบทอดเมื่อได้ยินว่า หนิงหว่านชิงกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดจึงอยากจะมาตีสนิท หวังจะขอให้ บิดานางที่เป็นถึงเสนาบดีช่วยให้บุตรชายเขาได้รับตำแหน่ง และให้หลานเขยที่เป็นถึงท่านโหวนั้นช่วยหาสามี ดี ๆ ให้หลานสาวของพวกเขาทั้งสี่ “ท่านแม่ ทำไมจวนท่านปู่ใหญ่ นั้นใหญ่โตกว่าท่านปู่ของเราเสียอีก ทั้ง ๆ ที่ท่านปู่ของเขาเป็นถึงผู้ช่วยนายอำเภอ”ฮูหยินบ้านรองถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเอ่ยกระซิบ“ต้องโทษ พ่อเจ้าที่ไม่ได้เรื่อง สอบบัณฑิตก็ไม่ผ่าน ค้าขายก็ไม่มีกำไร ดูสิเนี่ยเราเลยต้องแบกหน้ามาตีสนิทหนิงหว่านชิงอยู่นี่”ลูกสาวทั้งสองของนางพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ท่านแม่ ข้าเคยได้ยินว่า ท่านโหวรูปงามยิ่งนัก ท่านช่วยอ้อนวอนพี่สาวให้รับข้าเป็นอนุภรรยาหน่อย อยู่ในจวนโหวเสพสุขไปชั่วชีวิต”ฮูหยินบ้านรองตีม