All Chapters of Maid for the Boss (SPG): Chapter 131 - Chapter 140

AMBER MATAPOS NAMING kumain, si Haven ang naghugas ng plato. Ewan ko ba pero parang...hindi talaga ako makapaniwala sa nangyayari sa amin. Normal ba ito? Bakit wala man lang nakakaalam na pinupuntahan niya ako sa restaurant ni Clover bukod kay Marga? At isa pa, alam na ni Marga na magkasama kami ni Haven, pero bakit wala man lang sumusugod na bodyguards ng daddy niya para pigilan si Haven na mapalapit sa akin? Bakit parang wala man lang aksyon ang daddy niya? Pumasok na muna ako sa kuwarto at saka humiga habang nag-iisip-isip. "Nakakapagtaka talaga..." mahina kong usal. Mayamaya ay pumasok na rin siya sa kuwarto at saka tumabi sa akin. Tiningnan ko siya ng ilang segundo at natawa naman siya. "Bakit?" "Wala lang. Nakakapagtaka lang kasi." "Ha? At saan ka naman nagtataka?" "Dito sa nangyayari sa atin. Para kasing ano eh... parang hindi totoo? I mean, nasaan ang mga tauhan ng daddy mo? Hindi ba niya ito inutusan na sundan ka? Kung saan ka pumupunta para malaman niya ku

AMBERDalawang linggo na ang lumipas mula nang maging kami ni Haven. Sa loob ng dalawang linggong iyon, halos naging routine na namin ang pagsasama dahil halos araw-araw niya akong sinusundo sa restaurant kahit may oras pa ako sa trabaho. Minsan pagkatapos ng ilang oras ko pa lang na pag-aasikaso sa restaurant ay darating na siya, tapos yayayain niya akong kumain, mamasyal o pumunta sa condo niya, kaya madalas ay maaga akong nakakaalis sa trabaho.Noong una, natutuwa ako dahil gusto ko rin naman siyang makasama, pero habang tumatagal ay nagsimula na akong makaramdam ng hiya kay Clover. Alam kong hindi naman ako puwedeng palaging umaalis habang may trabaho ako, lalo na at tinanggap niya ako kahit hindi pa naman ganoon katagal mula nang magsimula akong magtrabaho sa restaurant niya. Kaya isang hapon, habang tahimik ang restaurant at kakaunti ang customer, nilapitan ko si Clover na abala sa pag-check ng ilang documents sa counter."Clover, gusto ko sanang humingi ng sorry sa iyo," sabi k

HAVENHindi ako agad nakasagot sa tanong ni Amber. Ilang segundo akong nakatitig lang sa kaniya habang hawak ko pa rin ang magkabilang balikat niya. Tama siya. Ilang araw na rin niyang napapansin na parang minamadali ko ang bawat oras na kasama siya. At lalo akong nahirapang magsinungaling nang direkta sa mga mata niya. Alam kong kapag sinabi ko ang totoo ngayon, magbabago ang lahat. Kaya bago pa siya makapagtanong ulit, ngumiti ako nang pilit at umiling.“Kung ano-ano talaga ang iniisip mo, Amber. Bakit ba kailangan mong bigyan ng malalim na kahulugan lahat ng ginagawa ko? Gusto lang kitang makasama, iyon lang. Kaya tigilan mo na ang kakaisip diyan at sumakay ka na dahil may pupuntahan tayo.”Hindi na niya ako nabigyan ng pagkakataong magpaliwanag pa dahil hinawakan ko na ang kamay niya at maingat siyang hinila papunta sa sasakyan. Habang naglalakad kami, naririnig ko pa ang mga reklamo niya tungkol sa kung gaano na siya kadalas umaalis sa trabaho at kung paano na siya nahihiya kay C

AMBERTatlong araw na mula nang huli kong makita si Haven sa falls, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maintindihan kung bakit bigla siyang nawala. Noong unang araw, hindi ko iyon gaanong pinansin dahil inisip kong baka naging abala lang siya sa kumpanya o may pinagkakaabalahan sa pamilya niya. Pero nang lumipas ang buong araw na wala man lang siyang tawag o mensahe, nagsimula na akong magtaka. Ilang beses ko siyang minessage at tinanong kung nasaan siya at kung ayos lang ba siya, pero wala akong natanggap na sagot. Kinabukasan, sinubukan ko ulit siyang tawagan, pero hindi na pumapasok ang tawag ko at hindi rin siya sumasagot sa mga mensahe ko. Hindi ko alam kung bakit bigla siyang naging ganoon pagkatapos ng araw na iyon, lalo na dahil bago kami umalis sa falls ay parang wala naman siyang problema at siya pa mismo ang nagbigay sa akin ng singsing at nagtanong kung pakakasalan ko siya.“Ayos ka lang ba? Bakit tulala ka diyan?” tanong sa akin ni Nico.“Ayos lang naman pero nalulun

AMBERHalos hindi na ako makagalaw sa kinauupuan ko matapos kong makita ang mga litrato ni Haven kasama si Marga. Paulit-ulit kong pinapatay at binubuksan ang screen ng cellphone ko. Umaasang baka mali lang ang nakita ko o baka may ibang paliwanag sa lahat ng iyon. Pero sa bawat pagbukas ko ng screen ay pareho pa rin ang nakikita ko. Si Haven na nakasuot ng wedding suit, si Marga na nakasuot ng wedding gown, at ang malinaw na caption na nagsasabing kasal na sila. Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakaupo roon habang umiiyak. Pero pakiramdam ko ay ilang oras na ang lumipas kahit ilang minuto pa lang ang nakalilipas.“Putanginá naman, Haven! Anong kasalanan ko sa iyo?!! Bakit mo ginawa sa akin ito?!” hindi ko napigilang sigaw.Kinuha ko ang singsing na nasa daliri ko at ilang segundo ko iyong tinitigan. Iyon ang singsing na ibinigay niya sa akin sa falls. Ilang araw pa lang ang nakalilipas nang isuot niya iyon sa daliri ko, habang seryoso niyang tinatanong kung papayag ba akong