All Chapters of Maid for the Boss (SPG): Chapter 141 - Chapter 150

AMBER“Amber, nandito ako. Huwag mo nang piliting pigilan ang sarili mo kung gusto mong umiyak. Pero gusto kong malaman mo na nagulat din ako nang makita ko ang balitang ikinasal na si Haven kay Marga… dahil alam kong ayaw na ayaw niyang mangyari iyon. Ilang beses ko siyang narinig na tutol sa kasal nila ni Marga, kaya hindi ko rin maiwasang isipin na baka pinilit talaga siya ng Daddy niya o baka may ginawa silang paraan para wala siyang ibang pagpipilian,” sambit ni Lisa.Lalong lumakas ang paghikbi ko nang marinig iyon. Ilang beses akong huminga ng malalim pero hindi ko mapigilan ang panginginig ng katawan ko. Dahan-dahan kaming umupo sa sofa habang hawak pa rin ni Lisa ang kamay ko, at doon niya napansin ang singsing na nasa daliri ko.“Amber, ano ba talaga ang nangyari? Bakit ganyan ang mukha mo? At bakit may singsing ka? Alam kong ayaw na ayaw ni Haven sa kasal nila ni Marga, kaya hindi ko rin maintindihan kung paano ito nangyari. Baka may sinabi sa kaniya ang Daddy niya, baka ti

AMBERPagsapit ng gabi, nagdesisyon na akong umuwi. Hindi na rin ako masyadong nakapagtrabaho nang maayos buong araw dahil halos wala akong gana sa kahit ano. Nang matapos ang shift ko, lumapit sa akin si Nico at sinabi niyang ihahatid na niya ako sa apartment. Tumango na lang ako dahil wala rin akong lakas para tumanggi. Kaya sumakay ako sa sasakyan niya at tahimik lang kaming nagbiyahe.Pagdating namin sa apartment, agad akong bumaba at bago ako tuluyang pumasok ay humarap ako sa kaniya.“Salamat, Nico. Hindi mo na sana ako kailangang ihatid pero salamat pa rin. Pagod ka na rin siguro dahil ang dami mo ring ginawa kanina.”“Walang problema iyon, Amber. Mas mabuti nang alam kong nakauwi ka ng maayos kaysa mag-alala ako kung paano ka makakauwi.”Pumasok ako sa apartment at diretso akong naupo sa sofa. Wala akong ganang magpalit ng damit o gumawa ng kahit ano. Ilang segundo pa lang akong nakaupo nang mapansin kong hindi pa rin umaalis si Nico. Nakatayo lang siya malapit sa pinto habang

JEFFERSONHindi ko naman planong umuwi agad pagkatapos kong makausap si Amber. May ilang oras pa bago matapos ang araw at wala rin akong ibang kailangang puntahan. Kaya naisipan kong maglibot muna sa paligid. Matagal na rin mula nang makapaglaan ako ng oras para sa sarili ko nang hindi iniisip ang mga meeting, negosyo at kung anu-ano pang kailangang asikasuhin sa kumpanya. Pero kahit saan ako magpunta, hindi ko maiwasang maalala ang batang babaeng nakilala ko sa restaurant. May kakaiba sa kaniya na hindi ko maipaliwanag, lalo na sa paraan ng pakikipag-usap niya sa akin at kung gaano kabilis akong naging komportable sa presensya niya.Pagsapit ng hapon, bumalik ako sa restaurant dahil naisip kong baka naroon pa si Amber. Pagpasok ko, ilang sandali akong naghanap ng upuan bago ko siya nakita sa may gilid ng restaurant. Abala siyang nag-aayos ng mga gamit at halatang naghahanda nang umuwi. Nang mapansin niya ako, bahagya siyang nagulat bago ngumiti.“Amber, pauwi ka na ba? Kung ganoon, i

AMBERAbala ako sa pagpupunas ng mga mesa nang lumapit sa akin si Nico. Kanina pa ako tahimik na nagtatrabaho at halos wala akong ibang ginagawa kun'di ituon ang sarili ko sa bawat gawain. Para hindi na naman mapunta kay Haven ang isip ko. Ilang segundo niya akong pinagmamasdan bago siya tuluyang nagsalita.“Amber, paano mo nga pala nakilala si Mr. Villamor? Kahapon kasi nakita kitang kausap niya nang matagal. Mukhang komportable naman siya sa iyo kaya naisip ko kung matagal mo na ba siyang kilala,” wika ni Nico.Napatingin ako sa kaniya at bahagyang kumunot ang noo.“Mr. Villamor? Sino?”Napangiti si Nico dahil mukhang hindi ko talaga alam kung sino ang tinutukoy niya.“Yung kausap mo kahapon. Hindi mo ba alam kung sino siya?”Bigla kong naalala ang lalaki at tumango.“Ah, si Sir Jefferson.”“Oo, si Mr. Jefferson Villamor. Hindi mo ba talaga siya kilala? Sobrang yaman ng taong iyon. Siya ang may-ari ng Villamor Global Holdings at isa iyon sa pinakamalaking business groups. Malalaki

AMBERMakalipas ang isang linggo, nagpasya akong umuwi muna sa amin at doon magpalipas ng isang araw. Ilang araw ko na ring gustong makita sina Mama at Noah dahil pakiramdam ko, kailangan ko munang lumayo sa lahat ng bagay na nagpapaalala sa akin kay Haven. Hindi naman tuluyang nawala ang sakit, lalo na dahil wala pa rin akong malinaw na sagot mula sa kaniya. Pero kahit papaano ay natutunan ko nang hindi na araw-araw na tingnan ang cellphone ko para lang maghintay ng panibagong mensahe.Pagdating ko sa bahay, abala si Mama sa maliit naming negosyo. May ilang pagkain na nakahanda sa mesa at may mga customer na nakaupo sa labas, kaya agad akong tumulong kahit sinabi niyang kakarating ko pa lang at magpahinga muna ako. Ngumiti ako at sinabi sa kaniya na ayos lang ako. Pero alam kong hindi siya lubos na naniniwala dahil ilang beses niya akong tinitigan na parang may gusto siyang itanong.Nang tuluyang matapos ang mga ginagawa namin, nakaupo kaming dalawa sa loob ng bahay habang si Noah na