All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 161 - Chapter 170

“แต่ตอนนี้ไม่อยู่หรอก เห็นว่าไปเที่ยวทะเล กลับมาอีกทีวันจันทร์โน่นแหละพ่อหนุ่ม” เพราะอยู่ข้างห้องกันมานานจึงมีความสนิทสนมในระดับหนึ่ง พอเธอไม่อยู่ก็ฝากฝังให้ข้างห้องช่วยเป็นหูเป็นตาอีกฝ่ายจึงรู้ละเอียด“...” ไปทะเล! กรามแกร่งกัดจนขึ้นนูน ก่อนจะคลายออกเมื่อรู้ตัว“คุณมีอะไรหรือเปล่าล่ะ”“ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณมากเดี๋ยวผมโทรหาเขาเอง”ชวินทร์ตัดบทแล้วเดินกลับออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนัก เพราะเขากำลังคาดเดาว่าเอวาริณไม่น่าจะไปเที่ยวคนเดียว และสิ่งที่เขากำลังกลัวมากที่สุดก็คือกลัวเธอจะไปกับทศวรรษเอวาริณมองสายโทรเข้า แต่ไม่คิดที่จะกดรับ เพราะวันนี้เป็นวันหยุดเธอจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจธุระของเขา“ตื่นแต่เช้าไม่ง่วงเลยเหรอคะ”เธอถามลูกสาวที่นั่งมองออกไปนอกกระจก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะนี่คือการท่องเที่ยวทางไกลครั้งแรกของหนูน้อย“ไม่ง่วงเลยค่ะ น้องเกลจะรอดูทะเลค่ะ”“แต่มันอีกไกลนะลูก”“ไกลก็รอได้ค่ะ”พอเห็นความตั้งใจของลูก เอวาริณก็อดคิดถึงพ่อของลูกไม่ได้ มิเกลมีนิสัยเหมือนชวินทร์หลายอย่าง โดยเฉพาะเวลาที่ตั้งใจทำอะไรก็จะมุ่งมั่นแบบสุด ๆ“เฮ้อ...” เอวาริณถอนใจหนักอก เมื่อเห็นว่าชวินทร์โ

ทศวรรษ Talkพอรถตู้คันหรูขับพ้นหอพักของเอวาริณรอยยิ้มหล่อเหลาบนใบหน้าของทศวรรษก็ค่อย ๆ จางลง ถึงแม้จะไม่ได้ทุกข์ทนหรือเจ็บปวดจนเกินรับไหว แต่การคาดหวังครั้งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกหน่วงในใจไม่น้อย“คุณโอเคไหมคะ” นัชชาที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นดี ก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย ทศวรรษจึงส่งยิ้มให้เธอ แต่ไม่ว่าจะมองยังไงรอยยิ้มนั้นก็ดูฝืดฝืนเหลือเกิน“อยู่กับนีน่าไม่จำเป็นต้องซ่อนความรู้สึกหรอกนะคะ เสียใจก็บอกว่าเสียใจไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย คนเรามีโอกาสที่จะเสียใจกันได้ทั้งนั้น ความสำคัญมันอยู่ที่ว่าเรายอมรับมันได้หรือเปล่าแค่นั้นเอง” นัชชาพูดขึ้นอย่างคนที่เข้าอกเข้าใจ“คุณเป็นคนที่เข้าใจโลกมากเลยนะครับ”“ก็มันคือความจริงนี่คะ และอีกอย่างหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากคุณคืออะไรรู้ไหม”“คืออะไรเหรอครับ”“ก็คือ...คนเราทุกคนมีสิทธิ์ที่จะผิดหวังได้ ต่อให้คน ๆ นั้นจะแสนดีหรือเพียบพร้อมแค่ไหนก็ตาม”ทศวรรษยิ้มเศร้าเมื่อได้ยินประโยคนั้น“ในสายตาคุณผมเพียบพร้อมขนาดนั้นเลยเหรอ”“ก็แล้วมีอะไรที่คุณขาดบ้างล่ะคะ ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง การงาน เกียรติยศ ชาติตระกูลไม่เห็นมีอะไรบกพร่องตรงไหน”“แต่ก็ยังผิดหวัง...”“เพราะหัวใจกับค

ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงช่วงบ่ายนี้ เอวาริณก็คิดหาเหตุผลดี ๆ ไว้เป็นข้ออ้างและซักซ้อมการพูดอยู่หลายรอบ พอชวินทร์เข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นไปหาอย่างกระตือรือร้นหายไปครึ่งวันแต่ใบหน้าของเขายังคงเครียดขรึม ไม่ต่างจากเมื่อเช้า ซึ่งเธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกแต่จำเป็นที่จะต้องพูดเรื่องนี้จึงต้องแกล้งทำเป็นลืม“ท่านประธานคะ”“มีอะไร” เขาถามสั้น ๆ แต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ เอวาริณจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร“พี่แววเข้ามาแจ้งเรื่อง ที่ต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ”“แล้ว?”“คือ...มันต้องไปค้างค่ะ พอดีฉันไม่ค่อยสะดวก”ชายหนุ่มวางปากกาในมือแล้วยกสองแขนขึ้นกอดอก ดวงตาคู่คมที่จ้องมองเธอไม่ได้ตำหนิ แต่คำพูดกลับทำให้เอวาริณอับอายจนใบหน้าร้อนผ่าว“ไปค้างเพราะทำงานไม่สะดวก สะดวกแต่ไปค้างกับผู้ชายเหรอ” เมื่อคำถามจบลงแววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นดูแคลน“...” จนเธอพูดไม่ออก“เธอต้องไปเพราะเป็นหน้าที่ ถ้ามีสมองก็ลองคิดดูว่าควรปฏิเสธไหม”“…”“กลับไปทำงานของเธอได้แล้ว”“แต่ฉันอยากจะขอความเห็นใจ...”“แล้วทำไมฉันจะต้องเห็นใจ” เขาพูดสวนทั้ง ๆ ที่เธอยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำ“นี่มันก

ถึงแม้ทางเกาะจะฟ้าเปิดสดใส แต่บนฝั่งเริ่มมีลมพัดแรง ลลินที่เพิ่งเสร็จธุระกำลังหัวเสียอย่างหนัก เพราะไม่มีเรือลำไหนยอมพาเธอข้ามเกาะไปเลย“อะไรกัน! แค่ลมแรงฝนยังไม่ตกสักหน่อย”“ไปไม่ได้หรอกคุณ ออกจากฝั่งตอนนี้อันตรายมาก”“ฉันให้ค่าจ้างสองเท่าเลยก็ได้ รีบพาฉันไปเดี๋ยวนี้” ลลินพูดอย่างคนเอาแต่ใจ เมื่อเธอไม่ได้ดั่งใจ“เงินน่ะก็อยากได้ แต่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงมันไม่คุ้มกัน”“ไม่เอาก็ตามใจละกัน! ฉันจะไปจ้างคนอื่น จ้างแพงกว่าด้วยคอยดูสิ”“เอาเลยคุณ เชื่อเถอะไม่มีใครกล้าพาไปหรอก”ลลินไม่สนใจฟัง เพราะเธอมั่นใจว่าต้องมีสักคนที่อยากได้เงินของเธอ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครกล้าเอาเรือออกจริง ๆ ซ้ำตอนนี้ก็เริ่มมีฝนโปรยบาง ๆ แล้วด้วย“ไปไม่ได้หรอกคุณผู้หญิง ออกไปตอนนี้มันเสี่ยงมาก อันตรายสุด ๆ เลยนะคนทะเลเขารู้กัน”“แฟนของฉันเพิ่งออกไปไม่นานมานี้เอง จะไปไม่ได้ได้ยังไงล่ะ”“แล้วแฟนคุณไม่ได้บอกเหรอ ว่าคนทะเลเขารู้กันตั้งแต่มาขึ้นเรือแล้ว ต้องแจ้งเตือนตั้งแต่ก่อนขึ้นเรือ พายุก็ตั้งสองสามวัน”“ไม่จริง! แฟนฉันไม่ได้บอกอะไรเลย จะเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง”“เห้อ คนขึ้นเรือมีใครบ้างล่ะจะไม่รู้ เขาเตือนกันไว้หลายวันแ

เมื่อเป็นแบบนี้หญิงสาวก็มีท่าที ตื่นตระหนกอยู่ตลอด ร่างกายไม่รักดีของเธอก็คิดถึงสัมผัสของเขา ยิ่งได้อยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ ใจเจ้ากรรมก็เต้นแรง ทั้งยังยอมเผยอปากรับเรียวลิ้นหนา ที่สอดเข้ามาในโพรงปากเล็ก อย่างยินยอม ไร้ท่าทีของการขัดขืนไปแล้วมือหนาอีกข้างของเขา ก็จับอยู่ตรงต้นคอขาว เธอทำได้แค่ตอบรับจูบ เร่าร้อน รุนแรง ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดเข้าหากัน เสียงครางอื้ออึงในลำคอ บ่งบอกว่าเขากำลังพอใจมาก“อืออออ” เอวาริณครางอือ อยู่ในลำคอเมื่ออีกคน ละเลงลิ้นเลียริมฝีปากอย่างเมามันส์ เธอหายใจถี่ขึ้น ใจเต้นกระหน่ำ เลื่อนมือลูบไล้ไปตามแผ่นอกกว้าง อย่างลืมตัวเมื่อเป็นแบบนั้นชวินทร์ยิ่งรู้สึกพอใจมาก ให้ความรู้สึกว่า เธอเองก็ต้องการเขาเหมือนที่เขาต้องการเธอ ปลายลิ้นหนาตวัดเกี่ยว ฝามือใหญ่ก็เริ่มล้วง เข้าไปภายในเสื้อเพื่ออยากสัมผัส กับร่างกายที่เขาโหยหามาตลอด และกำลังจะได้ครอบครองอีกครั้งการกระทำนั้นของเขา ทำเอาคนตัวบาง ถึงกับตัวสั่น ร่างกายสาวร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง ลามไปถึงท้องน้อย และเขาก็เหมือนจะได้ใจมากขึ้น อยู่ ๆ ก็เลื่อนมือมาขย้ำหน้าอกใหญ่ของเธอเต็มแรงเขาโอบกอดร่างบาง ให้เบียดแนบชิดรับรู้ได้ชัดเจ