All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 151 - Chapter 160

เอวาริณมองตามหลังคนทั้งคู่ ที่คอยพูดเอาใจกันไปมาอย่างปลดปลง หากไม่มีหวังที่ลูกจะได้รับในสิ่งที่ควรได้เธอคงยอมแพ้ แล้วจากไปอย่างไม่ลังเล“รองเท้าคู่นี้สวยจังค่ะ”“ลองสิครับ” ชวินทร์ยกมือเรียกพนักงานซึ่งอีกฝ่ายก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า”“เอาแบบนี้ แบบนี้ และแบบนี้มาลองหน่อยไซส์xxx”“ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ”“นั่งรอก่อนดีกว่าครับ” ชวินทร์เชื้อเชิญให้ลลินนั่งรอที่โซฟาบุกำมะหยี่สีแดงสด เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานยกน้ำส้มคั้นสดมาต้อนรับ“สองแก้วพอครับ” เขาพูดขึ้นในขณะที่พนักงานจะวางแก้วที่สามลงบนโต๊ะ“ค่ะ”เอวาริณยืนนิ่งข้างโซฟาสองมือกุมกันเอาไว้ที่ด้านหน้าอย่างสุภาพ เธอวางสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกทั้งที่ข้างในพังยับ ชวินทร์ปฏิบัติต่อเธอไม่ต่างจากคนรับใช้หรือบางทีอาจยิ่งกว่านั้น เพราะแค่น้ำส้มแก้วเดียวเขาก็ยังไม่อนุญาตให้แตะต้อง ซึ่งเธอคาดเดาว่าเขาคงจะกลัวว่าเธอจะเทียบชั้นกับผู้หญิงของเขา“ได้แล้วค่ะ ลองคู่ไหนก่อนดีคะ...”ในขณะที่พนักงานสาวกำลังบริการก็มีลูกค้าคนหนึ่งเรียกเธอพอดี“ไปเถอะค่ะเดี๋ยวฉันจัดการเอง” ลลินบอกอย่างใจดีแล้วเปิดกล่องหยิบรองเท้าออกมา“ผมช่วยครับ”ร่าง

บทสนทนาของทั้งคู่ ทำเอาชวินทร์หู่ผึ่ง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลา จะตึงโดยอัตโนมัติ“ไม่คิดเลยนะครับ ว่าวันนี้คุณจะมาด้วยตัวเอง”“ครับ พอดีอยากมาเองน่ะครับ” ปกติทศวรรษจะส่งผู้บริหารมือดีมาคุยงานแทนเสมอ แต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะมาเอง เพราะอยากเจอผู้ช่วยเลขาของชวินทร์“หวังว่าคงไม่ใช่ เพราะผู้ช่วยเลขาของผมนะครับ ที่ทำให้คุณถึงกับสละเวลามาด้วยตัวเอง” เขาพูดแบบตรงไปตรงมา ไม่คิดอ้อมค้อมซึ่งทศวรรษก็ไม่ได้เกรงกลัว เพราะส่วนตัวแล้วเขาเองก็เป็นคนเปิดเผยจริงใจ“บังเอิญว่าใช่ซะด้วยสิครับ หวังว่าคุณคงไม่หวงลูกน้องนะครับ”ชวินทร์เผลอขบกรามจนแน่น ด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็รีบคลายออกเมื่อรู้สึกตัว“ไม่หวงหรอกครับแต่ห่วง”“หืม...คุณเป็นเจ้านายที่จิตใจดีจริง ๆ นะครับ”“เปล่าครับ คนที่ผมห่วงน่ะคือคุณ บางทีอะไร ๆ ที่เห็นอาจจะแค่เปลือกห่อหุ้มไว้ ผมกลัวคุณจะผิดหวังถ้าเนื้อในไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดเอาไว้”“ขอบคุณในความหวังดี แต่อย่าห่วงผมเลยครับ ส่วนเรื่องเนื้อในจะสวยงามไหมผมขอหาคำตอบเองดีกว่า และผมก็ไม่ผิดหวังหรอกครับเพราะผมไม่เคยคาดหวังอยู่แล้ว คนทุกคนล้วนมีอดีตมีบาดแผลเพราะเราไม่ได้เพิ่งเกิดเมื่อวาน” ทศวรรษพู

ชวินทร์ที่ผึ่งหูฟังไกล ๆ จึงได้ยินทั้งสองคนคุยกันไม่ถนัด ทั้งยังเห็นเอวาริณยิ้มมีความสุขซะอย่างนั้น ก็หงุดหงิดจนต้องเดินออกไปหาเลขาของตัวเอง“คุณแวว”“คะ ท่านประธาน”“เมื่อกี้นี้คุยอะไรกับเอวาริณงั้นเหรอ ธุระเรื่องงานหรือเปล่า” เขาถามเสียงเข้ม“ไม่ใช่ค่ะ พอดีคุณวสุผู้จัดการฝ่ายกราฟิกฝากน้ำกับขนมมาให้น้องกรีนน่ะค่ะ”“ฝากน้ำกับขนมมาให้?”“ใช่ค่ะ”“เพื่อ? ฝากทำไมทำไมต้องฝาก”“ก็ตอนนี้ผู้ช่วยของแววเนื้อหอมสุด ๆ เลยล่ะค่ะ แววก็เลยพลอยได้กินขนมไปด้วย นาน ๆ จะมีคนสวยขนาดนี้เข้ามาทำงาน หนุ่ม ๆ ในบริษัทเราก็กระชุ่มกระชวยคึกคักเป็นธรรมดาค่ะ มีแต่คนปลื้มน้องกรีนเต็มไปหมดเลยนะคะท่านประทาน”“ถ้าคุณชอบกินขนมขนาดนั้น ไม่ต้องรอของกำนัลที่เขาให้แม่สื่อหรอก บอกผมก็ได้คุณแวว ร้านไหนคุณชอบผมจะเหมาให้เลย ต่อไปไม่ต้องรับฝากของอะไร จากใครมาอีกนะ เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของคุณ” พูดจบก็หัวฟัดหัวเหวี่ยง เดินลงไปข้างล่าง อย่างคนที่เก็บอารมณ์และความรู้สึกไม่อยู่“เอ่อ...ค่ะ” แวววรรณถึงกับหน้าเจื่อน แต่ก็ยิ้มในใจที่ได้เห็นท่าทางเหมือนหมาหวงเจ้าของ ของเจ้านาย ทำงานกับเขามาก็หลายปี นี่นับเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นชวิน

ในขณะเดียวกันชวินทร์ก็เริ่มลุกลี้ลุกลน เพราะอยากกลับเต็มที ติดตรงที่คุณบวรยังคงชวนคุยนั่นนี่ไม่หยุด“ผมล่ะชื่นชมคุณจริง ๆ แค่เวลาไม่กี่ปีคุณสามารถพาบริษัทเล็ก ๆ กลายเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศได้ เป็นคนหนุ่มไฟแรง ที่มีความสามารถมากเลยนะ” บวรพูดอย่างยินดี ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นลูกเขยเขาเท่านั้น“ผมไม่ได้เก่งอะไรหรอกครับ แค่พยายามมากเท่านั้น”“นี่ถ้าเกิดลูกสาวของผมได้เป็นฝั่งเป็นฝา กับคนเก่งแบบคุณผมคงหมดห่วง” คุณบวรพูดจาปูทางอย่างเต็มที่ โดยไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด“คุณลินทั้งสวยทั้งเก่ง เลือกได้สบายอยู่แล้วครับ”“หึ ๆ ผมยอมรับว่าลูกสาวผมน่ะเนื้อหอม แต่เขาก็หยิ่งพอตัว ถ้าไม่ถูกใจจริง ๆ ไม่ยอมคบค้าด้วยเด็ดขาด ผมยังแปลกใจเลยพี่ไปไหนมาไหนกับคุณบ่อยครั้ง คงจะถูกชะตากัน”“คุณลินเป็นคนอัธยาศัยดีครับ คุยด้วยแล้วสบายใจ”“อืม...ว่าง ๆ ผมอยากจะเชิญคุณมาทานข้าวที่บ้านหน่อย อยากจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ หรืออีกหน่อยอะไร ๆ มันจะพัฒนา”“ครับ ผมจะหาเวลาไปนะครับ” ชวินทร์พูดจบก็พลิกดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ ก่อนจะบอกขอตัวอย่างสุภาพ“วันนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีนัดลูกค้าอีกนี่ก็ใกล้เวลาแล้ว”“ครั

หลายวันต่อมาปลายสัปดาห์ที่จะถึงนี้ เป็นวันหยุดต่อเนื่อง ทุกคนในบริษัทจึงพูดถึงแต่การไปเที่ยวพักผ่อน มีเพียงเอวาริณเท่านั้น ที่ไม่ได้กระตือรือร้นอะไร ถึงแม้ตอนนี้การเงินจะไม่ได้อยู่ในขั้นวิกฤตเหมือนที่ผ่านมา แต่เธอก็ยังคงใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง ด้วยรู้ดีว่าอนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน“วันหยุดนี้คุณกรีน วางแผนไปไหนหรือเปล่าครับ” ทศวรรษเอ่ยถาม ในขณะที่พาเธอออกมาทานมื้อเที่ยง“เปล่าค่ะ แค่จะพาลูกไปเดินเล่นที่ห้างใกล้ ๆ ซื้อของใช้เข้าบ้านสักหน่อย”“ถ้าผมอยากชวนไปทะเลจะได้ไหมครับ คราวก่อนผมพูดกับน้องมิเกลเอาไว้”“คือกรีนว่า...”“อย่าปฏิเสธเลยนะครับ ผมอยากพาน้องเกลไปจริง ๆ เด็กวัยนี้อยู่ในช่วงเรียนรู้เราควรพาเขาไปรู้ไปเห็นอะไรใหม่ ๆ บ้าง”“แต่กรีนไม่อยากรบกวนคุณทศค่ะ”“จะเรียกว่าเป็นการรบกวนได้ยังไงครับ ในเมื่อผมยินดี และทริปไปเที่ยวเล็ก ๆ แบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อนเลยด้วย ผมก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนอยู่แล้ววัน ๆ ก็ทำแต่งาน อย่างที่คุณกรีนเห็น”“เอ่อ...”ทศวรรษมองคนที่กำลังมีสีหน้าลำบากใจด้วยความหวังว่าเธอจะตอบตกลง“แต่ถ้าลำบากใจที่จะไปกันลำพัง คุณกรีนชวนเพื่อนไปด้วยก็ได้นะครับ ไปกันหลาย ๆ คนจะ