All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 141 - Chapter 150

ย้อนไปเมื่อ 6 ปีก่อน... ในสายตาของคนอื่น พวกเธอคือเด็กหนุ่มสาวไวไฟที่อยู่กินกันทั้งที่ยังเรียนไม่จบ แต่เอวาริณไม่แคร์เพราะเธอมั่นใจว่ามันคือความรัก ทั้งคู่เช่าห้องเล็ก ๆ อยู่ร่วมกันต่างคนต่างทำงานส่งตัวเองเรียน เธอเรียนภาษาส่วนเขาเรียนด้านการเขียนโปรแกรม ความรักที่ต่างมีให้กันไม่ใช่แค่ฉาบฉวย แต่มันเป็นความรักมากกว่าใครจะเข้าใจ “กรีน...” เสียงเรียกจากแฟนหนุ่มทำให้เอวาริณละสายตาจากปฏิทิน “ทำไมซันกลับมาเร็วจัง” “พอดีพี่ที่ร้านให้ติดรถมาด้วยน่ะ เลยไม่ต้องเดิน ทำอะไรอยู่ ฟอดดดด” มือหนาโอบเอวบาง พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อไปหอมฟอดใหญ่ “ก็ดูวันที่น่ะสิว่าอีกกี่วันเงินถึงออก” “อ๋อ...นี่ข้าวมันไก่เห็นบ่นอยากกิน แล้วนี่ก็ชาเขียวของโปรดกรีน” ว่าแล้วเขาก็เดินไปหยิบจานแล้วเทข้าวมันไก่ให้เธอ “แล้วทำไมมีจานเดียวล่ะ” “ซันกินมาแล้ว” มือบางที่ถือช้อนชะงักกึกเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอรู้นิสัยเขาดีจึงไม่เชื่อเลยสักนิดว่าคนอย่างชวินทร์จะกินก่อนเธอ “ซัน” “หืม” เขาขานรับแต่ไม่ยอมสบสายตาคาดคั้นของแฟนสาว “อย่าทำแบบนี้สิ” ชวินทร์ถอนใจแล้วหันมองเธอเต็มตาก่อนจะสารภาพ “ก็ตังเหลือน้อยแล้ว ซันเลยอยากประหยัด”

บริษัท CSEPayทันทีที่มาถึงหน้าบริษัท ใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำรัว วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้มาอยู่ใกล้ชิดเขาอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง แต่เธอก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพื่อปัจจุบันจะกลบเรื่องในอดีตทั้งหมด ของเธอและเขาให้เบาบางไปได้เอวารินไม่ได้ไปยื่นใบสมัคร ผ่านฝ่ายบุคคลของบริษัทด้วยซ้ำ ทุกอย่างแวววรรณเป็นคนจัดการให้หมด และแน่นอนตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาภายในบริษัท มีสายตาที่มองเหยียด และแสดงกิริยาที่ไม่ชอบไปหลายคน เธอก็ต้องถอนหายใจ และเดินต่อไปอย่างคนที่ไม่คิดอะไร แน่นอนว่าบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ เรื่องแบบนี้คงเป็นเรื่องธรรมดา ซึ่งเธอเองก็ต้องปล่อยวางและปลดปลง จะไปห้ามความคิดใครก็ไม่ได้“เอ่อ สวัสดีค่ะคุณแวววรรณ” ด้วยที่คิดว่าตัวเองมาเช้า แต่แวววรรณเลขาของเขาก็มานั่งที่โต๊ะก่อนแล้ว“สวัสดีค่ะ เรียกพี่ว่าพี่แววเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ” แวววรรณก็พูดอย่างเป็นกันเอง เพราะเธอเป็นคนสบาย ๆ ไม่ได้ร้ายกาจกับใครอยู่แล้ว“เอ่อค่ะ งั้นพี่แววเรียกกรีนนะคะ”“ค่ะ น้องกรีนนั่งตรงนี้นะคะ เดี๋ยวโต๊ะทำงานมาค่อยจัดกันใหม่” ด้วยความใจดีของแวววรรณก็จัดโต๊ะและเก้าอี้ชั่วคราวไว้ให้ผู้ช่วยเลขาคนสวยได้นั่งด้วย“ขอบคุณค

สายตาคมคู่นั้น ก็ยังคงจับจ้องไปที่หญิงสาว ไม่ละไปทางอื่น ยิ่งเห็นเธอเฉยเมยแบบนี้ เป็นเขาที่รู้สึกไม่ดีเสียเอง“นี่! อย่าคิดนะว่าที่ฉัน ให้เธอเข้ามาทำงานในห้องนี้ด้วย เพราะอยากอยู่ใกล้เธอ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะทำงานไม่คุ้มค่าจ้างก็เท่านั้น” เขารีบพูดขึ้นอย่างร้อนตัว กลัวว่าเธอจะคิดไปเองกับสิ่งที่เขาปฏิบัติอยู่“ค่ะ” เธอตอบรับสั้น ๆ แล้วรีบเปิดสมุดนัดเพื่อจดจำข้อมูลตามที่แวววรรณบอก“มานี่หน่อย” คำสั่งสั้น ๆ แต่มีผลทันทีเพราะเอวาริณรู้ดีว่าถ้าหากเธอช้าเพียงนิดเดียวก็คงจะมีประเด็นให้จิกกัดเอาอีก“ค่ะ”“ตอนบ่ายมีนัดหรือเปล่า”“มีค่ะ กับ Yc คอเปอร์เรชั่น”“วันนี้มีที่เดียวเหรอ”“ค่ะ บ่ายวันนี้มีนัดเดียวค่ะ แต่ตอนทุ่มครึ่งมีงานเลี้ยงเปิดตัว โปรดักส์ใหม่ของบริษัทคุณบวรค่ะ”“แล้ววันมะรืนล่ะ ตอนบ่ายมีนัดไหม”“มีคุณดัชเชสค่ะ จะเข้ามามาคุยงานที่บริษัท”“วันต่อ ๆ ไปล่ะ”“เอ่อ เดี๋ยวดูให้นะคะ” เพราะเธอเพิ่งจะท่องจำได้แค่ไม่กี่วันนี้ จึงต้องเดินกลับไปหยิบสมุดที่ได้มาจากแวววรรณ แต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกตำหนิรุนแรงราวกับไปเข่นฆ่าใคร“แค่นี้ยังจำไม่ได้ เธอได้พกสมองมาทำงานหรือเปล่า ไม่ได้เรื่อง!”“คือฉัน...”

บทสนทนาที่กำลังสนุกต้องชะงัก เมื่อถูกขัดจังหวะ และไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้ว่าอารมณ์ของคนพูดเป็นเช่นไร น้ำเสียงที่ตึงไม่แพ้ใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจชัดเจน “อ้าว คุณชวินทร์ สวัสดีครับ” “ครับ คุณทศวรรษ” ถึงแม้จะทักทายแต่สายตากลับมองผู้ช่วยสาว อย่างไม่ละไปไหน “ขอตัวก่อนนะคะ” “เชิญครับ หวังว่าครั้งหน้าจะมีโอกาสได้เจอกันอีกนะครับคุณกรีน” “เช่นกันค่ะคุณทศ” พอได้ยินเองกับหูว่าทั้งคู่ต่างเรียกชื่อเล่นของกันและกัน ชวินทร์ก็ลืมตัวจับข้อมือเล็กแล้วรั้งให้เธอเดินตามโดยไม่สนสายตาใคร ทศวรรษได้แต่มองตามทั้งคู่ไปอย่างไม่เข้าใจ ท่าทางของชวินทร์มันเกินกว่า เจ้านายกับลูกน้องโดยปกติแน่นอน “ฉันพาเธอมาทำงานนะ ไม่ได้มาให้หาผัว!” หลังจากขับรถออกมาจนถึงซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง ชวินทร์ก็จอดรถแล้วระเบิดอารมณ์ทันที ซึ่งถ้าหากเป็นเวลาปกติเธอคงจะบอกตัวเองให้อดทน เพราะอยู่ในสถานะลูกจ้าง แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์บวกกับความอัดอั้นทำให้เธอไม่อาจระงับอารมณ์ไว้ได้ “คุณจงใจแกล้งฉัน! คุณอยากให้ฉันเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน!” “เปล่า! ฉันแค่อยากให้เธอมาเห็นว่าตอนนี้เรามันอยู่คนละสังคมกัน ตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คู่ควรกับฉันอีกแล

มาถึงตอนนี้เธอก็ยังจำรสชาติขมขื่น และโดดเดี่ยวในวันนั้นได้เป็นอย่างดี ถึงจะผ่านมาแล้ว 4 ปี แต่ชวินทร์กลับทำให้เธอเจ็บเจียนตายได้อีกครั้ง เขาฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดว่าทำอะไรลงไป มีแต่คนที่ถูกทารุณความรู้สึกอย่างเธอเท่านั้นที่รับรู้และถ้าหากการจากกันครั้งก่อน เป็นความผิดของเธอ เธอก็พร้อมที่จะยอมรับ แต่ยอมรับเพียงข้อเดียวคือเธอเชื่อมั่นในตัวเขาไม่มากพอ เธอเหนื่อยและท้อจนไม่อาจทนรอวันที่เขาสำเร็จ นอกจากนั้นเอวาริณมั่นใจว่าเธอทำดีที่สุดแล้วหลายวันต่อมาดูเหมือนเหตุการณ์วันนั้นจะทำให้ชวินทร์ เว้นระยะห่างจากเธอมากขึ้น แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องที่ดี เพราะเอวาริณจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่าโดนบีบคั้นอยู่ตลอด“ตอนบ่ายมีตารางนัดไหม” นั่นคือคำถามแรกหลังจากที่นั่งทำงานมาเกือบครึ่งวัน“ไม่มีค่ะ”“งั้นเตรียมตัวด้วย ตอนบ่ายต้องออกไปข้างนอกกับฉัน”“ไปไหนคะ”“เธอมีสิทธิ์ถามด้วยเหรอ” เขาถามอย่างยียวน แต่หญิงสาวเลือกที่จะเงียบ หลายคืนที่คิดมากจนเหนื่อยเธอก็ไม่อาจข่มตาให้หลับ เธอนอนพลิกซ้ายขวานึกถึงแต่เรื่องราวในอดีตจนแสงของวันใหม่มาเยือน วันนี้จึงไม่มีเรี่ยวแรงจะไปต่อปากต่อคำ