Semua Bab ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Bab 71 - Bab 80

ในเมื่อใช้แผนอ้อนพาขึ้นห้องไม่ได้ผล... คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาก็เลยเปลี่ยนแผนทันควัน คอปเปอร์ทิ้งหัวลงกับเบาะ หลับตาแน่น แกล้งทำเป็นสลบไสลไม่ได้สติ คอตกไปข้างหนึ่งทันที“เฮ้ย! นี่นาย! อย่ามาแกล้งหลับนะ! ลืมตาขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน! บ้านนายอยู่ไหน!” มิเกลหันมาเคาะพวงมาลัยใส่คอปเปอร์ยังคงเงียบกริบ ทำเป็นกรนเบา ๆ ในคออย่างแนบเนียน ยังไงซะ เธอก็ต้องพากลับคอนโดสักแห่งอยู่ดีนั่นแหละวะ เขานึกยิ้มในใจอย่างถือดีมิเกลปรายสายตามองคนข้าง ๆ พลางแค่นยิ้มออกมาด้วยความสมเพช‘แกล้งหลับเหรอ... คนบ้าอย่างนายอยากเล่นแบบนี้ใช่ไหม ได้!”คนขับรถจำเป็นอย่างเธอ หักเลี้ยวพวงมาลัยอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนทิศทางจากถนนใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่ซอยข้าง ๆ ทันที เธอทอดสายตามองไปข้างหน้า เห็นป้ายตราโล่สีแดงเด่นหราอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น... สถานีตำรวจนครบาลมิเกลเทียบรถเข้าจอดบริเวณหน้าอาคารสถานีตำรวจอย่างนุ่มนวล เธอเข้าเกียร์ว่าง ดึงเบรกมือ แล้วหันไปมองคอปเปอร์ ที่ยังคงนอนหลับตาเนียนไม่รู้ร้อนรู้หนาว“ถึงแล้วนะ... คอนโดหลังใหม่ของนาย” มิเกลกระซิบเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไปอย่างเงียบเชียบคอปเปอร์ที่นอนหลับตาอยู่ รู้สึกได้ว่า

คอปเปอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ทันทีที่เห็นร่างบางเดินตรงเข้ามา เขาตั้งใจมาดักรอเธอที่นี่โดยเฉพาะ แต่พอบอกตัวเองแบบนั้น แล้วเห็นใบหน้าสวยหันมามองด้วยท่าทางเบื่อหน่ายสุดขีด ลึก ๆ มันก็ทำเอาเขาแอบเสียความมั่นใจไปเหมือนกัน‘แม่ง! เธอทำฉันแสบมากนะ’ปกติเขาแวะมาคณะบริหารออกจะบ่อย สาว ๆ แต่ละวันที่เขานัดไว้ พอเห็นหน้าเขาก็ตาพราว ดีใจกันยกใหญ่ มีแต่ยัยหมี่เกี๊ยวเนี่ยแหละ... เห็นหน้าเขาแล้วทำท่าเหมือนเจอถังขยะ!มิเกลเดินเชิดหน้า ทำท่าจะผ่านเขาตรงไปยังรถหรูของตัวเอง คอปเปอร์รีบขยับก้าวถอยหลังมาตัดหน้าเธอไว้ทันที“เดินผ่านกันเฉย ๆ แบบนี้ ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอ” คอปเปอร์ยักคิ้ว ยิ้มยวน“ทำไมฉันต้องทักทาย” มิเกลหยุดก้าว มองเขาด้วยสายตารักษาระยะห่าง“ก็ต้องทักสิ”“เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย”“ไม่รู้จักได้ไง” เขาเอียงคอถาม“ก็ไม่รู้”“เธอเป็นเพื่อนแฟนไอ้พอร์ช แล้วก็... เพิ่งพานั่งรถเล่นด้วยกันมาเมื่อคืนก่อนเองนะ”“ไม่จำเป็น ขอทางด้วย” มิเกลพูดตัดบทอย่างเรียบนิ่ง เบียดตัวจะเดินหนี“เฮ้ย เดี๋ยวดิ!” คอปเปอร์ถือวิสาสะยื่นมือไปคว้าท่อนแขนเรียวไว้เบา ๆ“นี่นาย ปล่อยนะ!” มิเกลตวัดสายตาดุใส่ทันควัน“เธอทำฉันแสบม

ทางด้านมิเกล เมื่อบึ่งรถกลับมาถึงคอนโดอย่างรีบร้อน เธอก็ตรงดิ่งขึ้นห้องทันที แต่พอเปิดประตูเข้าไป กลับพบเพียงเจ้าแคนดี้ ที่นั่งส่งเสียงร้องตาแป๋วอยู่ตัวเดียว ทำเอามิเกลหน้าเสีย ใจเสียตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม“แคนดี้! แล้วปีโป้ล่ะลูก!”มิเกลพยายามเดินหาทั่วทุกซอกทุกมุม ทั้งใต้เตียง หลังโซฟา หรือแม้แต่ในตู้เสื้อผ้าเผื่อว่ามันจะซ่อนตัวอยู่ แต่มันก็ไม่มี! เธอรีบวิ่งออกมารวมตัวกับพี่สายและแม่บ้านอีกสองสามคน ตรงทางเดินข้างนอกทันที“เจอไหมคะพี่สาย!”“ยังเลยค่ะคุณหนู พี่หาตลอดทางเดินแล้วก็ไม่เจอเลยค่ะ” พี่สายพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดมิเกลยื่นหน้ามองลงไปตรงช่องราวกันตกพลางกลัวไปหมด ชั้นนี้มีความเป็นส่วนตัวสูง และมีห้องพักอยู่แค่ไม่กี่ยูนิต แต่พื้นที่กว้างขวางมากจนไม่รู้ว่ามันหลุดไปซ่อนตัวตรงไหน หรือแอบขึ้นลงลิฟต์ไปชั้นอื่นแล้วหรือยัง“หนูโทรถามนิติแล้ว เขาก็บอกยังไม่มีใครแจ้งเข้ามาเลย... ลองเดินดูตามหน้าห้องอื่นก่อนค่ะพี่”ขณะที่มิเกลกำลังเดินหาอย่างร้อนใจ เธอก็เดินสวนกับหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาคนหนึ่ง ที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์มา แต่มิเกลไม่ได้สนใจมองหน้า เพราะกำลังกวาดสายตามองหาเจ้าปีโป้อย่างเดียว

หลายวันต่อมาณ ห้องรับรองนิติคอนโดสรุปจากนิติบุคคลได้ข้อสรุปชัดเจนว่า มิเกลต้องเป็นฝ่ายชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดที่เจ้าปีโป้หลุดไปทำข้าวของในห้องของคอปเปอร์ นิติจึงนัดลูกบ้านทั้งสองคนเข้ามาคุยกันเพื่อตกลงรายละเอียดจนทั้งคู่นั่งจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้น คอปเปอร์ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ นึกไปนึกมาก็ดีแล้วเขาจะได้มีโอกาสได้แกล้งเธอ เอาคืนเธอเหมือนที่เธอแกล้งเขาบ้างมิเกลกอดอกด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย เธอไม่ได้สนใจเขาไม่ได้คิดไปอย่างอื่นนอกจากว่าเคลียร์เรื่องให้มันจบ“เอาล่ะค่ะ คุณคอปเปอร์ คุณมิเกล ทางนิติอยากให้ตกลงกันเรื่องค่าเสียหายนะคะ” นิติสาวเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม“ครับ โซฟาชุดนี้แม่ผมสั่งมาจากอิตาลี ราคาก็หลายแสนอยู่นะครับ” คอปเปอร์ยักไหล่“กี่แสนละ” มิเกลตวัดสายตามองเขาเรียบนิ่ง“ไหวไหมเถอะ”“กี่แสนฉันก็จ่ายไหว แจ้งยอดมาได้เลย”“ประเด็นคือรุ่นนี้มันไม่มีผลิตแล้วน่ะสิ จะให้ประเมินราคาซ่อมก็คงไม่เหมือนเดิม” คอปเปอร์แกล้งถอนหายใจยาว“แล้วนายจะเอายังไง”“ถ้าเธอจะชดใช้จริง ๆ เอาเป็นแบบใหม่ก็ได้” คอปเปอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์”“ตกลง สั่งมาเลยแล้วส่งบิลมา” มิเกลตัดบททันควัน“ยัง! แต่นั่นแหละมีข้อแม้” คอปเปอร์โ

คอปเปอร์ Talkหลังโดนมิเกลทิ้งไว้หน้าห้างแล้วขึ้นรถสปอร์ตไปกับไอ้หน้าหล่อนั่น คอปเปอร์ก็ขับรถกลับคอนโดด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด เขาเดินเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งแล้วเปิดคอมพิวเตอร์เข้าเกมทันทีแต่ไม่ว่าจะเล่นกี่เกม ผลลัพธ์ก็มีแค่อย่างเดียว... แพ้รวด“แม่งเอ๊ย อะไรวะวันนี้” คอปเปอร์สบถลั่นแล้วขว้างหูฟังลงบนโต๊ะเขาทอดสายตาไปมองรูปถ่ายรูปหนึ่งที่เขาแคปมาจากสตรีม แล้วเอามาติดไว้ข้างจอ รูปของวีเจน้องเหมียวในชุดคอสเพลย์แมว...ยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากรู้ว่าภายใต้หน้ากากนั่นเธอเป็นใคร ทุกวันนี้เขาแทบไม่มีอารมณ์ทำอะไร นอกจากนั่งรอเวลาเธอมาสตรีมเกมอย่างเดียว แต่พอคิดถึงภาพมิเกลยิ้มหวานยิ้มหยาดเยิ้มเดินขึ้นรถไปกับไอ้ผู้ชายคนนั้น ความรู้สึกพ่ายแพ้มันยิ่งตีรวนขึ้นมาในอก“แม่ง! ทำอะไรกูก็แพ้ไปหมดวันนี้ มันน่าหงุดหงิดชะมัด!” คอปเปอร์ถอนหายใจยาว คว้ามือถือขึ้นมากดสายหาเพื่อนสนิท“เออไอ้เวย์ มึงอยู่ห้องปะ เอ่อ... เออ ออกไปแข่งรถที่สนามกูกันไหม”พูดจบเขาก็กดวางสาย เดินไปหยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปข้างนอก ทว่าจังหวะที่ดึงประตูห้องเปิดออก ร่างก้อนขนสีขาวฟูนุ่มก็สปีดวิ่งพรวดผ่านขาเขาเข้ามาข้างในอีกครั้งคอป