บททั้งหมดของ ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: บทที่ 91 - บทที่ 100

กลิ่นหอมประจำตัวของมิเกล บวกกับสัมผัสเนียนนุ่มของเรียวปากคู่สวย ยิ่งกระตุ้นอารมณ์เสน่หาในกายของชายหนุ่มผู้หิวโหยให้พุ่งสูงขึ้น จากจูบที่ตั้งใจจะแกล้งลงโทษเพื่อเอาชนะ กลับกลายเป็นจูบอันเนิ่นนาน ละมุนลุ่มลึก และดูดดื่มจนแทบสูบดึงลมหายใจของคนใต้ร่างไปจนหมดร่างบางที่ตอนแรกพยายามขัดขืน เริ่มรู้สึกลื่นไหลไปกับจูบอันเชี่ยวชาญของเขา ร่างกายหวานละมุนเริ่มอ่อนระทวย มือที่เคยดันอกเขาไว้เปลี่ยนเป็นขยำเสื้อนักศึกษาของเขาแน่นเพื่อยึดที่พึ่ง เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ยิ่งทำให้เสือหนุ่มอย่างเขาได้ใจ บดจูบเน้นย้ำสลับดูดดึงเรียวปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลและหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเนิ่นนานจนกระทั่งมิเกลเริ่มหายใจไม่ทัน คอปเปอร์ถึงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างช้า ๆ สายตาคมปลาบจับจ้องเรียวปากสีสดที่บวมเจ่อเล็กน้อยและนัยน์ตาหวานฉ่ำ ที่ยังคงฉายแววตระหนกของเธออย่างไม่วางตา“หึ...” คอปเปอร์เค่นหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำ ยื่นหน้าเข้าไปใช้ปลายจมูกคลอเคลียข้างแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ“เงียบได้สักทีนะเบ๊...”มิเกลได้สติ หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง ใบหน้าร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นกุมริมฝีปา

คอปเปอร์ชะงักกึก สบสายตาดุ ๆ ของเธอแล้วรู้สึกเย็นวูบไปถึงสันหลัง ใบหน้าหล่อเหลาเหวอไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ เม้มริมฝีปากแน่น ยอมพยักหน้ารับเบา ๆ อย่างขัดใจ“เออ ๆ ... พูดเพราะ ๆ ก็ได้วะ” คอปเปอร์บ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา สายตามองยัยตัวแสบข้างกาย ที่พอเอาจริงขึ้นมาก็หน้ากลัวใช่เล่น“น่ากลัวชะมัดยัยหมี่เกี๊ยว...”เขาก้มลงมองเจ้าปีโป้บนตัก แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลประชดประชัน“ครับน้องปีโป้... วันหลังอย่าหลุดไปห้องพี่คอปเปอร์อีกนะครับลูก เดี๋ยวแม่หนูจะเอาอาหารแมวมาให้พี่รับประทานอีก”มิเกลปรายสายตามองเขาแล้วเค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหันไปโฟกัสหน้าจอทีวี แต่รอยยิ้มบาง ๆ กลับค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวหลายวันต่อมานับตั้งแต่วันนั้น คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาก็ทำเนียนเนียบมาสิงอยู่ที่ห้องของเธอแทบทุกวัน จากตอนแรกที่แค่อ้างเรื่องให้รับใช้ แต่ไป ๆ มา ๆ เขากลับกลายเป็นสมาชิกชั่วคราวของห้องนี้ไปโดยปริยาย“นี่คอปเปอร์! นายไม่มีห้องให้กลับหรือไงฮะ!” มิเกลยืนกอดอกเท้าเอวมองชายหนุ่มที่นอนตีแผ่อยู่บนโซฟาตัวโปรดของเธออย่างเหลืออด“ห้องฉันมันเหงาว่ะเบ๊ อีกอย่าง... ฉันต้องมาคอยคุมพฤติกร

คนอย่างเขาไม่ฟังอีกต่อไป อารมณ์หึงหวงและอารมณ์ดิบในกายพุ่งสูงถึงขีดสุด เขาทั้งกอด ทั้งจูบบดเบียดริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะเลื่อนซุกไซ้ใบหน้าลงมาที่ซอกคอระหง และถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว “นาย! อย่า... อ๊ะ!” มิเกลหลุดร้องครางเมื่อเขาก้มลงดูดอกอวบอิ่มอย่างเร่าร้อนจนเธอบิดเกร็งไปทั้งร่าง “นะ...นาย หยุด...” เขาไม่สนละริมฝีปากลงมาเรื่อย ๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบ จนกระทั่งถึงเนินเนื้ออวบอิ่มนุ่มนวลที่ซ่อนความฉ่ำหวานเอาไว้ “คอปเปอร์... อย่าทำแบบนี้!” มิเกลพยายามจะขยับขาเข้าหากันด้วยความตกใจ ทว่ามือหนาของเขากลับจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างแยกออกกว้างอย่างง่ายดาย จนเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวอวบที่รอยแยกยังปิดสนิท “มิเกล...อื้ม สวยมาก” เขาตกตลึงกับความสวยตรงหน้า จนพยายามกดใบหน้าหล่อลงซุกตรงกลางรอยแยกอันอุ่นร้อน ลิ้นหนาละเลียดปาดชิมหยาดน้ำหวานที่รื่นล้มออกมาจากจุดอ่อนไหว ตั้งแต่โคนร่องขึ้นมาจ่อตรงติ่งเนื้อเสียวซ่านอย่างตั้งใจ “อื้อออ! คอปเปอร์!” มิเกลตกใจร่างกายเริ่มแปรปรวน จนสะโพกผาบเกร็งลอยขึ้นจากโซฟา เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอตั้งตัว ยังห่อลิ้นเป็นมุมรัวละเลงลงบนติ่งเนื้อกระสันรัว ๆ ปลายลิ้นช

เช้าวันต่อมามิเกลเดินลงมารอที่หน้าคอนโดตามที่นัดไว้ ใบหน้าหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ ปกปิดความอ่อนล้าจากเหตุการณ์เมื่อคืนไม่นานนักรถสปอร์ตคันหรูของโอมก็เคลื่อนมาจอดเทียบฟุตบาท ร่างสูงรีบก้าวลงมาจากรถพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง ทว่าสายตาคมกลับแอบสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าอย่างเงียบ ๆเพราะความจริงแล้ว... เสียงและเหตุการณ์ทั้งหมดในโทรศัพท์เมื่อคืน โอมได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ!ความหึงหวงและโทสะแล่นริ้วจนเขาแทบจะคลั่ง แต่โอมก็ต้องข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้ภายใต้รอยยิ้ม สวยและรวยระดับคุณหนูอย่างมิเกล วัยรุ่นอายุเท่านี้จะแอบมีใครไว้คายเหงาบ้างก็คงไม่แปลก แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจที่สุด คือการที่คนแรกของเธอ... ดันไม่ใช่เขา!ทว่าด้วยเรื่องธุรกิจของครอบครัวมิเกลที่กุมอำนาจ และขยายอาณาเขตไปครอบคลุมธุรกิจครอบครัวเขาอย่างมหาศาล โอมรู้ดีว่าเขาจะโผงผางเสียการใหญ่ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าทำอะไรวู่วาม มีหวังได้เสียเธอไปจริง ๆ แน่ เขาต้องเดินเกมอย่างใจเย็น เพื่อได้ตัวเธอและฐานะของที่บ้านเธอมาครองให้ได้โอมเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้เธออย่างให้เกียรติ โดยที่มิเกลยิ้มตอบเบา ๆ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนรถเขารีบออกร

คอปเปอร์ที่เห็นมิเกลกำลังจะเดินออกไป พร้อมกับไอ้ผู้ชายคนที่เขาสั่งห้ามเธอไว้ก็ผุดลุกขึ้นทันที ความรู้สึกร้อนรุ่มในอก สั่งให้เขารีบก้าวขาตามออกไปอย่างไม่คิดชีวิต “คอปเปอร์! จะไปไหน มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย อยู่ดี ๆ ก็ลุก” แจนรีบคว้าแขนเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ไม่มี! แจนปล่อยก่อน เรามีธุระด่วน ต้องรีบกลับแล้ว!” คอปเปอร์แกะมือแจนออกอย่างรวดเร็วแล้วรีบก้าวยาว ๆ ออกจากร้านทันที “รอแจนด้วยสิ” แจนรีบซอยเท้าเดินตามออกมาติด ๆ คอปเปอร์ไม่สนใจเสียงร้องเรียกของแจน เขารีบเดินตรงไปที่หน้าทางเดินห้าง เห็นหลังของมิเกลกับไอ้โอมอยู่ไว ๆ ชายหนุ่มจึงตะโกนเรียกเสียงดังลั่น “มิเกล! หยุดก่อน” ร่างบางของมิเกลชะงักกึกทันทีตามสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะหันกลับไป โอมก็เอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น นัยน์ตาฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคอปเปอร์ที่วิ่งตามมาหยุดตรงหน้า “มีอะไรกับน้องเกลหรือเปล่า?” โอมเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับจ้องคอปเปอร์อย่างเอาเรื่อง จากนั้นก็หันมาถามมิเกล “คนนี้เหรอเปล่าครับน้องเกล ใช่ที่เจอครั้งก่อนไหม” มิเกลเม้มริมฝีปากแน่นสนิท เธอตอบกลับเสียงเบาหวิวโด