บททั้งหมดของ นางร้ายเช่นข้า ขอคืนวาสนาให้นางเอก : บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 9 เหตุใดนางร้ายจึงกลายเป็นแขกพิเศษ!ณ หอสรรพสิ่ง“ใหญ่กว่าโรงเตี๊ยมของข้าเสียอีก” โอวหยางฉางอันแหงนหน้ามองอาคารสูงถึงห้าชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองหลวง ความโอ่อ่าของมันหากเทียบกับโรงเตี๊ยมที่เพิ่งก่อสร้างขึ้นมาใหม่ซึ่งคิดว่าหรูหราที่สุดแล้ว เเต่หอสรรพสิ่งแห่งนี้กลับดูยิ่งใหญ่กว่าหลายเท่าด้านในมีวัตถุโบราณมากมาย แต่ละชั้นบ่งบอกถึงความเก่าแก่หายาก ยิ่งอยู่ชั้นสูงมากเท่าใด ของสิ่งนั้นยิ่งประเมินค่าไม่ได้มากเท่านั้น แต่การจะเข้าไปในหอสรรพสิ่งแห่งนี้ ก็ต้องทำตามกฎระเบียบสำคัญที่ตั้งเอาไว้ นั่นคือเมื่อย่างกรายเข้าไปด้านในแล้วต้องอยู่ในความสำรวม“นี่มัน...คนเยอะเกินไปเเล้ว”ทันทีที่โอวหยางฉางอันเดินนำทุกคนเข้าไปด้านใน สิ่งแรกที่ตกใจคือจำนวนผู้คนที่กำลังเดินดูของมีค่าอย่างเพลิดเพลิน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสตรีที่มาดูเครื่องประดับ ซึ่งหากให้นางเดาจากการแต่งกายคงไม่พ้นว่าเป็นลูกหลานของขุนนาง หรือไม่ก็เป็นลูกของมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่งเป็นเเน่ แม้โถงแห่งนี้จะดูใหญ่กว้างมาก แต่เมื่อเทียบกับจำนวนคนแล้วมันกลับดูเล็กลงทันตา“ถ้าพลัดหลงกับข้า ให้ไปรอที่โรงเตี๊ยมก่อนเลย” นางหันไปกำชับกับสาวใช้ตัวน้

บทที่ 11 ผู้ใดกล้าหาเรื่องนางร้าย!“...เว่ยอ๋อง?” โอวหยางฉางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากกว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำ เพราะมันเป็นความเป็นไปได้เดียวที่ผุดเข้ามาในหัวนางตอนนี้ยิ่งสังเกตรูปร่างหน้าตาของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกที มันก็เหมือนกับคำบรรยายในนิยายเป๊ะ ทั้งจมูกที่โด่งเป็นสันรับรูปเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาคมคายและกลิ่นอายสูงส่งที่แผ่ขยายออกมาจากตัว ทั้งหมดล้วนแต่เป็นคำบรรยายของตัวร้ายฝั่งชายในนิยายไม่ผิดเพี้ยนเลย!ตอนนี้นางมั่นใจถึงแปดส่วนว่าเขาคือ ‘เว่ยจิ่งหนาน’ ทรราชผู้โหดเหี้ยมจากแดนเหนือ“หึหึ ข้าคือ ‘เว่ยจิ่งหนาน’ เว่ยอ๋องผู้โหดเหี้ยมที่เจ้าหลงรักคนนั้นอย่างไรเล่า โอวหยางฉางอัน”เปรี้ยง!ไม่เพียงแค่โอวหยางฉางอันที่รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงหลังจากได้ยินคำยืนยันจากปากของเขา แม้แต่พ่อบ้านถังที่มีประสบการณ์มานับไม่ถ้วนยังเกือบจะยั้งตัวเองให้ยืนมั่นคงไม่ได้ ยิ่งสบเข้ากับนัยน์ตาพญาเหยี่ยวที่สาดประกายความเย็นเยียบและรอยยิ้มมิคล้ายยิ้ม ยิ่งทำให้รู้ซึ้งกับคำว่า ‘รักตัวกลัวตาย’ ขึ้นมา“ทะ ท่าน...” ริมฝีปากนางสั่นระริก ได้แต่ร้องอุทานในใจ ‘ฉิบหายของจริงแล้ว! ’เขารู้ได้อย่างไรว่านางพูดออกไปแบบนั้น ฝ่

บทที่ 13 นางร้ายถูกหมายหัวแล้ว!โอวหยางฉางอันลากเว่ยจิ่งหนานบุกไปเยือนถึงรังของพวกอันธพาลตามเส้นทางในความทรงจำเจ้าของร่างเดิม แน่นอนว่านางสั่งให้พ่อบ้านถังกับถังหมิงไห่จัดการเรื่องโรงเตี๊ยมให้เรียบร้อยก่อนที่นางจะกลับไป ส่วนเสี่ยวถิงถิงอยากจะตามมาด้วย แต่ก็ถูกนางห้ามไว้เช่นกัน เนื่องจากสถานที่ที่นางไปมันอันตราย ลำพังแค่ตัวนางเองแทบจะเอาตัวไม่รอด ถ้าให้ไปปกป้องคนอื่นอีกก็คงไม่ไหว“ในที่สุดก็มาถึงแล้ว...”โอวหยางฉางอันเงยหน้าขึ้น เบื้องหน้าของนางคือบ้านหลังหนึ่งซึ่งดูค่อนข้างทรุดโทรมห่างจากตัวเมืองชั้นในอยู่พอประมาณ รอบข้างเป็นสิ่งปลูกสร้างไม้เก่า ๆ ผู้คนที่เดินอยู่แถวนี้ก็ค่อนข้างซูบผอม เหมือนกับไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ถ้าเป็นในโลกของนางคงเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า ‘สลัม’ “วันนี้เป็นโชคลาบของพวกเราโดยแท้ ไม่คิดเลยว่าแค่เอามูลสัตว์ไปถล่มโรงเตี๊ยมนั่นจะได้เงินตำลึงมามากมายขนาดนี้ มา! พี่ใหญ่ของพวกเจ้าจะเลี้ยงเหล้าเองมื้อนี้กินให้อิ่มหนำสำราญไปเลย! ฮ่า ๆ”คำพูดโอ้อวดแสนจะภาคภูมิใจเล็ดลอดเข้าหูโอวหยางฉางอันทั้งหมด นางกำหมัดแน่นอย่างโกรธแค้น สิ่งที่นางตั้งใจทำมาทั้งหมดต้องมาพังทลายไม่เป็นท่าเพ

บทที่ 15 ตัวร้ายตกหลุมรักนางร้ายเสียแล้วตอนนี้เข้าสู่ยามซวีแล้ว โรงหมอในเมืองหลวงต่างปิดกันหมด ทำให้นางไม่มีทางเลือกอื่น“เอ่อ...เช่นนั้นกลับจวนหม่อมฉันก่อนดีหรือไม่เพคะ ที่นั่นมีหมอประจำตระกูลอยู่ หรือไม่ท่านอ๋องจะกลับไปที่วังหลวง ให้หมอหลวงจัดการบาดแผลให้ บาดแผลนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ไม่รู้ว่าฝีมือของหมอในจวนจะดีเท่าในวังหลวงหรือไม่ ยังดีที่ในตอนนี้ห้ามเลือดให้หยุดไหลได้แล้ว ถ้ากลับวังหลวงคงใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อ แต่ถ้ากลับจวนตระกูลโอวหยางคงหนึ่งก้านธูป”“เจ้าใช้ข้าเสียคุ้มขนาดนี้ แต่ไม่คิดจะรับผิดชอบกันเลยงั้นหรือ ไม่คิดว่าคุณหนูโอวหยางจะ...”“ก็ได้เพคะ กลับจวนหม่อมฉันก็ได้!”.....ณ จวนตระกูลโอวหยางทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูจวน โอวหยางฉางอันก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติของบ่าวรับใช้ โดยเฉพาะพ่อบ้านถังกับเสี่ยวถิงถิงที่ยืนรอต้อนรับนางอยู่หน้าตระตูทางเข้า พวกเขาเอาแต่จ้องมองนางสลับเว่ยจิ่งหนานด้วยสีหน้าอ่านยาก“มีอะไรงั้นหรือ” โอวหยางฉางอันเลิกคิ้วถาม“คือว่า...มีแขกมาขอพบ เขารออยู่ด้านในแล้วขอรับ” พ่อบ้านถังตอบอย่างกระอักกระอ่วน“ใครมาในยามนี้กัน” ลำพังแค่รับมือกับเว่ยจิ่

บทที่ 17 อ๋องปีศาจประกาศสิทธิ์!งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นยิ่งใหญ่กว่าทุกปีท่านผ่านมา ขุนนางทุกคนต่างก็นั่งประจำตำแหน่งของตนอย่างเป็นระเบียบ โอวหยางฉางอันก็เช่นเดียวกัน นางนั่งอย่างสงบเสงียมทำตัวให้กลมกลืนไปกับบรรยากาศ ไม่อยากเป็นที่สนใจนัก ทว่าในบรรดาตำแหน่งขุนนางทั้งหลาย มันกลับมีตำแหน่งหนึ่งที่ยังคงเว้นว่าง ซึ่งเป็นตำแหน่งใกล้กับบัลลังก์มังกรมากที่สุด“ที่นั่งนั่นเป็นของใครหรือ ข้าเพิ่งเคยเห็น” ปกติโต๊ะจะถูกจัดเตรียมไว้พอดีกับขุนนาง แต่ในครานี้มันกลับเกินมาหนึ่งที่นั่ง แถมที่นั่งตรงนั้นยังดูหรูหรากว่าของพวกเขาอีก“ข้าก็ไม่มั่นใจเช่นเดียวกัน เห็นว่าน่าจะเป็นท่านอ๋องสักพระองค์”คำซุบซิบนินทาแม้จะเบาเพียงใด ก็ไม่สามารถเล็ดลอดไปจากหูของโอวหยางฉางอันได้ ถ้าให้นางเดา ที่ว่างตรงนั้นน่าจะมีไว้สำหรับเว่ยจิ่งหนาน“ฮ่องเต้เสด็จ!”ทันท่วงทีที่เหล่าผู้คนได้ยินถ้อยคำประกาศเกล้า พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียง ชั่วอึดใจต่อมา ชายผู้ปกครองแผ่นดินก็ย่างกรายเข้ามาในท้องพระโรง วันนี้เขามาในชุดสีเหลืองอร่ามงามตา ลวดลายมังกรทะยานฟ้าถูกปักเย็บมาอย่างประณีตแต่แทนที่ผู้คนจะตกใจกับอัญมณีที่ฝังอยู่บนเนื้อผ้าท