บทที่ 1 ตายเพราะลูกชิ้นติดคอมีอยู่จริง! บรื้นนนน...เวรเอ้ย! เมื่อไรฉันจะหมดเวรหมดกรรมสักทีเนี่ยท่ามกลางเสียงรถที่สันจรไปมาอยู่บนท้องถนน ‘พราวฟ้า’ หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีได้แต่ยืนก่นด่าไอ้เฒ่าหัวล้านซึ่งเป็นหัวหน้าแผนกอยู่ในใจ ขณะรอลูกชิ้นทอดอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อริมทางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับออฟฟิศทำงานความจริงตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยมาถึงห้าโมงเย็น ซึ่งมันควรจะเป็นเวลาที่เธอได้สแกนนิ้วกลับบ้านไปนอนตีพุงอ่านนิยายอย่างมีความสุขแล้ว แต่ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไร หัวหน้าแผนกถึงชอบโยนงานตัวเองมาให้เธออยู่เรื่อยทั้งที่งานปิดบัญชีในส่วนของเธอเสร็จไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วด้วยซ้ำ!“เฮ้อ...” พราวฟ้าถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยของวันนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกผลักภาระมาให้ แต่มันบ่อยเสียจนเขาทำเป็นนิสัย ไม่ว่าจะงานเล็กงานใหญ่ ทุกอย่างล้วนแต่เป็นเธอที่ต้องรับผิดชอบในใจเธอตอนนี้มีบ่นว่าอยากลาออกไม่รู้กี่ร้อยกี่พันรอบ ไม่ว่าเธอจะถวายชีวิตทำงานให้บริษัทเท่าไร แต่เงินเดือนที่ได้กลับต่ำเตี้ยเรี่ยดินสวนทางกับงานที่ทำถ้าถามว่าน้อยขนาดไหนน่ะเหรอ...ก็น้อยขนาดเป็นเพียงแค่ฐานเงินเดือนขั้นต่ำของพนักงานธรรมดาน่ะสิ
Dernière mise à jour : 2026-06-15
Se connecter
