All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 101 - Chapter 110

ตั้งแต่กลับมาถึงคอนโดของตัวเอง ชณินันท์ก็กินยาแก้ปวดแล้วนอนหลับ จนตอนนี้ขยับตัวตื่นขึ้นมาในตอน  6 โมงเย็น เมื่อเพื่อนพยาบาลโทรมาหา และพอรับสายก็ได้รู้ว่าตอนนี้สายมากแล้ว แต่หล่อนไปทำงานไม่ไหวจึงบอกเพื่อนว่าตนเองป่วย ใช่...เธอป่วย        “ขอบคุณนะคะพี่น้อง” หล่อนตอบกลับไปในสายพร้อมกับเอ่ยขอบคุณเมื่อฝากให้อีกฝ่ายลางานให้ ก่อนจะกดวางสาย เพราะวันนี้ไปไม่ไหวจริงๆ ส่วนใบลาเธอจะไปส่งหลังจากหายป่วย มันกะทันหันจริงๆ พอวางสายจากรุ่นพี่พยาบาลที่โรงพยาบาลก็มีสายเรียกเข้ามาอีก พอเห็นว่าเป็นใคร มุมปากเล็กก็ยิ้มหวานออกมา แม้จะรู้สึกปวดเมื่อยตัวก็รีบกดรับปลายสายทันที        “พี่ภีม”        “หืม...นิดทำอะไรอยู่ตอนนี้ ทำงานรึเปล่าฮึ” ภีมพลเอ่ยเสียงทุ้มส่งกลับมาในสาย        “ไม่ค่ะ วันนี้นิดไม่ได้อยู่เวร” หล่อนบอกแค่นี้ ถ้าบอกว่าไม่สบาย พี่ชายต้องเป็นห่วงมากแน่

“ดิฉันว่า...”        “อย่าปฏิเสธฉัน ฉันไม่ชอบ ไปคุยกันที่ห้องฉัน”        “ดิฉันว่าเราไม่ควรไปคุยที่ห้องค่ะ มันไม่ปลอดภัย” เธอบอกตามที่คิด        “หึ...ไม่ปลอดภัย” เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยแล้วหันมามองเธอแล้วพูดต่อ “มันจะไม่ปลอดภัยตรงไหน ฉันไม่ใช่โจรฆ่าข่มขืนที่เธอต้องกลัวนะพยาบาลนิด ฉันเป็นผัวเธอ” เขาเน้นท้ายประโยคแล้วก็ยกมือที่ล้วงกระเป๋ามาขยับคอเสื้อของตัวเองเล็กน้อย        “ไม่ใช่ ผู้อำนวยการไม่ใช่ เรื่องวันนั้นมันแค่ความผิดพลาด ผู้อำนวยการเมา” เธอเถียงเขา        “ฉันเมาแต่ก็ไม่ได้สมองปลาทองที่จะจำเมียตัวเองไม่ได้ อย่าดื้อกับฉัน ฉันไม่ชอบ ไปกับฉัน” เขาพูดจบพร้อมกับลิฟต์โดยสารมาถึงชั้นใต้ดินที่เป็นชั้นจอดรถของโรงพยาบาลทันที “ทิ้งรถเธอไว้ที่นี่ ไปรถฉัน” ฟักทองสั่งหญิงสาว ก่อนจะเดินอ

“อ่า...ผู้อำนวยการ อือ...”        “เรียกฉันฟัก เรียกฉันแบบนี้พยาบาลนิด อืม...” เขาสั่งเธอ คนที่เคลื่อนไหวเหนือตักเอาแต่เรียกตนเองเหมือนกับว่าตอนนี้ทำงานกันอย่างนั้นแหละ        “อือ...ฟัก ไม่ไหวแล้ว ดิฉันร้อน อือ...” หล่อนครางซ่านแอ่นเร่าสองเต้าเข้าหาชายหนุ่มตามสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ พร้อมแหงนหน้ามองเพดานห้อง        “อ่า...แทนชื่อเล่นของเธอกับฉันพยาบาลนิด อืม...ไม่ไหวแล้ว ฉันอยากให้เธอขย่มฉันตอนนี้”ว่าแล้วก็ถลกดึงกระโปรงพยาบาลของชณินันท์ที่ถลกรั้งมาถึงต้นขาขึ้นมากองไว้ที่เอวของเธอแล้วก็จัดการสอดแทรกมือหนาของตัวเองเข้าไปในซอกที่หล่อนกดนั่งทับเพื่อปลดกระดุมกางเกงและรูดซิปกางเกงของตัวเองออกเพื่อล้วงความเป็นบุรุษที่ปวดร้าวออกมาเสียดสีกับเนินสวาทอวบอูมของหล่อน        “อ่า...นิด ฉันไม่ไหวแล้ว เธอหอมเหลือเกิน เธอทำให้ฉันคลั่ง อูว์...”  &n

ไม่นานของฟักทองคือนานเท่าไหร่กันแน่ นี่ก็ผ่านมาสามเดือนจะสี่เดือนแล้ว ที่เธอเป็นนางบำเรอปรนเปรอเขาในยามค่ำคืน และในยามที่เขาต้องการ บางครั้งก็ในห้องทำงานของเขา อิสระที่เธอเฝ้ารอมันนานเหลือเกิน และหัวใจของเธอก็รักเขาจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น       “เป็นอะไรนิด เหม่อเชียว” อิงอรถามพยาบาลรุ่นน้องเมื่อเห็นเธอนั่งเหม่อลอยมาสักพักแล้ว และช่วงหลังๆ หญิงสาวก็เหม่อลอยบ่อยๆ ด้วย        “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่น้อง นิดแค่คิดอะไรเพลินๆ”        “คิดถึงแฟนรึเปล่านะ” อิงอรถามแซว เพราะพักหลังๆ มานี้เหมือนชณินันท์จะคุยโทรศัพท์บ่อยเป็นพิเศษ        “นิดไม่มีแฟน พี่น้องก็รู้” ใช่...เธอไม่มีแฟน ไม่เคยมีแฟนเลย และจะเรียกว่าแฟนได้ยังไงในเมื่อเขาเห็นเธอเป็นแค่นางบำเรอบนเตียงเท่านั้น เธอมันก็แค่ของเล่นของผู้อำนวยการหนุ่มเท่านั้น      

“รีบจัดการฉันนิด อย่าช้า ตอนนี้ฉันปวดจะแย่อยู่แล้ว” เขาบอกเสียงพร่าเมื่อตอนนี้ความเป็นบุรุษดุนดันเป้ากางเกงจนเขาปวดร้าวไปทั่วเอ็นเนื้อร้อน ถ้าขืนชณินันท์ชักช้าแบบนี้ เขาได้ตายแน่ๆ        มือน้อยของชณินันท์เคลื่อนมาปลดกระดุมกางเกงของเขาแล้วรูดซิปและเคลื่อนมือมากอบกุมความใหญ่โตของเขาที่ดุนดันกางเกงบ็อกเซอร์อยู่ เธอล้วงมือเข้าไปในกางเกงเพื่อนำความแข็งร้อนของชายหนุ่มออกมา แล้วใบหน้าสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างดีก็โน้มหน้าลงไปคลอเคลียกับเจ้าโลกที่แข็งแรงของฟักทอง        “อ่า...นั่นแหละนิด ทำแบบนั้น อือ...” ครางพร่าแอ่นยกเด้งเอวสอบขึ้นหาดวงหน้าสวยที่เคลื่อนไหวถูไถคลอเคลียเสียดสีกับเอ็นแข็งร้อนของตัวเอง        “อือ...แบบนี้ไหมคะ” มือน้อยจับรูดลำกายแข็งร้อนของบุรุษไปมาพร้อมกับลากลิ้นน้อยๆ ไล้เลียตั้งแต่โคนไปถึงยอดปลายเนื้อร้อนของเขา แล้วก็อ้าปากครอบครองดูดเม้มหนักหน่วง        &ld