All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 81 - Chapter 90

“อือ! ทำไมต้องหลอกเด็กด้วย เรียนสาธารณสุขมานะคุณหมอ...อ่ะ! อุ๊ย!” พูดยังไม่จบก็ต้องร้องออกมาด้วยความซ่านเสียว เมื่อถูกขบเม้มติ่งหู“อื้อ! ไม่ได้หลอก ก็จะเอาตรง ๆ นี่แหละ ก็น่ารัก แล้วขัดขืนไหมล่ะ ก็ไม่ สมยอมทุกครั้ง พี่รู้ว่าป่วงรักพี่มาก รักพี่มากเหมือนพี่รักใคร่ หลงป่วงในตอนนี้ไง อืม! หวานเหลือเกิน อืม!"น้ำเสียงแหบพร่าของชายหนุ่มเปล่งออกมาแผ่วเบา สองมือใหญ่ก็ทำหน้าที่เคลื่อนไล้สัมผัสกายของบุญป่วง เรียวลิ้นสากตวัดไล่เลียสัมผัสแก้มนวลเนียนแล้วเคลื่อนมาปิดปากอวบอิ่มที่ร้องครวญคราง เสียงครวญครางกระเส่าก็กลืนหายเข้าไปในลำคอ มือเล็กกำแน่นจิกเกร็งข้างลำตัวค่อย ๆ คลายออกแล้วเปลี่ยนมาเป็นโอบกอดชายเหนือร่างตามสัญชาตญาณของมนุษย์ เธอแอ่นร่างขึ้นเบียดสีไปกับบุรุษ“อือ! หวานเหลือเกินป่วงจ๋า...ป่วงของพี่เขือ”มะเขือถอนริมฝีปากหนาออกมาพึมพำแล้วจูบเปลือกตาของเจ้าหล่อนแผ่วเบา ก่อนจะขยับยกแอ่นเอวสอบขึ้นเพื่อจะรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ มือใหญ่กอบกุมเต้างามหนึ่งข้าง อีกข้างก็เคลื่อนมานำความเป็นมะเขือยาวสีม่วงลูกอวบใหญ่ของตนเข้ามาเสียดสีถูไถอ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้นที่ได้พูดคุยกับผู้เป็นแม่ ฟักทองก็คิดทบทวนตัวเองและความรู้สึกตัวเองอยู่นานหลายวันก่อนจะเคลียร์งานทุกอย่างและฝากพี่ชายให้มาดูแลงานแทน เพราะเขาอาจจะไม่อยู่สักพัก จะไม่กลับมากรุงเทพฯ ถ้าไม่มีชณินันท์กับลูกกลับมาด้วยฟักทองยืนอยู่หน้าบ้านของชณินันท์ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้า พอมาถึงสุราษฎร์ธานีเขาก็เช่ารถขับมายังบ้านของเธอด้วยตัวเอง ขับตาม GPS หลงทางบ้างแต่ในที่สุดก็มาถึงบ้านของหญิงสาว เพราะถามใคร ใครก็รู้จักชณินันท์กับพี่ชาย ก็ในหมู่บ้านแห่งนี้ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวที่มีอันจะกินกว่าใคร จะนับว่าเป็นเศรษฐีของหมู่บ้านแห่งนี้เลยก็ว่าได้ชายหนุ่มหยิบล้วงโทรศัพท์ของตนออกมาต่อสายหาคนที่อยู่ในบ้าน และโชคดีที่ชณินันท์ยังไม่เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ หล่อนยังใช้เบอร์เดิมด้านชณินันท์เมื่อเห็นเบอร์และชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอหล่อนก็ขยี้ตาแรง ๆ วางมือจากการถักไหมพรมมาจับโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องดูด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะตัดสินใจกดรับ ด้วยความคิดถึงชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา ทำให้ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มของชณินันท์เปื้อนยิ้มขึ้นมาและดวงตาก็อาบคลอด้วยน้ำใส ๆ

“ใครบอกว่าท้องไม่มีพ่อ ก็ผมนี่ไงครับ ผมยืนอยู่ตรงนี้ ผมเป็นพ่อเด็ก เป็นผัวนิด ผมมาวันนี้จะมารับผิดชอบนิดกับลูก ผมจะมาพาเธอกับลูกกลับไปอยู่ด้วยกัน” ฟักทองพูดขึ้นหลังพี่ชายของชณินันท์พูดจบความ"เฮอะ! รับผิดชอบ พากลับไปอยู่ด้วย กลับไปอยู่ในฐานะนางบำเรอ หรือแม่ของลูกเท่านั้นวะ ถ้ามึงไม่รักน้องกูก็อย่าคิดว่าจะมาพาน้องสาวกูกลับไป ไปซะ! อย่าทำร้ายหัวใจของนิดเลย ไอ้เวร!"“พี่ภีมขอให้นิดได้คุยกับผู้อำนวยการเองได้ไหมคะ ให้นิดได้พูดเอง ให้นิดได้ตัดสินใจเองได้ไหม” ชณินันท์เจ็บ เจ็บกับคำพูดของฟักทองก่อนหน้านี้เขาต้องการแค่ลูก ต้องการแค่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปแค่นั้นจริง ๆ เหรอ เขาไม่ได้รักเธอ เขาไม่เคยคิดจะรักเธอเลยใช่ไหม หล่อนพึมพำในใจด้วยความปวดร้าวทรวง“พี่บังคับนิดมากเกินไปใช่ไหม” ภีมพลเสียงอ่อน เมื่อเห็นน้ำตาของน้องสาวอาบคลอเอ่อล้นออกมานอกดวงตา หัวใจของคนเป็นพี่ชาย เพียงแค่เห็นน้ำตาของน้องสาวเขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน ยิ่งทำให้เขาเกลียดฟักทองขึ้นไปใหญ่ที่มาทำร้ายจิตใจของชณินันท์ให้มีแผล“ไม่เลยค่ะพี่ภีม

“คือว่า...ผมมีเรื่องจะมาขอขมาพ่อผู้ใหญ่กับแม่จำปีครับ”“เรื่องอะไรจ๊ะคุณหมอ ทำไมต้องขอขมาแม่จำปีกับพ่อผู้ใหญ่ด้วย” แม่จำปีขยับตัวลุกขึ้นนั่งจากที่นอนเหยียดขา แล้วมองคนที่ทรุดกายนั่งคลานเข่าเข้ามาก็ยิ่งไม่เข้าใจ“น้องป่วงล่ะครับ ตอนนี้นอนรึยังครับ” เขายังไม่ตอบ แต่ถามหาสาวอ้วน เพราะวันนี้ทั้งวันเขายังไม่เห็นบุญป่วงเลย“เข้าห้องตั้งแต่หัวค่ำแล้วจ้ะ ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน ไม่รู้เป็นอะไร พักหลัง ๆ มาอ้วกตลอดเลยเวลากินข้าว” นางไม่คิดว่าลูกสาวท้องหรืออะไรทั้งนั้น ก็บุญป่วงไม่มีแฟน และวัน ๆ ก็เอาแต่อยู่บ้านตัวเองไม่ก็ไปหาสุธีกับชะเอม ไม่ก็ไปสถานีอนามัย“มีอะไรรึเปล่าคุณหมอ แล้วนั่นขันห้าเอามาด้วยทำไมกันครับ”“ผมจะมาขอขมาพ่อผู้ใหญ่กับแม่จำปีครับ ผมทำน้องป่วงท้อง” เขาวางจานขันห้าที่เตรียมมาไว้แล้วก้มลงกราบทั้งสองสิ่งที่หมอหนุ่มพูดออกมาทำให้พวกเขานิ่งอึ้งช็อกไปชั่วขณะ“ผมทำน้องป่วงท้องจริง ๆ ครับ ผมรักน้องและน้องก็รักผม เรารักกัน ผมอยากจะสู่ขอน้องกับพ่อผู้ใหญ่กับแม่จำปีค

อีกครั้งที่บุญป่วงมาเยือนคฤหาสน์หลังใหญ่ของมะเขือ หล่อนรู้สึกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อต้องมาเจอแม่ของชายอันเป็นที่รักอีกครั้ง ด้วยรู้ดีว่าท่านไม่ชอบ แต่ทำยังไงได้เมื่อรักลูกชายของท่านแล้วเธอก็ต้องพร้อมที่จะสู้รบปรบมือกับท่าน ยิ่งท่านเกลียดและไม่ชอบหน้าบุญป่วงก็ยิ่งอยากเอาชนะท่านด้วยความดี“ถ้าจะมาพูดเรื่องแต่งงานของลูกกับเด็กอ้วนนี่ แม่ไม่คุย”พอเดินเข้ามาเห็นลูกชายกับบุญป่วงในห้องนั่งเล่น คุณหญิงปวีณาก็พูดดักทางขึ้นก่อนจะไปนั่งโซฟาตัวยาว ตอนแรกที่สุณีไปตามบอกว่ามะเขือกับบุญป่วงมา นางก็ไม่อยากลงมาพบทั้งสอง แต่ด้วยความอยากรู้ว่าลูกชายจะมาไม้ไหน นางเลยยอมลงมา“ไม่คุยก็ต้องคุยครับแม่ปลิว วันแต่งงานของเขือ เขืออยากมีแม่ไปร่วมยินดีด้วย”“ใช่ค่ะคุณท่าน หนูรู้ว่าท่านเกลียดหน้าหนู ไม่ชอบหนู และหนูรู้ตัวดีว่าหนูไม่สวย ไม่เหมาะสมกับพี่เขือ แต่หนู...”“เรารักกันครับแม่ปลิว อย่างที่เขือได้บอกแม่ไปแล้วเมื่อครั้งที่มาก่อนหน้านั้น”"เฮอะ! รักเหรอเขือ รัก...ลูกรักตรงไหนของยัยเด็กนี่ อ้วนก็อ้ว