All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 1 - Chapter 10

“อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูปพร้อมแอ่นเด้งบิดเร่ายกร่างขึ้นรับแรงกระแทกหนักหน่วงของคนที่คร่อมทับเหนือร่าง เกือบปีที่เธออยู่กับเขาในสถานะนี้ เป็นเพียงคนในความลับที่มีเพียงเธอและเขาสองคนที่รู้ ร่างน้อยบิดครางกระเส่าตวัดแขนโอบกอดลำคอหนา แอ่นยกอกขึ้นเสียดสีหน้าอกแกร่งชื้นเหงื่อของคนตัวโต “อ่า...น่ารัก อ่า...ไม่ไหวแล้ว อื้ม...แน่นดีเหลือเกิน หมอเมาชอบ อ่า...เสียว นั่นแหละ เก่งมากทูนหัว อ่า...เสียว”เสียงครางพร่าทุ้มต่ำเอ่ยครางกระเส่าเสียวไม่ต่างกันจากคนตัวเล็กที่บิดเร่าแอ่นเด้งตอบสนองตัวเองอยู่ใต้ร่างในตอนนี้ หมอหนุ่มชอบความคับแน่นอุ่นร้อนของเด็กสาวใต้ร่างจนไม่อาจจะถอนกายออกได้ เขาหิวหล่อนเสพติดการมีหล่อนบนเตียงมาเกือบครึ่งปี ยอมรับว่าปล่อยหล่อนไปไม่ได้เลย และยกยิ้มนึกขำและเอ็นดูเมื่อนึกย้อนไปถึงครั้งแรกของตนกับสาวน้อยไร้เดียงสาใต้ร่าง แต่พอมาดูตอนนี้หล่อนเก่งเจนจัดเรื่องบนเตียง เพราะมีครูแบบเขายังไงล่ะ“อือ...น่ารักไม่ไหวแล้วหมอเมา อ่า...เร็วอีกค่ะ อ่ะ...อื้อ เสียว”หล่อนร้องครางกระเส่าซ่านแอ่นเด้งบิดเอวยกขึ้นหาคนตัวโตที่กำลังซอยเอวถี่เพื่อส่งเธอและเขา

มือน้อยกุมมือแม่ที่นอนหลับสนิทในตอนดึก เธอแยกจากหม้อข้าวก็แวะมาหาแม่ที่โรงพยาบาล ในตอนแรกว่าจะกลับคอนโด แต่นายแพทย์หนุ่มได้ส่งไลน์มาบอกว่าคืนนี้จะค้างที่แฟลตโรงพยาบาล เพราะมีประชุมกับคณะแพทย์ผู้บริหารในตอนเช้า เธอยิ้มให้กับข้อความที่หน้าจอแล้วน้ำตาคลอสมเพชตัวเองเหลือแสนที่มีชีวิตอยู่ก็เหมือนไม่มี เพราะมันไร้ค่าเหลือเกิน “แม่จ๋า...น่ารักเหนื่อยเหลือเกินค่ะ” เธอพึมพำกับคนที่นอนหลับสนิทบนเตียงแล้วกุมมือเหี่ยวย่นยกขึ้นมาแนบแก้มของตัวเอง “เหนื่อยก็พักเถอะลูก” คนที่นอนหลับสนิทได้เอ่ยพึมพำตอบ จริงๆ แล้วนางตื่นตั้งแต่ลูกสาวจับมือของนางแล้ว พลอยไม่รู้หรอกว่าลูกสาวเอาเงินมากมายจากไหนมารักษาตัวเองและแถมได้นอนห้องพักหรูหราขนาดนี้ นางก็เหนื่อยเหมือนกันที่จะหายใจต่อ เพราะการมีชีวิตติดอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล มันทำให้นางรู้สึกไร้ค่า แถมเป็นภาระของลูกอีก “แม่...” เธอแหงนเงยหน้าที่ซบแนบกับมือเหี่ยวย่นของท่านขึ้นมองสบตาที่มีน้ำตาไหลอาบดวงตาหม่นเศร้าของท่านออกทางหางตา “ไม่ต้องมาอยู่กับแม่หรอกลูก น่ารักกลับไปพักผ่อนที่บ้านให้สบายดีกว่าลูก” นางบอกลูกสาว บ้านที่เป็นมรดกตกทอดมาจาก

“หมอเมา” พอเปิดประตูห้องออกมาก็เจอกับเขายืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าประตู เธอรู้ว่าเขารอเธอและเธอก็ดีใจที่เขายืนรอเธอที่หน้าห้อง แต่พอได้ยินเสียงเขาตอบกลับคนในสายก็ก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยใจที่ขมขื่นทันที “ครับมีมี่ เดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปรับที่บ้านนะครับ” แล้วเขาก็กดวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองแล้วเอ่ยพูดกับหญิงสาวตัวเล็กที่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองต่อ “คุยกับแม่เสร็จแล้วเหรอ จะไปไหนไหมวันนี้” “น่ารักนัดกับข้าวไว้ที่หอพักค่ะ” “ไปทำวิจัย?” “ค่ะ น่ารักต้องรีบแก้ส่งอาจารย์จะได้จบพร้อมกับฝึกงานเสร็จค่ะ” เธอบอกเขาโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นสบตา “คุยกับฉันเงยหน้าด้วย เราไม่ใช่คนอื่นกันนะน่ารัก แล้วคืนนี้ไปนอนที่คอนโดด้วย ฉันจะไปนอนที่คอนโด” “ค่ะหมอเมา” เธอเงยหน้าตอบเขา “เธอเนี่ยนะ...ยิ่งนับวันก็ทำตัวไร้ชีวิต น่าเบื่อ” แล้วเขาก็เดินจากไปทันที ส่วนคนที่ถูกมองว่า ‘น่าเบื่อ’ ก็หัวตาร้อนผ่าวทันที มือน้อยยกมือปาดป้ายรอบดวงตาด้วยกลัวว่าน้ำตาจะไหลออกมา เธอกำมือตัวเองแน่นเข้าหากันแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเดินจากไปจากห

เมื่อกลับมาถึงห้อง พรพนิตก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน วันนี้เมืองเมาไม่ได้อยู่เวรและเขาจะมาค้างกับเธอที่คอนโดลับที่มีเขาและเธอเท่านั้นที่รู้จัก หญิงสาวอ่านหนังสือหาข้อมูลทำวิจัยที่โต๊ะทำงานของนายแพทย์หนุ่มไปได้สักพักก็เกิดง่วงจึงต้องปิดหนังสือแล้วฟุบหน้านอนหลับที่โต๊ะทำงานชายหนุ่ม พรพนิตเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อตอนถูกช้อนอุ้มขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่ง เปลือกตาสวยขยับเล็กน้อยพร้อมปรือตาตื่นและกะพริบตาไล่ระดับการมองเห็นจนคุ้นชินกับแสงไฟในห้องนอนแล้ว “อือ...หมอเมา” เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วพร้อมตวัดแขนเรียวโอบกอดลำคอหนา “อือ...ง่วงทำไมไม่ไปนอนที่เตียง” เขาเอ่ยคล้ายดุหญิงสาวในวงแขน “ขอโทษที่ทำให้หมอเมาลำบากมาอุ้มน่ารักค่ะ” “ขอโทษอะไร ฉันไม่ได้ดุจริงจังสักหน่อยน่ารัก” “หมอเมาเพิ่งกลับมาหรือว่ากลับมานานแล้วคะ” เธอถามเขาเมื่อเขาวางเธอลงบนเตียงนุ่ม “เพิ่งกลับมาน่ะ พอกลับมาก็ร้องเรียกหาน่ารัก แต่ก็เงียบทั้งๆ ที่ในห้องเปิดไฟเลยเดินหาจนไปเจอฟุบหน้าหลับที่โต๊ะทำงานฉันนั่นแหละ” “อ้อ...ทำไมวันนี้กลับดึกจังคะ” พรพนิตถามด้วยค

“อือ...ไม่ไหวแล้วใช่ไหมน่ารัก ฉันเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน อื้อ...” เขาผละหน้าที่ซุกซบกลางร่องอกอวบอิ่มขึ้นมาจูบซอกคอระหงแล้วเคลื่อนมาบดขยี้กลีบปากสีระเรื่อ “อ่ะ...อื้อ” เรียวแขนเล็กของพรพนิตตวัดโอบกอดลำคอหนา แอ่นเด้งสองเต้าขึ้นสู้รบกับอุ้งมือใหญ่อีกข้างที่กำลังกอบกุมเต้าเธออยู่ เขาใช้เพียงมือเดียวรวบสองเต้าเธอไว้พร้อมบดขยี้บี้หยอกเย้ายอดอกที่แข็งตึงเธอด้วย “อ่ะ...อื้อ ไม่ไหวแล้วหมอเมา น่ารักไม่ไหวแล้ว อ่า...เสียว”ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อบิดส่ายเสียวไปมาพร้อมกับร่างน้อยเธอที่ตอนนี้ร้อนรุ่มไปทั่วเรือนกายเปลือยเปล่า เหงื่อไคลก็ผุดขึ้นตามตัวจนเปียกชื้น เมืองเมาเองก็เช่นกัน ร่างเปลือยที่เพิ่งอาบน้ำมาก่อนหน้านี้ก็เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อไคลไม่ต่างกัน “อ่า...สวยเหลือเกินน่ารัก ให้ตายสิ ร้อนมือเป็นบ้า” มือใหญ่ผละออกจากสองเต้าพร้อมปากหนาเคลื่อนไซ้จูบขบเม้มมาที่แอ่งชีพจรของสาวน้อยแล้วเคลื่อนจูบไล้เลื้อยผ่านร่องอกมาหยุดที่หน้าท้องแบนราบของพรพนิต “อ่า...หมอเมา” “ว่ายังไงน่ารัก” “น่ารักต้องการหมอเมาค่ะ อ่ะ...อุ๊ย!” แล้วเธอก็ร้องครางสั่นสะท้านเมื่อปากหนาของเขาขบเม้ม