All Chapters of ของเล่นหมอเถื่อน(nc35+): Chapter 111 - Chapter 120

ทันตแพทย์หนุ่มเดินมาหาพยาบาลสาวเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะกลับบ้าน หมอหนุ่มจึงเดินไปทักทาย เพราะตัวเขาเองก็ออกเวรแล้วเช่นกันในบ่ายวันนี้ ด้านพยาบาลสาวทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้ตนเอง ก็รู้สึกเขินเล็กน้อย แต่ก็แค่เขิน เพราะหัวใจของเธอไม่พร้อมจะรักใครและมีใคร นอกจากผู้อำนวยการของตนเอง        “จะกลับแล้วเหรอครับคุณนิด” ตรัณเอ่ยถามเสียงนุ่ม        “ค่ะหมอเติ้ล” เธอตอบเขา        “ไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ พอดีผมยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงเลย” หมอหนุ่มเอ่ยชวนพยาบาลสาวที่ตนแอบรัก        “คะ...คือ...”        “ไปสิพยาบาลนิด หมอเติ้ลอุตส่าห์ชวนทั้งที” ยังไม่ทันได้ตอบรับก็มีเสียงดังแทรกเข้ามา และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสียงของใคร        “ผู้อำนวยการ” ตรัณหั

หลังจากทานข้าวกับหมอตรัณและเขามาส่งที่คอนโด ชณินันท์ก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเมื่อยล้าโดยที่ไม่อาบน้ำเปลี่ยนชุดและเผลอหลับจนตื่นมาตอนนี้ก็ดึกดื่นเที่ยงคืนแล้ว เธอจึงลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน เพราะแน่ใจว่าวันนี้ฟักทองไม่มาหาแน่นอน ถ้าจะมาเขาโทรมาบอกแล้วล่ะ“ไหนดูซิว่าเดือนนี้มีวันหยุดกี่วัน” เธอเอาปฏิทินตารางงานของตัวเองที่โต๊ะข้างหัวเตียงมาเปิดดูวันหยุดของตัวเอง“หยุดอาทิตย์หน้าสี่วัน กลับไปหาพี่ภีมดีกว่า” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มาจองตั๋วกลับสุราษฎร์ธานีบ้านเกิดของตัวเอง เมื่อจัดการจองตั๋วและจ่ายเงินเรียบร้อยก็เดินไปที่ชั้นหนังสือเพื่อหานิยายสักเล่มมาอ่าน เพราะตอนนี้เธอนอนไม่หลับแล้วสิ“อ่านเรื่องไหนดีนะ” มือกลมป้อมเลื่อนไปมาตามสันหนังสือจนมาหยุดที่หนังสือนิยายเล่มโปรดที่อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ อ่านจนจำเนื้อเรื่องได้ แต่ก็ไม่เคยที่จะไม่หยิบมันมาอ่านอีก พอได้หนังสือที่ชอบแล้วก็เดินกลับไปยังเตียงเพื่อนอนอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรด        แม้จะอ่านหนังสือแต่ใจของเธอกลับค

“ทำไมไม่มาทำงาน”        “ดิฉันลางานแล้วค่ะ พอดีวันนี้...”        “ลางาน ไม่สบายหรือเป็นอะไร”        “ไม่สบายนิดหน่อยค่ะ”        “เดี๋ยวฉันไปหา รออยู่ห้องนั่นแหละ”        “มะ...ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”        “ทำเป็นเก่ง ฉันจะไป รออยู่นั่นแหละ” เขาเป็นห่วงหล่อน ทำไมเขาต้องเป็นห่วงเพียงแค่เธอบอกว่าไม่สบายด้วย นี่เขาเป็นอะไรไป        “ค่ะ” แล้วเธอก็กดตัดวางสายไป        “ยัยพยาบาลโง่เอ๊ย!” รีบหยิบกุญแจที่วางไว้ที่โต๊ะทำงานลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองทันที แต่ยังไม่ทันได้ถึงลิฟต์โดยสารก็ต้องหยุดเท้าไว้เมื่อมีเสียงเล็กร้องเรียกรั้งไว้&nbs

        “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกขัดๆ ตาเหมือนมีอะไรปลิวเข้าตาค่ะ”        “อือ...ไปล้างตาไหม อย่าขยี้นะ ว่าแต่เมื่อกี้ผู้อำนวยการกับหมอเพรียวดูเหมาะสมกันเนอะ น่ารักเห็นเขาว่ากันว่าหมอเพรียวชอบผู้อำนวยการนะ สนิทกันมาเป็นเดือนกว่าแล้วนะนิด” อิงอรชวนนินทาสองคนที่เดินผ่านหน้าไปเมื่อกี้ โดยไม่รู้เลยว่าเพราะสองคนที่เดินผ่านไปนั่นแหละ ที่ทำให้พยาบาลรุ่นน้องจุกอกอยู่ตอนนี้        “ค่ะ พวกเขาเหมาะสมกัน”ใช่...เขาดูไม่ค่อยสนใจเธอและไม่ค่อยได้ไปหาที่ห้องเลยตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนหลังๆ มานี้ แต่เขามีเวลาไปทานข้าวกับแพทย์ฝึกหัด พาฝ่ายนั้นไปซื้อของ และเจ้าของปิ่นโตเมื่อเดือนก่อนก็คงเป็นแพทย์ฝึกหัดคนสวยที่เดินเคียงคู่ไปกับเขาเมื่อกี้แน่นอนไม่ต้องสงสัยให้ยาก               “ผู้อำนวยการคะ ขอบคุณนะคะ ที่พาเพรียวไปทานข้าว” เพร

“ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้รักคุณแล้วผู้อำนวยการ เพราะฉันเกลียดคุณ”พูดจบก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อไม่ให้เขาเห็นน้ำตาของตัวเองที่ไหลออกมา หล่อนกัดฟันพูดสิ่งที่ไม่ใช่ความจริงออกมาเพื่อหวังให้เขากลับไปคอนโดของเขา เพราะวันนี้เธอเหนื่อยและเพลียเหลือเกิน แต่แล้วเธอก็คิดผิดเมื่อเขาจับหน้าของเธอบังคับให้หันมาเผชิญหน้าพร้อมบังคับรั้งท้ายทอยให้แหงนเงยขึ้นแล้วปากหนาอุ่นร้อนของคนตัวสูงก็ฉกลงมากระแทกอย่างรวดเร็ว        “อ่ะ...อื้อ...”        ปากหนาบดขยี้ปากช่างพูดของหล่อน ปกติชณินันท์ว่าง่ายไม่เคยดื้อ ไม่เคยโต้สวนเขาแบบนี้ ครั้งนี้เขาต้องสั่งสอนให้หล่อนรู้จักจำบ้าง        “อ่า...อื้อ...”        เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่บดขยี้กันของทั้งสอง เรียวลิ้นสากของฟักทองสอดแทรกเคลื่อนเร่าไปกอดเกี่ยวเรียวลิ้นน้อยของคนแสนพยศ        “ลองเทีย