LOGINShare
บทที่3
Latest chapter
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่12
ฉือเยี่ยนตามฉันไม่ทันแต่ก็แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น ฉันเพิ่งขึ้นรถ เขาก็วิ่งออกมาจากประตูแล้วเขาวิ่งไล่ตามหลังรถฉันอยู่นาน วิ่งจนหมดแรงจึงค่อยหยุด จากนั้นก็โทรหาฉันไม่หยุดฉันไม่รับเมื่อวาน เราไปหย่ากันแล้วฉันบอกว่าจะจัดพิธีแต่งงานวันนี้ แล้วค่อยไปจดทะเบียนสมรส เรื่องดีมาเป็นคู่ เขาก็เชื่ออย่างโง่เขลาฉันไม่ได้รู้สึกมีความสุขที่หลอกลวงเขาได้ มีเพียงความเศร้าหมองที่ไม่สิ้นสุดเท่านั้น ในขณะที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดและใจคิดแต่จะตายสถานเดียวนั้น ฉันก็ได้ยินคำให้กำลังใจที่จิตแพทย์บอกกับฉัน ในช่วงเวลาที่เข้ารับการบำบัดทางจิตใจ เธอดูออกว่าฉันพึ่งพาฉือเยี่ยนมากเกินไป และเคยเตือนฉันอย่างอ้อมๆ แต่ฉันไม่เชื่อ จนกระทั่งเมื่อนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ได้ฟังเธอพูดอีกครั้ง สภาพจิตใจกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิงวินาทีนั้น สิ่งที่ผลักดันให้ฉันมีชีวิตรอดไม่ใช่ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ แต่เป็นเพราะการมีชีวิตอยู่ถึงจะเป็นการแก้แค้นผู้ที่เคยทำร้ายฉันด้วยความคิดนี้ ฉันจึงรอดชีวิตมาได้เมื่อฉันลืมตาขึ้น และเห็นใบหน้าที่กังวลของฉือเยี่ยน ฉันก็รู้ว่าจะแก้แค้นเขาอย่างไรเขาเกลียดที่ดวงจันทร์สุก
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่11
ในช่วงเวลานั้น เนื่องจากหลินเซิงยืนกรานที่จะบ่มเพาะความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่ ทั้งสองจึงแยกห้องนอนกันมีวันหนึ่ง จู่ๆ หลินเซิงก็หั่นมะม่วงที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินไปหาฉือเยี่ยนที่กำลังทำงานอยู่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มสดใสว่า："ฉือเยี่ยน ฉันเหมือนจะจำอะไรบางอย่างได้แล้ว"ฉือเยี่ยนชะงัก สีหน้าดูไม่ออกว่าดีใจหรือกังวล"ฉันจำได้ว่าคุณชอบมะม่วงที่สุด ทุกวันก่อนเลิกงานก็จะโทรหาฉัน ให้ฉันหั่นมะม่วงให้คุณจานหนึ่ง"เหมือนดั่งน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัว ทำให้เลือดของฉือเยี่ยนเย็นยะเยือกคนที่ชอบกินมะม่วงคือฉีเจินต่างหากสิ่งที่หลินเซิงจำได้คือเรื่องระหว่างเธอกับฉีเจินเมื่อเห็นฉือเยี่ยนเงียบไม่พูดอะไร หลินเซิงทำหน้าสงสัย:"ทำไมคุณไม่กินล่ะ？หรือว่าฉันจำผิดเหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าสามีฉันชอบกินอันนี้นี่นา หรือว่าฉันยังมีสามีอื่น？"“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว! คือผมนั่นแหละ ผมชอบกินที่สุดแล้ว ผมแค่ดีใจจนทำตัวไม่ถูก”เพื่อพิสูจน์ว่าคือตัวเอง ฉือเยี่ยนจึงกินมะม่วงคำใหญ่ๆ บนแขน และหลังก็มีผื่นแดงขึ้นเต็มในทันที แต่ทั้งสองกลับเหมือนมองไม่เห็นเลยยิ้มไปป้อนไป ยิ้มไปกินไปดูราวกับคู่สร้างคู่สม แล้วก็เหมือนคู่เวรคู่ก
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่10
ใบทะเบียนสมรสแบบนี้ ก็คงต้องทำให้หลินเซิงไม่พอใจอย่างแน่นอนไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลินเซิงที่ความจำเสื่อมอารมณ์ก็พลุ่งพล่านขึ้น เธอหยิบทุกสิ่งที่สามารถยกได้ขว้างใส่ฉือเยี่ยน ดวงตาแดงก่ำพลางกล่าวหาด้วยความเจ็บปวดว่า:"แม้แต่ใบทะเบียนสมรสของเราคุณก็เก็บรักษาไว้ไม่ได้ คุณไม่รักฉันเลย ฉันจะหย่ากับคุณ!"คำว่า "หย่า" ทำให้ฉือเยี่ยนตื่นตระหนกจนตั้งสติไม่อยู่เขารีบคุกเข่าลง และอธิบาย:"เป็นความผิดของผมเอง แต่เราสามารถทำใหม่ได้ และของที่ทำใหม่นั้นผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีแน่นอน เชื่อผมนะ โอเคไหม?"ในที่สุด หลังจากฉือเยี่ยนคุกเข่าอ้อนวอนต่อเนื่อง และโอนเงินจำนวนแปดหลักให้หลินเซิงโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ในวันที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเซิงก็ยอมปริปากตกลงที่จะไปทำใบทะเบียนสมรสใหม่กับเขา แต่เมื่อขึ้นรถ หลินเซิงก็นั่งที่เบาะหลังนึกได้ว่าหลินเซิงเมารถ ฉือเยี่ยนจึงยิ้มแล้วพูดว่า：“ที่รัก คุณลืมไปแล้วเหรอว่าคุณนั่งข้างหลังจะเมารถ?”หลินเซิงจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง โดยไม่หันหน้ามามอง：“ฉันไม่อยากนั่งข้างหน้า ฉันสงสัยว่าที่นั่งข้างคนขับของคุณเคยมีผู้หญิงอื่นนั่งมาก่อน ฉันแค่เห็นก็รู้สึกขยะแขยงสีหน
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่9
หลินเซิงตื่นมาในวันที่สามหลังจากผ่าตัดเสร็จเมื่อเห็นเธอตื่น ฉือเยี่ยนที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอมาสามวันสามคืนก็ลุกขึ้นยืนทันที และถามอย่างไม่หยุดยั้งว่า："หลินเซิง คุณตื่นแล้วเหรอ มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?"หลินเซิงชะงักไปเล็กน้อย มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มกำแน่นอยู่ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ส่ายหัว และถามด้วยความสงสัยว่า："คุณเป็นใคร?"ฉือเยี่ยนตกตะลึง รู้สึกดีใจยิ่งนักระหว่างรอหลินเซิงตื่นมา เขาได้ร่างคำขอโทษและคำอธิบายมากมาย เตรียมที่จะตามจีบหลินเซิงอีกครั้งแต่ไม่เคยคิดเลยว่าหลินเซิงจะความจำเสื่อม ลืมทุกอย่างไปกลับมอบโอกาสให้เขาเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขาพยายามปกปิดความตื่นเต้นในใจ:"ผมคือสามีของคุณ เราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และจะจัดงานแต่งงานกันปลายเดือนนี้"เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง:"แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณขึ้นไปดูดาวที่บนหลังคาแล้วพลัดตกจากตึก เพิ่งผ่าตัดมา ต้องพักฟื้นสักระยะหนึ่ง รอคุณหายดีแล้ว เราค่อยจัดพิธีแต่งงานกัน"ในที่ที่ฉือเยี่ยนมองไม่เห็น หลินเซิงกลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ หลังจากหายไปอย่างรวดเร็ว หลินเซิงก็ถามขึ้นด้วยความงุนงงว่า:"คุณบอกแต่
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่8
เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาได้ลุกโชนขึ้นแล้วทุกวินาทีหลังจากนี้ ทุกการกระทำและทุกคำพูดของหลินเซิง สำหรับฉือเยี่ยนแล้วล้วนเป็นการยั่วยุในทันทียิ่งรักก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเจ็บปวดก็ยิ่งเกลียดมากเท่านั้นฟางฉงเองก็เอาแต่เล่าเรื่องราวในอดีตของหลินเซิงกับฉีเจินให้เขาฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยั่วยวนเขาว่า："คุณไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเหรอ?""คุณรักหลินเซิงมานานขนาดนั้น แต่เธอกลับเลือกคุณเป็นตัวเลือกที่รองลงมา""ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะเอาคืนอย่างแน่นอน"ข้อความถัดไป เป็นรูปถ่ายแนวเย้ายวนที่ฟางฉงส่งมา ฉือเยี่ยนไปตามนัดอย่างบ้าบิ่นตอนกลับบ้าน ก็ไม่ลืมที่จะซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ ที่หลินเซิงชอบกินให้เธอ เขาจำได้ว่าจิตแพทย์เคยบอกว่าการกินของหวานแต่พอเหมาะ จะช่วยทำให้อารมณ์ดีได้เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานๆ ของหลินเซิงขณะกินเค้ก ฉือเยี่ยนกลับรู้สึน่าเบื่อมากทำไม? เพื่อหลินเซิงแล้วเขาต้องทนทุกข์ทรมานมากมาย แต่หลินเซิงกลับไม่รู้อะไรเลยดังนั้น ในวันที่ไปจดทะเบียนสมรสเขาจึงเปิดเผยทุกอย่างรถที่วิ่งด้วยความเร็วสูงหยุดกะทันหันในขณะที่ฉือเยี่ยนคิดถึงตรงนั้น เขารู้สึกผิดอย่างมาก แต่เขาไม่มีแม้แต่เวลาเสียใจเลยด้
ความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน บทที่7
ระหว่างทางไปโรงพยาบาลฉือเยี่ยนก็เหมือนกับตอนที่หลินเซิงเดินกลับบ้านคนเดียวในท่ามกลางสายฝน ในสมองก็ปรากฏเรื่องราวความทรงจำในอดีตของทั้งสองขึ้นมาอย่างต่อเนื่องครั้งแรกที่เจอหลินเซิง เป็นตอนปีสองในมหาวิทยาลัยเขาเป็นลมขณะเล่นบาสเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลินเซิงที่บังเอิญผ่านมาก็เอาลูกอมที่เธอพกติดตัวไว้ให้เขาตอนนั้น เขายังไม่รู้ว่าหลินเซิงคือรุ่นน้องที่ฉีเจินเพื่อนร่วมห้องของเขาตามจีบมาครึ่งปี แต่ก็ตกหลุมรักหลินเซิงตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบอย่างจริงจังกว่าจะรู้ หลินเซิงก็คบกับฉีเจินแล้ววันที่รู้ว่าหลินเซิงจะแต่งงาน ฉือเยี่ยนร้องไห้ไปทั้งคืนจากนั้นก็ขับรถตามรถแต่งงานไปตลอดทางสุดท้าย ตอนที่หลินเซิงถูกฉีเจินอุ้มลงจากรถนั้น เขาก็ไม่กล้าเข้าไปดู เพียงแค่ดวงตาแดงก่ำแล้วกลับรถคืนนั้น หลินเซิงที่ดื่มจนเมามากก็ฝันในฝันนั้น คนที่แต่งงานกับหลินเซิงนั้นคือเขาเมื่อตื่นขึ้นมา ฉือเยี่ยนก็อธิษฐานอย่างร้ายกาจว่าขอให้ฉีเจินไม่รู้จักรักษา แบบนี้เขาถึงจะมีโอกาสสวรรค์โปรดปรานเขา และความปรารถนาของฉือเยี่ยนก็เป็นจริงในที่สุดเขาก็ได้ดวงจันทร์ของตัวเองกลับคืนมา ทำให้หลินเซิงปรากฏตัวอยู่บนท
You May Also Like
เธอคือเม็ดทรายในดวงตา
Mohini5.4K viewsดุจน้ำค้างรุ่งสางกับแสงจางริบหรี่
แสงสว่าง7.0K viewsเธอผู้เปล่งประกายดุจดวงดาว
จู้อวี๋37.5K viewsรอยรักเหนือกาลเวลา
มู่หือ7.4K viewsล่องลอยดั่งฝัน
หมาล่าหม้อไฟ1.3K viewsวสันต์ปีนั้น สายเกินหวนคืน
หนานเคออี๋เซี่ยว1.4K viewsเมื่อฉันจากไป สามีซีอีโอถึงได้เสียใจ
อลิสซา เจ8.8K viewsฝนหยุดแล้ว อย่าตามหาฉันอีกเลย
องุ่นน้ำแข็งเกล็ด1.2K views
