جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เยี่ยนฉือยังไม่ตื่น ส่วนฉันก็ถือกระติกน้ำร้อนแล้วเดินทางออกจากบ้าน แม้ชีวิตการแต่งงานครั้งนี้จะพังยับเยิน แต่ฉันก็ยังไปที่โรงพยาบาลใจกลางเมืองอยู่ดี แม่สามีของฉันนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เนื่องจากอาการภาวะไตวายมานานกว่าครึ่งปีแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ฉันต้องอดหลับอดนอนดูแลเธอนี่ถือว่าเป็นการแสดงความกตัญญูครั้งสุดท้ายของฉัน และถือว่าเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ตลอดสิบสองปีตอนที่ฉันผลักประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย แม่สามีก็กำลังเอ่ยชื่นชมฉันให้ผู้ป่วยคนอื่น ๆ ฟัง “อาการป่วยทั้งหมดฉันก็มีแค่จืออี้ดูแลนี่แหละ เธอกตัญญูกว่าลูกสาวแท้ ๆ เสียอีก”เมื่อเห็นว่าฉันมาถึง เธอก็ยิ้มกว้างแล้วรีบบอกให้ฉันนั่งพัก ฉันหยิบซุปปลาที่เคี่ยวทั้งคืนออกมา แล้วยื่นให้เธอ“แม่คะ กินตอนร้อน ๆ เถอะ เมื่อคืนนี้เยี่ยนฉือไม่สบาย อีกเดี๋ยวหนูจะต้องกลับไปดูเขา”ในขณะที่แม่สามีกำลังดื่มซุปปลาอยู่ เสียงโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่โต๊ะข้างทีวีก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันมันคือเสียงเรียกเข้าจากวิดีโอคอลของแอปพลิเคชันวีแชท หน้าจอแสดงชื่อ “หว่านหว่าน”มือทั้งสองข้างของแม่สามีฉันเปียกอยู่ ดังนั้นจึงไ

ฉันถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก ดังนั้นจึงพยายามปัดมือเขาออก“แค่ก ๆ ฮ่าวฮ่าวอะไร”ลู่เยี่ยนฉือผลักตัวฉันออกอย่างแรงด้วยความโมโห จากนั้นก็เตะโต๊ะน้ำชาจนล้มระเนระนาด “หว่านหว่านบอกฉันหมดแล้ว! เมื่อตอนบ่ายเธอทำร้ายเขาเหมือนคนบ้าเลย!”“เธอเพิ่งจะพาลูกไปทำแผลที่ร้านขายยา แต่เมื่อหันมาอีกครั้งก็หาฮ่าวฮ่าวไม่เจอแล้ว!”“นอกจากเธอแล้วจะมีใครมาลักพาตัวเด็กสามขวบบ้าง!”ฉันไอออกมาอย่างรุนแรง มองชายที่กำลังระเบิดโทสะด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ “ฉันยังไม่ได้เดินออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว! ลู่เยี่ยนฉือนายบ้าไปแล้วเหรอ!”“คนที่บ้าคือเธอต่างหาก!”ลู่เยี่ยนฉือโมโหจนดวงตาแดงก่ำ จากนั้นเขาก็ชี้หน้าตัวเองแล้วคำรามขึ้นอย่างโมโห “ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้เธอพ่นแอลกอฮอล์ใส่ฉันทุกวัน จิตใจของเธอมันบิดเบี้ยวไปตั้งนานแล้ว! ตอนนี้แม้กระทั่งเด็กบริสุทธิ์ก็ยังไม่ละเว้น!”“เธอรีบเรียกคนที่เธอจ้างให้กลับมาเดี๋ยวนี้เลย!”ฉันกัดฟันกรอดแล้วเดินถอยหลัง “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เห็น! ถ้านายรับไม่ได้ก็หย่าไปสิ!”ฉันหันไปหยิบใบหย่าที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา “ถ้ายังไม่ยอมบอกที่อยู่ของลูกมา ก็อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่เลย!”ท

ขณะที่พูด ห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก แม่สามีรีบเดินเข้ามาในห้องโดยที่มีไป๋เถียนหว่านคอยพยุงอยู่ “เยี่ยนฉืออ่า! ได้ยินมาว่าจืออี้เข้าโรงพยาบาล นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”ไป๋เถียนหว่านเหลือบสายตามองฉันที่นอนอยู่บนเตียง ในแววตาของเธอมีความยินดีประกายอยู่แต่ทันใดนั้นเธอก็แสดงสีหน้ากังวลออกมา ดวงตาของเธอแดงก่ำพร้อมหันไปมองทางลู่เยี่ยนฉือ“พี่เยี่ยนฉือ พี่จืออี้ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? พวกเราหาฮ่าวฮ่าวเจอแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด” “พี่อย่าโกรธพี่จืออี้เพราะฮ่าวฮ่าวเลยนะคะ เธอต้องไม่ได้ตั้งใจทำแน่นอน”เมื่อได้ยินเสียงของไป๋เถียนหว่าน ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกพรวดขึ้นทันที เขาจ้องไป๋เถียนหว่านตาเขม็ง สายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แม่สามีที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ช่วยพูดขึ้นว่า “ใช่แล้วเยี่ยนฉือ แม้จืออี้จะนิสัยไม่ดีไปหน่อย แต่เธอก็คลอดลูกเองไม่ได้นี่นา จะไม่ให้อิจฉาหว่านหว่านก็คงเป็นไปได้ยาก ลูกสั่งสอนเธอไปสักหน่อยก็พอแล้ว”ลู่เยี่ยนฉือกำหมัดแน่นขึ้นจนกระดูกข้อนิ้วมีเสียงดังขึ้น“แม่ จืออี้แท้งแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ คำพูดที่พูดออกมาก็ไม่ชัดเจน แม่สามีชะงักไป เธอเบิกตากว้างแล้วมอ

เขาหยุดยืนห่างจากตัวฉันสามก้าว ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้มากกว่านี้ ฉันมองเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ “นายอ่านข้อตกลงในการหย่าแล้วหรือยัง? ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นเถอะ หรือถ้ามีข้อเรียกร้องอะไรก็คุยกับทนายของฉันได้เลย”“ฉันไม่เซ็น!”เขามองมาที่ฉันด้วยความร้อนใจ“จืออี้ เธออย่าทิ้งฉันไป ฉันสัญญา ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ฉันทำความผิดมากมาย แต่คำพูดที่ไป๋เถียนหว่านเคยบอกนั้น…ฉันไม่เคยพูดออกมาจริง ๆ !” “ฉันตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในคืนนั้น เพราะฉันถูกวางยา…”เขามองฉันด้วยสายตาวิงวอน “จืออี้ ฉันถูกหลอก ในใจของฉันมีเธอแค่คนเดียว”ลมพายุพัดผ่าน ใบไม้ที่ร่วงบนพื้นปลิวว่อน ฉันฟังคำแก้ตัวของเขาจนจบโดยไม่พูดอะไรเลย ภายในใจกลับรู้สึกตลกขึ้นมา “นายพูดจบหรือยัง?”เขาชะงักไป จากนั้นก็พยักหน้า “ลู่เยี่ยนฉือ”น้ำเสียงท่ามกลางลมหนาวของฉันดูเลือนรางเล็กน้อย “นายคิดว่าขอเพียงหาหลักฐานได้ว่านายไม่ได้นอกใจ เพื่อพิสูจน์ว่านายไม่ได้ต้องการเด็กคนนั้น พิสูจน์ว่านายไม่เคยพูดคำเหล่านั้นออกมา นายเป็นแค่เหยื่อผู้บริสุทธิ์ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ควรจะให้อภัยนายงั้นเหรอ?”เขาอ้าปากขึ้นอยา

ฉันหันกลับไปมอง คนนั้นคือลู่เยี่ยนฉือไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี แต่เขาดูแก่ลงมากขึ้น บริเวณหางตามีร่องรอยของความชรา ผมขาวขึ้นมาก เขาพยุงตัวด้วยไม้เท้าโลหะ เห็นได้ชัดว่าขาข้างขวาของเขาตึงแข็งเขายืนอยู่ตรงนั้น สายตาที่มองมาทางฉันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและความขมขื่นไม่จางหาย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”ฉันไม่ได้หลบเลี่ยง แต่กลับพยักหน้าแล้วพูดเสียงเรียบว่า “อื้อ ไม่ได้เจอกันนานเลย”บรรยากาศอึมครึ้มเล็กน้อย มือของเขาจับไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “ฉัน…ฉันย้ายมาทำงานเอกสารที่นี่”น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “เธอ…เธอสบายดีไหม?”“สบายดีมาก”ฉันตอบ ริมฝีปากของเขากระตุกขึ้น เหมือนต้องการจะถามอะไรบางอย่าง “แม่คะ!”เงาร่างของเด็กเล็กคนหนึ่งวิ่งออกมาจากโซนเครื่องเล่น เธอโถมตัวเข้ามาในอ้อมกอดของฉันเด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ในมือของเธอถือตุ๊กตาหมีที่คีบออกมาจากตู้คีบตุ๊กตา ดวงตาเปล่งประกาย“แม่ดูสิ! หนูคีบได้ด้วยล่ะ!” ฉันยิ้มแล้วลูบหัวเธอ จากนั้นก็ใช้ผ้าเปียกเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเธอ “เก่งมาก พวกเราไปกินข้าวกันดีไหม?”“ดีค่ะ!”เสียงกระจ่างใสดังสะท้อนเข้ามาในหูของฉัน ฉั