เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
บทล่าสุด
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 10
ฉันหันกลับไปมอง คนนั้นคือลู่เยี่ยนฉือไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี แต่เขาดูแก่ลงมากขึ้น บริเวณหางตามีร่องรอยของความชรา ผมขาวขึ้นมาก เขาพยุงตัวด้วยไม้เท้าโลหะ เห็นได้ชัดว่าขาข้างขวาของเขาตึงแข็งเขายืนอยู่ตรงนั้น สายตาที่มองมาทางฉันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและความขมขื่นไม่จางหาย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”ฉันไม่ได้หลบเลี่ยง แต่กลับพยักหน้าแล้วพูดเสียงเรียบว่า “อื้อ ไม่ได้เจอกันนานเลย”บรรยากาศอึมครึ้มเล็กน้อย มือของเขาจับไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “ฉัน…ฉันย้ายมาทำงานเอกสารที่นี่”น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “เธอ…เธอสบายดีไหม?”“สบายดีมาก”ฉันตอบ ริมฝีปากของเขากระตุกขึ้น เหมือนต้องการจะถามอะไรบางอย่าง “แม่คะ!”เงาร่างของเด็กเล็กคนหนึ่งวิ่งออกมาจากโซนเครื่องเล่น เธอโถมตัวเข้ามาในอ้อมกอดของฉันเด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ในมือของเธอถือตุ๊กตาหมีที่คีบออกมาจากตู้คีบตุ๊กตา ดวงตาเปล่งประกาย“แม่ดูสิ! หนูคีบได้ด้วยล่ะ!” ฉันยิ้มแล้วลูบหัวเธอ จากนั้นก็ใช้ผ้าเปียกเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเธอ “เก่งมาก พวกเราไปกินข้าวกันดีไหม?”“ดีค่ะ!”เสียงกระจ่างใสดังสะท้อนเข้ามาในหูของฉัน ฉั
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 9
คนคนนั้นคือไป๋เถียนหว่านเธอสวมเสื้อกันหนาวสีขาวเก่า ๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียว ไม่มีร่องรอยของผู้หญิงที่สง่างามอย่างเมื่อครึ่งปีก่อนเลยเมื่อเห็นฉันเธอก็รีบทรุดตัวคุกเข่าตรงหน้าฉันท่ามกลางสายตาทุกคนเพื่อนร่วมงานที่กำลังเลิกงานกับคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างชะงักฝีเท้าแล้วมองมาด้วยความสงสัย “พี่จืออี้! ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!”เธอร้องไห้ฟูมฟาย พร้อมยื่นมือจะมาจับขากางเกงของฉัน ฉันรีบถอยหลังหลบหนึ่งก้าว “พี่เยี่ยนฉือไม่สนใจพวกเราแล้ว เขาเอาเงินทั้งหมดมอบให้พี่! ป้าลู่อาการทรุดหนักเพราะสภาวะไตวาย ตอนนี้กำลังอยู่ใน ICU แต่ละวันต้องใช้เงินจำนวนมาก!”เธอร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาไหลออกมา ท่าทางน่าสงสารมาก “ฮ่าวฮ่าวเองก็ป่วย พี่จืออี้ ฉันรู้ว่าเงินทั้งหมดนั้นอยู่กับพี่ พี่เป็นคนดีขนาดนั้น เห็นแก่ป้าลู่ที่เคยดูแลพี่มาก่อน พี่แบ่งเงินมาให้ฉันสักส่วนเถอะ! ไม่อย่างนั้นพวกเราคงไม่สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้แล้ว!”คนที่อยู่รอบข้างเริ่มซุบซิบนินทา “ไป๋เถียนหว่าน”ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ดังมาก แต่บรรยากาศรอบข้างกลับค่อย ๆ เงียบลง “ป้าลู่ไม่สบาย เธอเลยต้องการเงินไปรักษาถูกไหม?”เธอพยักหน้
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 8
เขาหยุดยืนห่างจากตัวฉันสามก้าว ไม่กล้าเดินเข้ามาใกล้มากกว่านี้ ฉันมองเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ “นายอ่านข้อตกลงในการหย่าแล้วหรือยัง? ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นเถอะ หรือถ้ามีข้อเรียกร้องอะไรก็คุยกับทนายของฉันได้เลย”“ฉันไม่เซ็น!”เขามองมาที่ฉันด้วยความร้อนใจ“จืออี้ เธออย่าทิ้งฉันไป ฉันสัญญา ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ฉันทำความผิดมากมาย แต่คำพูดที่ไป๋เถียนหว่านเคยบอกนั้น…ฉันไม่เคยพูดออกมาจริง ๆ !” “ฉันตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอในคืนนั้น เพราะฉันถูกวางยา…”เขามองฉันด้วยสายตาวิงวอน “จืออี้ ฉันถูกหลอก ในใจของฉันมีเธอแค่คนเดียว”ลมพายุพัดผ่าน ใบไม้ที่ร่วงบนพื้นปลิวว่อน ฉันฟังคำแก้ตัวของเขาจนจบโดยไม่พูดอะไรเลย ภายในใจกลับรู้สึกตลกขึ้นมา “นายพูดจบหรือยัง?”เขาชะงักไป จากนั้นก็พยักหน้า “ลู่เยี่ยนฉือ”น้ำเสียงท่ามกลางลมหนาวของฉันดูเลือนรางเล็กน้อย “นายคิดว่าขอเพียงหาหลักฐานได้ว่านายไม่ได้นอกใจ เพื่อพิสูจน์ว่านายไม่ได้ต้องการเด็กคนนั้น พิสูจน์ว่านายไม่เคยพูดคำเหล่านั้นออกมา นายเป็นแค่เหยื่อผู้บริสุทธิ์ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ควรจะให้อภัยนายงั้นเหรอ?”เขาอ้าปากขึ้นอยา
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 7
เมื่อประตูปิดลง ลู่เยี่ยนฉือก็กลับมายืนที่ข้างเตียงของฉันอีกครั้ง “จืออี้ ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าแม่ของฉันจะพูดแบบนี้ หลังจากนี้ฉันจะไม่ให้พวกเขามารบกวนเธออีก พวกเรามาเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งนะ หลังจากนี้ฉันจะเชื่อฟังเธอทุกอย่างดีไหม?”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการอ้อนวอน ฉันก้มหน้าลงอย่างไม่ใส่ใจ และไม่เงยหน้ามองเขาอีกเลย“ลู่เยี่ยนฉือ เซ็นใบหย่าให้ฉันเถอะ” ด้านหลังของเธอมีเสียงลมหายใจอันแผ่วเบาดังขึ้น“ฉันไม่เซ็น”น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ฉันไม่เห็นด้วยกับการหย่า เรื่องลูกนั้นฉันขอโทษจริง ๆ ฉันจะใช้เวลาทั้งชีวิตชดเชยให้เธอ ตอนนี้สุขภาพของเธอไม่ดีจำเป็นต้องมีคนดูแล”“ฉันไม่ต้องการนาย”ฉันเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ใต้หมอนออกมา จากนั้นก็กดโทรหาบริษัทจัดหาพยาบาลเฝ้าไข้ ฉันต้องการจ้างคนมาดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ลู่เยี่ยนฉือยืนมองอยู่ตลอดเวลา เมื่อฉันวางสาย เขาถึงได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “โอเค ฉันจะไม่ยั่วให้เธอโมโห ฉันจะอยู่นอกห้อง ถ้ามีอะไรก็เรียกฉันได้เลย”เขาถอยออกไป ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ฉันนอนโรงพยาบาล ลู่เยี่ยนฉือก็ไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลแม้แต่ครึ่งก้าวจริง ๆ ท
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 6
ขณะที่พูด ห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก แม่สามีรีบเดินเข้ามาในห้องโดยที่มีไป๋เถียนหว่านคอยพยุงอยู่ “เยี่ยนฉืออ่า! ได้ยินมาว่าจืออี้เข้าโรงพยาบาล นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”ไป๋เถียนหว่านเหลือบสายตามองฉันที่นอนอยู่บนเตียง ในแววตาของเธอมีความยินดีประกายอยู่แต่ทันใดนั้นเธอก็แสดงสีหน้ากังวลออกมา ดวงตาของเธอแดงก่ำพร้อมหันไปมองทางลู่เยี่ยนฉือ“พี่เยี่ยนฉือ พี่จืออี้ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? พวกเราหาฮ่าวฮ่าวเจอแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด” “พี่อย่าโกรธพี่จืออี้เพราะฮ่าวฮ่าวเลยนะคะ เธอต้องไม่ได้ตั้งใจทำแน่นอน”เมื่อได้ยินเสียงของไป๋เถียนหว่าน ลู่เยี่ยนฉือก็ลุกพรวดขึ้นทันที เขาจ้องไป๋เถียนหว่านตาเขม็ง สายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แม่สามีที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ช่วยพูดขึ้นว่า “ใช่แล้วเยี่ยนฉือ แม้จืออี้จะนิสัยไม่ดีไปหน่อย แต่เธอก็คลอดลูกเองไม่ได้นี่นา จะไม่ให้อิจฉาหว่านหว่านก็คงเป็นไปได้ยาก ลูกสั่งสอนเธอไปสักหน่อยก็พอแล้ว”ลู่เยี่ยนฉือกำหมัดแน่นขึ้นจนกระดูกข้อนิ้วมีเสียงดังขึ้น“แม่ จืออี้แท้งแล้ว” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ คำพูดที่พูดออกมาก็ไม่ชัดเจน แม่สามีชะงักไป เธอเบิกตากว้างแล้วมอ
สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน บทที่ 5
เมื่อเห็นเลือดสีแดงกระจายทั่วอ่างอาบน้ำอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็ได้สติแล้วพูดขึ้นว่า “จืออี้…เลือด…ทำไมถึงมีเลือดได้?”ลู่เยี่ยนฉือเดินโซเซเข้ามาที่ข้างอ่างอาบน้ำ มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เขาพยายามปลดเข็มขัดที่ข้อมือของฉันอย่างสุดความสามารถ แต่หัวเข็มขัดก็ติดกับที่จับแน่นเขาพยายามอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็แกะไม่ออก เขาร้อนใจจนน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกและหมดหนทางของเขา ความเจ็บปวดบริเวณท้องน้อยก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง “ไสหัวออกไป…”ฉันพูดออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง แม้กระทั่งหายใจยังเจ็บ สติเริ่มพร่าเลือน ฉันสัมผัสได้เพียงแค่ว่าในที่สุดเข็มขัดก็ถูกดึงออกไปแล้ว เขาดึงตัวฉันออกมาจากน้ำเย็นจัด แล้วกอดฉันไว้ในอ้อมแขน มือของเขาสัมผัสกับเลือดอุ่น ๆ บริเวณระหว่างขาของฉัน ตัวของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง“จืออี้อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ฉันจะรีบพาเธอไปหาหมอเดี๋ยวนี้!” เขาคว้าผ้าขนหนูมาห่อตัวฉันไว้ พร้อมอุ้มฉันออกจากบ้าน ระหว่างทางเขาก็ยังตัวสั่นไม่หยุด น้ำตาไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาพร่ำพูดว่าอย่าเพิ่งหลับ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัว
บางทีคุณอาจจะชอบ
จากกันแล้วไม่มีวันหวนคืน
กัมมี่5.8K viewsความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี
เสี่ยวหลีฮวา5.2K viewsหน้าหนาวไร้ไออุ่น
หานชวน5.3K viewsไร้ใจใฝ่คืนงาม
ซาลาเปากินข้าว10.1K viewsกุหลาบที่สลายไปในความฝัน
รอสายลม2.4K viewsปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย
อาหลิง2.5K viewsภรรยาเปลี่ยนกุญแจบ้านไม่ให้กุญแจ ผมเลยหย่าทันที
หลานเยวียนเซินจิ่ง1.2K viewsนางฟ้าช่างฝัน
เฉี่ยนจิ่ว1.6K views
