สิบสองปีที่สายลมพัดผ่าน

ทั่วบริเวณหน้าประตูบ้านตกอยู่ในความเงียบสงัด

ประตูยังไม่ได้ปิดสนิท เพื่อนสองคนที่พาลู่เยี่ยนฉือกลับมาก็ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง พวกเขาพยายามช่วยไกล่เกลี่ยด้วยสีหน้าเก้อกระดาก

“พี่สะใภ้ วันนี้เยี่ยนฉือเพ้อเพราะพิษไข้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะตวาดเธอ”

“แล้วอีกอย่างใครมันจะทนถูกเธอทรมานด้วยแอลกอฮอล์ได้ทุกวันกันเล่า? เธออย่าคิดเล็กคิดน้อยนักเลย”

“ถูกต้อง เรื่องที่เขาเมาเหล้าในวันนั้น…เขาก็ตัดความสัมพันธ์ไปนานแล้ว”

เมื่อพูดถึงเรื่องนั้น ความรู้สึกคลื่นไส้อาเจียนก็ปะทุขึ้น

ตอนที่ฉันอายุสิบหก ฉันถูกพี่ชายต่างแม่กับเพื่อนชั่วหลายคนของเขาลากไปที่ซอยมืด

ตอนที่เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น ลู่เยี่ยนฉือวัยสิบแปดก็หยิบก้อนอิฐไล่ทุบพวกเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

เขาถอดเสื้อนอกคลุมให้ฉันที่กำลังตัวสั่นเทา

เขากอดฉันไว้แล้วร้องไห้เสียงดังพร้อมพูดว่า “จืออี้ ไม่ต้องกลัวนะ ใครมันกล้าแตะต้องเธอฉันจะฆ่ามัน”

เพราะฝันร้ายในครั้งนั้น หลังจากแต่งงานกับเขา ฉันก็ต่อต้านการสัมผัสอย่างรุนแรง เพียงแค่สัมผัสตัวฉันก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ตอนนั้นลู่เยี่ยนฉือจะกอดฉันเอาไว้ตลอดแล้วจูบหน้าผากฉันอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะจืออี้ ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนฉันก็ยินดีที่จะรอเธอ”

ฉันคิดว่าเขาคือผู้ช่วยชีวิตที่ดึงฉันมาจากนรก

แต่เมื่อครึ่งปีก่อนโรคกระเพาะของเขากำเริบ ฉันต้องไปส่งยาให้เขาที่ศูนย์ตอนกลางดึก

ฉันเห็นว่าเขากำลังกดที่ปรึกษาทางจิตวิทยาคนใหม่ลงบนโซฟาแล้วจูบอย่างร้อนแรงด้วยตาตัวเอง

เขาซบลงที่ลำคอของผู้หญิงคนนั้นแล้วหอบหายใจแรง การเคลื่อนไหวบ้าคลั่งและสูญเสียควบคุมอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ชุดชั้นในสีดำลายลูกไม้ของผู้หญิงคนนั้นถูกห้อยอยู่บนชุดกู้ภัยอันทรงเกียรติของเขา

ตอนที่ถูกฉันจับได้คาหนังคาเขา เขาก็คุกเข่าลง ดวงตาแดงก่ำ เขาสาบานว่าเขาเมาทำให้จำคนผิด

สิบสองปีเต็ม

ฉันคิดว่าเขาคือผู้ช่วยชีวิตของฉัน คือคนที่ดึงฉันมาจากนรก

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ดึงฉันขึ้นมาจากหุบเหว คือคนที่ผลักฉันลงไปอีกครั้ง

ขณะที่ได้สติกลับคืนมา ลู่เยี่ยนฉือก็สงบสติลงได้หลายส่วน เขาเดินเข้ามาเพื่อจะจับมือฉัน

“จืออี้ ฉันขอโทษ ฉันโมโหจนพูดอะไรไร้สาระ ฉันเป็นไข้จริง ๆ ตอนนี้ฉันปวดหัวมาก…”

เขาค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบมือที่ยื่นออกมาของเขา

“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”

มือของลู่เยี่ยนฉือค้างอยู่กลางอากาศ

เขาขมวดคิ้วแน่น ท่าทางไม่สบายใจ และอยากจะเดินเข้ามาหาอีก

“จืออี้ เธอฟังฉันอธิบายก่อน…”

“ฉันเหนื่อยแล้ว”

ฉันพูดตัดบท จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าห้องนอน แล้วล็อกประตูจากด้านใน

ฉันได้ยินเสียงเพื่อนของเขาช่วยพยุงเขาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ จากนั้นก็กระซิบว่าถ้าเขาไม่ก่อเรื่อง เรื่องก็จบแล้ว

มันจะจบจริงเหรอ?

ฉันพิงประตูแล้วทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

มันไม่จบหรอก เพราะหนังสือเล่มนี้ถูกฉีกจนขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ฉันก็เลยไม่อยากอ่านต่อไปแล้ว