บทที่ 2

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เยี่ยนฉือยังไม่ตื่น ส่วนฉันก็ถือกระติกน้ำร้อนแล้วเดินทางออกจากบ้าน

แม้ชีวิตการแต่งงานครั้งนี้จะพังยับเยิน แต่ฉันก็ยังไปที่โรงพยาบาลใจกลางเมืองอยู่ดี

แม่สามีของฉันนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เนื่องจากอาการภาวะไตวายมานานกว่าครึ่งปีแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ฉันต้องอดหลับอดนอนดูแลเธอ

นี่ถือว่าเป็นการแสดงความกตัญญูครั้งสุดท้ายของฉัน และถือว่าเป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ตลอดสิบสองปี

ตอนที่ฉันผลักประตูเข้าไปในห้องผู้ป่วย แม่สามีก็กำลังเอ่ยชื่นชมฉันให้ผู้ป่วยคนอื่น ๆ ฟัง

“อาการป่วยทั้งหมดฉันก็มีแค่จืออี้ดูแลนี่แหละ เธอกตัญญูกว่าลูกสาวแท้ ๆ เสียอีก”

เมื่อเห็นว่าฉันมาถึง เธอก็ยิ้มกว้างแล้วรีบบอกให้ฉันนั่งพัก

ฉันหยิบซุปปลาที่เคี่ยวทั้งคืนออกมา แล้วยื่นให้เธอ

“แม่คะ กินตอนร้อน ๆ เถอะ เมื่อคืนนี้เยี่ยนฉือไม่สบาย อีกเดี๋ยวหนูจะต้องกลับไปดูเขา”

ในขณะที่แม่สามีกำลังดื่มซุปปลาอยู่ เสียงโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่โต๊ะข้างทีวีก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

มันคือเสียงเรียกเข้าจากวิดีโอคอลของแอปพลิเคชันวีแชท หน้าจอแสดงชื่อ “หว่านหว่าน”

มือทั้งสองข้างของแม่สามีฉันเปียกอยู่ ดังนั้นจึงไม่สะดวกไปหยิบ เธอใช้คางพยักพเยิดชี้ไปที่โทรศัพท์

“จืออี้ ช่วยแม่รับสายหน่อย น่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเยี่ยนฉือที่โทรมา”

ฉันกดรับสายทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก

แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ฉันก็ตัวแข็งทื่อไป

ไป๋เถียนหว่านคือผู้หญิงที่ลู่เยี่ยนฉือไปมีความสัมพันธ์ด้วยเมื่อครึ่งปีก่อน

ในวิดีโอคอลเธอกำลังอุ้มเด็กชายวัยประมาณสามขวบ

เด็กคนนั้นพูดกับกล้องอย่างน่ารักน่าชังว่า “คุณย่า! ย่าดูรถที่พ่อซื้อให้ผมสิครับ!”

ไป๋เถียนหว่านกลับมีสีหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะบ่นกับกล้องว่า

“แม่คะ เมื่อวานพี่เยี่ยนฉือดื่มหนักไปหน่อย ดังนั้นก็เลยไข้ขึ้น หนูให้เขานอนต่ออีกหน่อย”

“ยัยบ้าคนนั้นไม่ได้ทรมานพี่เยี่ยนฉือเพราะกลับบ้านสายใช่ไหมคะ?”

ภายในห้องผู้ป่วยถูกปกคลุมด้วยความเงียบทันที แม่สามีตกใจจนมือไม้สั่น ทำให้ซุปปลาร้อน ๆ หกเลอะเทอะผ้าห่มไปหมด

“จือ…จืออี้! เธอฟังแม่อธิบายก่อน!”

เธอรีบพุ่งตัวเข้ามาแย่งโทรศัพท์โดยไม่สนใจแผลโดนน้ำร้อนลวกเลย

ฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมจ้องมองเด็กที่อยู่ในโทรศัพท์ตาเขม็ง เด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนลู่เยี่ยนฉือมากถึงเจ็ดส่วน เพียงแค่นั้นก็ทำให้ฉันหนาวสั่นไปทั้งร่าง

“ลูกพี่ลูกน้อง? เธอคือลูกพี่ลูกน้องที่เยี่ยนฉือพูดถึงสินะ?”

เมื่อโดนจับได้คาหนังคาเขา แม่สามีก็ถอนหายใจออกมา แล้วเลิกทำตัวเสแสร้ง

เธอจับมือฉันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไร้หนทาง

“จืออี้ อย่าโทษที่เยี่ยนฉือปิดบังเธอเลยนะ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมานี้หว่านหว่านก็ยอมเป็นน้อย ไม่เคยเรียกร้องสถานะ”

สี่ปีที่ผ่านมานี้?

ภายในสมองของฉันมีเสียงดังสนั่น อวัยวะภายในทั้งหมดเหมือนกำลังผสมรวมเข้าด้วยกัน เธอเจ็บจนไม่สามารถหายใจได้

ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงคนนั้น…เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้เมาจนเผลอมีอะไรกัน?

แม่สามีลูบหลังมือของฉันเบา ๆ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมเสียงเบา

“แม่เห็นเธอมาตั้งแต่เด็ก แม่เองก็เอ็นดูเธอมาก แต่เรื่องนี้เธอก็ต้องคิดถึงเยี่ยนฉือด้วยนะ”

“เธอผ่านเหตุการณ์ที่เลวร้ายมา ดังนั้นจึงไม่ยอมให้เขาแตะตัวเป็นสิบวันถึงครึ่งเดือนเลย แต่เยี่ยนฉือยังหนุ่มยังแน่น มีกำลังวังชา”

“เขาไม่สามารถทำตัวเป็นพระเพราะโรคประหลาดของเธอได้ตลอดชีวิตหรอกนะ”

“หว่านหว่านเคยบอกว่า หลังจากนี้จะให้เด็กเรียกเธอว่าคุณป้าได้ และเธอก็จะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตระกูลลู่”

“เรื่องนี้จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง หว่านหว่านจะไม่รบกวนเธอ แบบนี้ไม่ดีหรือไง?”

……

ทันใดนั้นขาทั้งสองข้างของฉันก็อ่อนแรง ฉันทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านหลัง

หลังจากนั้นแม่สามีพูดอะไรต่อ เธอก็ไม่ได้ยินสักประโยคเดียว

ความทรงจำและความจริงที่อยู่ภายในสมองฉันถูกฉีกออกเป็นสองส่วน

สี่ปี

ทุกครั้งที่ลู่เยี่ยนฉือออกไปปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือที่ข้างนอก เขามักจะคุยโทรศัพท์กับฉันทั้งคืน

เขาบอกว่าเขารู้ว่าฉันอยู่คนเดียวจะรู้สึกไม่ปลอดภัย กลัวความมืด หากได้ยินเสียงลมหายใจของเขา ฉันก็จะนอนหลับลงได้

มีครั้งหนึ่งที่เขาอยู่ในพื้นที่ภัยพิบัติ เขายอมเสี่ยงชีวิตหาแบตสำรองเพื่อรายงานสถานการณ์ให้ฉันฟังทั้งคืน

คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ฉันได้รับนั้นเป็นเพียงแค่การหลอกลวง

ระหว่างที่เขาคุยโทรศัพท์ปลอบโยนฉันทั้งคืน แต่เขามีไป๋เถียนหว่านนอนอยู่ข้างกายใช่ไหม?

ส่วนเด็กคนนั้นก็น่าจะนอนหลับสบายอยู่ข้างกายเขาเหมือนกัน?

เขากำลังนอนอยู่กับลูกและผู้หญิงคนอื่น แล้วคุยโทรศัพท์ปลอบยัยโง่ที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างฉัน

ความรู้สึกขัดแย้งถาโถมลงมา

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินโซเซออกจากห้องผู้ป่วยไปโดยไม่ได้สนใจแม่สามี

ในเมื่อความสมบูรณ์ในสายตาทุกคนไม่มีชื่อของฉันอยู่ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอสละตำแหน่งภรรยานี้ก็แล้วกัน