บทที่ 10 : ข่าวลือสะเทือนเมืองหลวง และความเสียสละ (ที่เข้าใจผิด) ของเถ้าแก่แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านไหมเข้ามาในห้อง ซีรุ่ย รู้สึกเหมือนร่างกายท่อนล่างไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ความปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วเอวและสะโพก ราวกับว่าเมื่อคืนนางไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ แต่ไปวิ่งมาราธอนข้ามกำแพงเมืองจีนมา"อูย..." นางครางเบาๆ พยายามยันตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องทรุดกลับลงไปนอนแผ่หราเหมือนปลาดาว"ตื่นแล้วรึ?"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากข้างตัว หยวนเฟยหลง ในชุดลำลองสีขาวสะอาดตานั่งพิงหัวเตียงอ่านตำราพิชัยสงครามอยู่ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดูสดชื่นแจ่มใส ผิดกับนางที่สภาพเหมือนศพเดินได้"ท่าน..." ซีรุ่ยกัดฟัน "ท่านเป็นคนหรือเครื่องจักรกันแน่? ไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือไง!"หยวนเฟยหลงวางตำราลง หันมายิ้มเจ้าเล่ห์ "ข้าบอกเจ้าแล้ว... ข้าอัดอั้นมานาน และเจ้า... ก็หวานล้ำจนข้าหยุดไม่ได้"มือหนาเอื้อมมาบีบนวดเอวให้นางอย่างรู้ใจ น้ำหนักมือกำลังดีทำให้ซีรุ่ยเผลอครางออกมาด้วยความสบาย"นอนพักอีกหน่อยเถอะ วันนี้เจ้าไม่ต้องรีบลงไปเปิดร้าน""ไม่ได้!" ซีรุ่ยดีดตัวลุกขึ้น "ข้าเป็นเถ้าแก่ ข้าทิ้งร้านไม่ได้... เดี๋ยวลูกน้อ
Huling Na-update : 2026-06-29
Mag-log in
