All Chapters of "ข้าแค่จะหาเงิน ทำไมท่านอ๋องวิปลาสต้องตามคลั่งรักข้าขนาดนี้": Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 : ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อภายในถ้ำอับชื้นที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านรอยแตกของเพดานถ้ำสาดส่องลงมาสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันราวกับงูใหญ่ที่กำลังผสมพันธุ์บรรยากาศภายในถ้ำร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะไอสังหารที่แปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ดิบเถื่อนของบุรุษร่างยักษ์"อึก... อื้อ!"ซีรุ่ยกรีดร้องในลำคอ เมื่อแผ่นหลังบอบบางของนางถูกกระแทกเข้ากับผนังถ้ำหยาบกระด้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก็บดขยี้ลงมาอีกครั้ง มันไม่ใช่จูบที่หอมหวาน แต่มันคือการ 'ตักตวง' และ 'ช่วงชิง' ลมหายใจไปจนหมดสิ้นชายหนุ่มตรงหน้า... ไม่สิ 'สัตว์ร้าย' ตนนี้กำลังขาดสติพิษ 'กามราคะเพลิงกัลป์' ในกายของ หยวนเฟยหลง กำลังอาละวาดถึงขีดสุด มันเหมือนมีลาวาร้อนไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ทุกสัมผัสที่แตะต้องผิวกายเย็นเยียบดุจหยกเนื้อดีของแม่นางน้อยในอ้อมแขน มันช่วยบรรเทาความทรมานที่กัดกินเขามานับสิบปีลงได้อย่างน่าอัศจรรย์เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร ไม่สนว่าเป็นกับดักของศัตรูหรือไม่ รู้เพียงแค่ว่า... เขาต้อง 'กิน' น

บทที่ 3 : ผีไม่มีจริง มีแต่คนถังแตกและยอดฝีมือตกอับ"แปดร้อยตำลึง... ขาดตัว"เสียงหวานใสแต่เด็ดขาดดังขึ้นกลางร้านน้ำชา ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบกริบ'เถ้าแก่หม่า' เจ้าของที่ดินร่างท้วมเหงื่อแตกพลั่ก เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากไม่หยุด มองดูคุณชายหน้ามนชุดน้ำเงินตรงหน้าที่กำลังจิบชาอย่างใจเย็น"คะ... คุณชายแปดร้อยมัน... มันต่ำกว่าทุนอีกนะขอรับ! ตึกไม้นั่นข้าสร้างมาเกือบห้าพันตำลึง ไม้สักทองทั้งหลัง แกะสลักอย่างดี...""แต่มีผี" ซีรุ่ยสวนกลับทันควัน วางถ้วยชาลงเบาๆ "เถ้าแก่หม่า ท่านลองคิดดูนะ ตึกร้างมาสามปี ขายไม่ออก แถมชื่อเสียงป่นปี้ ใครเข้าไปก็อยู่ไม่ได้เกินสามวัน ถ้าข้าไม่ซื้อ วันนี้ท่านก็ต้องจ่ายภาษีโรงเรือนเปล่าๆ ปลี้ๆ ต่อไป แล้วใครจะกล้ามาซื้อต่อจากท่านอีก?"นางขยับตัวโน้มไปข้างหน้า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ล่อกแล่กของอีกฝ่าย"ข้าคือคนเดียวที่จะช่วยท่านปลดภาระหนี้สินก้อนนี้... แปดร้อยตำลึง จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง เอาหรือไม่?"คำว่า "จ่ายสด" เหมือนค้อนปอนด์ทุบกลางใจเถ้าแก่หม่า ในยุคที่เศรษฐกิจฝืดเคือง เงินสดก้อนโตหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร"ตะ... ตกลง! แปดร้อยก็แป

บทที่ 5 : แขกผู้มากับกลิ่นอายสังหารค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วอวิ๋นดูจะสว่างไสวเป็นพิเศษ"หอหมื่นราตรี" เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่สมราคาคุย แสงเทียนนับพันเล่มที่ถูกจัดวางผ่านกระจกเงาสะท้อนแสงวูบวาบราวกับสปอร์ตไลท์ ส่องสว่างไปยังอาคารไม้สามชั้นที่ถูกเนรมิตใหม่จนหรูหราอลังการรถม้าหรูหราของขุนนางและคฤหบดีจอดเรียงรายเป็นทิวแถว เสียงดนตรีบรรเลงทำนองแปลกหูแต่เร้าใจดังลอดออกมา สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอก"ขออภัยท่านเศรษฐีหวัง คืนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้วขอรับ" พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบสุภาพเอ่ยปฏิเสธเศรษฐีคนหนึ่งอย่างนอบน้อม"อะไรกัน! ข้ามีเงินนะ จะจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่าก็ได้!""ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ กฎของคุณชายซีคือ... จำกัดจำนวนแขกเพื่อความเป็นส่วนตัว หากท่านต้องการเข้าชม โปรดลงชื่อจองคิวสำหรับเดือนหน้า..."นี่คือกลยุทธ์ยิ่งหายาก ยิ่งอยากได้ ที่ซีรุ่ยงัดออกมาใช้ ยิ่งปฏิเสธ ยิ่งทำให้มูลค่าของหอหมื่นราตรีพุ่งสูงขึ้นในสายตาคนรวย...ภายในหอหมื่นราตรี ชั้น 2 ซีรุ่ยในคราบ 'คุณชายซี' นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุหนังกำมะหยี่ จิบไวน์ผลไม้พลางมองลงไปยังเวทีชั้นล่างผ่านม่านโปร่งแสงบน

บทที่ 7 : การตรวจสอบบัญชี... บนตักเสียงลงกลอนประตูไม้ดัง กริ๊ก!เสียงเบาๆ นั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของ ซีรุ่ย ราวกับเสียงลั่นไกปืน นางยืนตัวเกร็งอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่วินาทีนี้มันกลับดูเหมือนกรงขังเสียมากกว่าเบื้องหน้าของนางคือ หยวนเฟยหลง บุรุษหน้ากากเงินผู้เป็นเจ้าของฉายาอ๋องวิปลาส (ที่นางเพิ่งรู้ทีหลัง) เขายืนพิงประตู กอดอกมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากที่โผล่พ้นหน้ากากออกมานั้นกำลังยกยิ้ม... ยิ้มที่เหมือนเสือร้ายกำลังมองลูกกวาง"นะ... นายท่าน ล็อกประตูทำไมขอรับ? อากาศข้างในมันค่อนข้างอับถ่ายเทไม่สะดวก..." ซีรุ่ยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำมีดสั้นเล่มเล็กไว้แน่น"การตรวจสอบบัญชีเป็นความลับทางธุรกิจ" หยวนเฟยหลงตอบเสียงเรียบ เดินย่างสามขุมเข้ามาหานางช้าๆ "ข้าไม่ต้องการให้ใครมารบกวน... โดยเฉพาะเจ้าองค์รักษ์หน้าตายคนนั้น"เขาเดินผ่านนางไปนั่งลงที่เก้าอี้ประธานตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ แล้วตบที่วางแขนเบาๆ"เอาบัญชีมาดูสิ"ซีรุ่ยลอบถอนหายใจโล่งอก 'นึกว่าจะทำอะไร ที่แท้ก็บ้าอำนาจอยากดูตัวเลขจริงๆ' นางรีบหยิบสมุดบัญชี

บทที่ 9 : สัญญาทาสฉบับลับหลังฉากกั้นความมืดหลังฉากกั้นไม่ได้ช่วยปกปิดความลับอีกต่อไป แต่มันกลับเป็นใจให้คนชั่วรังแกคนไม่มีทางสู้!ปลายนิ้วหยาบกร้านของ หยวนเฟยหลง สอดลึกเข้าไปใต้ผ้าแถบพันหน้าอก เขาเกี่ยวรั้งมันเบาๆ ราวกับจะทดสอบความแน่นหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากของ ซีรุ่ย ที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ"แน่นขนาดนี้... หายใจออกหรือ?"ซีรุ่ยกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นางรู้ดีว่าเวลานี้ข้ออ้างเรื่องโรคผิวหนังหรือความเชื่อทางศาสนาฟังไม่ขึ้นอีกต่อไปแล้ว นางเงยหน้าสบตาเขา แววตาดื้อรั้นปรากฏขึ้นแทนความหวาดกลัว"ถ้าข้าบอกว่าหายใจไม่ออก... ท่านจะช่วยแก้มัดให้หรือไง?" นางประชดเสียงแข็งหยวนเฟยหลงเลิกคิ้ว มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ... ข้าถนัดเรื่อง 'แก้มัด' เสียด้วยสิ โดยเฉพาะกับ... สตรี"คำว่า 'สตรี' ถูกเน้นย้ำชัดเจนราวกับค้อนทุบ"ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ซีรุ่ยเลิกแสร้งทำเสียงห้าว นางถามด้วยน้ำเสียงปกติของตนเองที่หวานใสและเยือกเย็น"ตั้งแต่กลิ่นกายของเจ้าเตะจมูกข้า... ตั้งแต่มือที่นุ่มเกินชาย... และตั้งแต่ที่ร่างกายข้ามันเรียกร้องหาเจ้าอย่างบ้าคลั่ง"หยวนเฟยหลงขยับกายเข้า