"ข้าแค่จะหาเงิน ทำไมท่านอ๋องวิปลาสต้องตามคลั่งรักข้าขนาดนี้"

บทนำ : คืนจันทร์โลหิตและโอสถมีชีวิต

ความร้อน...

มันไม่ใช่ความร้อนจากเปลวไฟ แต่มันคือไฟราคะที่กำลังแผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย

'ซีรุ่ย' หอบหายใจอย่างหนักหน่วง นางพยายามเบิกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเพดานไม้ผุพัง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเตะจมูก สมองที่เคยฉับไวในฐานะ CEO สาวผู้กุมบังเหียนอาณาจักรสถานบันเทิงพันล้านกำลังประมวลผลอย่างเชื่องช้า

ภาพสุดท้ายที่จำได้คือแก้วแชมเปญที่แตกกระจาย และเสียงไซเรนรถพยาบาล... แล้วทำไมพอลืมตาตื่นขึ้นมา นางถึงมานอนมัดมือมัดเท้าอยู่ในกระท่อมร้างกลางป่าแบบนี้!

"อึก..."

ความทรงจำแปลกปลอมไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า นางคือ 'ซีรุ่ย' คุณหนูรองตระกูลซี ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวย ถูกบิดาทอดทิ้งให้มาอยู่บ้านเดิมในชนบท และเคราะห์ซ้ำกรรมซัด... คืนนี้คือกำหนดการที่นางต้องถูกส่งตัวไปเป็น 'ของเล่น' ให้กับหัวหน้าโจรป่าแลกกับค่าคุ้มครองหมู่บ้าน

"บัดซบ..." ซีรุ่ยสบถออกมาอย่างหัวเสีย พยายามขยับข้อมือที่ถูกมัดด้วยเชือกหยาบจนผิวเนื้อขาวเนียนถลอกปอกเปิก เลือดสีสดซึมออกมา ยิ่งกระตุ้นให้สติของนางตื่นตัว

นางคือซีรุ่ย ผู้หญิงที่กัดไม่ปล่อยและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จะให้มาตายหรือตกเป็นของโจรป่าสกปรกพรรค์นี้งั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!

โชคยังเข้าข้างที่เศษเครื่องเคลือบแตกกระจายอยู่ไม่ไกล นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายกลิ้งตัวไปคว้ามันมาตัดเชือก ความเจ็บปวดแล่นริ้วเมื่อคมกระเบื้องบาดโดนเนื้อ แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความรุ่มร้อนแปลกประหลาดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในท้องน้อย

ยาปลุกกำหนัด... พวกมันวางยานาง!

ซีรุ่ยกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดเพื่อประคองสติ ร่างบางโซซัดโซเซหนีออกจากกระท่อม ท่ามกลางป่าทึบในคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวกายที่ร้อนผ่าว

นางวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง จนกระทั่งสะดุดรากไม้ล้มลงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

ซีรุ่ยตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น แต่พลันต้องชะงักกึก เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารรุนแรงที่แผ่พุ่งออกมาจากภายในถ้ำมืดมิดนั้น รังสีอำมหิตที่ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน สัญชาตญาณร้องเตือนว่า 'หนีไป!' แตาร่างกายกลับทรยศ ขาของนางอ่อนแรงเกินกว่าจะก้าวต่อ

ท่ามกลางความมืด เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น ดวงตาของเขาวาวโรจน์เป็นสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วงและขาดห้วง ราวกับกำลังทรมานแสนสาหัส

"ไสหัวไป... ถ้าไม่อยากตาย"

เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและดุดันดั่งเสียงคำรามจากนรก แต่สำหรับซีรุ่ยที่กำลังถูกฤทธิ์ยาเล่นงาน เสียงนั้นกลับฟังดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นรุนแรงลอยมาแตะจมูก มันหอมหวานและยั่วยวนจนสติเส้นสุดท้ายของนางขาดผึง

แทนที่จะกลัว หญิงสาวกลับรู้สึกว่าบุรุษตรงหน้าคือ 'บ่อน้ำเย็น' ที่จะมาช่วยดับไฟในกาย

"ข้า... ร้อน..." ซีรุ่ยครางเสียงแผ่ว พยุงร่างที่สั่นเทาเข้าไปหาเขาอย่างลืมตัว

ชายหนุ่มชะงักกึก เมื่อกลิ่นกายหอมกรุ่นของดรุณีน้อยลอยมาปะทะจมูก กลิ่นหอมเย็นประดุจดอกบัวหิมะที่เขาตามหามาทั้งชีวิต... 'กายธาตุเหมันต์'

'หยวนเฟยหลง' แม่ทัพปีศาจผู้กำลังถูกพิษกามราคะเพลิงกัลป์เล่นงานจนแทบระเบิดร่าง กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ เขาพยายามข่มกลั้นความต้องการที่จะฉีกทึ้งร่างเล็กตรงหน้า

"ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ..."

"ช่วยข้าที..." มือเล็กที่ร้อนผ่าวคว้าหมับเข้าที่สาบเสื้อของเขา ดวงตาฉ่ำน้ำช้อนมองอ้อนวอน ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อเผยอออกเชิญชวน

วินาทีนั้น ความอดทนของท่านอ๋องวิปลาสก็พังทลายลง

วงแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กกระชากร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดซอกคอขาวผ่อง ก่อนที่เขาจะกดจูบลงไปอย่างดุดัน รุนแรง และตะกละตะกลาม ราวกับคนอดอยากที่เพิ่งได้พบเจอโอสถทิพย์

เสียงหวีดร้องของซีรุ่ยถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อบทเพลงรักท่ามกลางป่าเถื่อนและการแลกเปลี่ยนที่เดิมพันด้วยชีวิต... ได้เริ่มต้นขึ้น