"ข้าแค่จะหาเงิน ทำไมท่านอ๋องวิปลาสต้องตามคลั่งรักข้าขนาดนี้"

"ข้าแค่จะหาเงิน ทำไมท่านอ๋องวิปลาสต้องตามคลั่งรักข้าขนาดนี้"

last update최신 업데이트 : 2026-07-08
작가:  มาตารดา완결
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
41챕터
4.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

"ทะลุมิติมาทั้งที ขอรวยเป็นเศรษฐีดีกว่ามีผัว! แต่ไหงท่านอ๋องวิปลาสหน้าหล่อถึงตามติดข้าแจ แถมยังประกาศลั่นว่าจะเหมา 'ชายบำเรอ' (กำมะลอ) คนนี้ไปเป็นชายาอีก! เดี๋ยวนะเฮีย...ข้าแค่จะหาเงิน ไม่ได้จะหาสามี"

더 보기

1화

บทนำ : คืนจันทร์โลหิตและโอสถมีชีวิต

„Henrik, das Kind in ihrem Bauch – ist es deins?“

Yuna war kreidebleich. Sie traute ihren eigenen Ohren nicht.

Vor sieben Monaten war Henriks älterer Bruder Erwin Wolfhardt bei einem Autounfall ums Leben gekommen. Aus Mitleid mit Chiara Jensen, der jungen Witwe, die zudem schwanger war, hatte Yuna sich aufopferungsvoll um sie gekümmert. Tag für Tag hatte sie ihr Brühe gekocht und sie zu jedem Vorsorgetermin begleitet. Und das war jetzt der Dank dafür – ein Dolchstoß in den Rücken, niederträchtiger, als sie es sich je hätte ausmalen können.

Niemals hätte sie geglaubt, dass Henrik, der sie auf Händen getragen hatte, sie betrügen würde.

„Erklär mir das. Sofort.“

Ihre Stimme zitterte so sehr, dass sie kaum Worte fand. Sie starrte den Mann auf dem Sofa an, als wollte sie ihn mit Blicken durchbohren.

Das Licht warf Schatten auf seine zusammengezogenen Brauen. Von seiner gewohnten vornehmen Gelassenheit war nichts mehr zu spüren – stattdessen lastete etwas auf ihm, das ihm fast den Atem nahm.

Er stieß einen tiefen Seufzer aus.

„Yuna, beruhige dich.“

„Die Familie … braucht einen Erben.“

Bei diesen Worten zog sich Yuna das Herz zusammen.

Vor drei Jahren hatte sie sich bei Henriks Rettung die Gebärmutter so schwer verletzt, dass die Ärzte ihr kaum noch Hoffnung auf Kinder gemacht hatten.

Damals, an ihrem Krankenbett, hatte er ihr feierlich geschworen: „Ich brauche nur dich. Was sind schon Kinder? Ich will mein Leben lang keine.“

„Einen Erben braucht ihr also.“ Yuna lachte bitter auf, und endlich strömten ihr die Tränen über die Wangen. „Und dafür schläfst du mit der Frau deines toten Bruders? Henrik, wie kannst du nur so widerlich sein?“

Klatsch.

Eine Ohrfeige traf sie mit voller Wucht.

Ihre Schwiegermutter, Sieglinde Sauer, sah sie voller Abscheu an. „Was redest du da mit Henrik, du undankbares Stück? Sein Bruder ist tot – jetzt muss eben Henrik dafür sorgen, dass die Familie weiterbesteht. So gehört sich das. Du hast hier nichts zu sagen.“

„Und überhaupt – du bist unfruchtbar. Womit willst du hier groß auftrumpfen? Sei froh, dass Henrik dich nicht längst vor die Tür gesetzt hat. Auf Knien danken solltest du ihm.“

Unfruchtbar.

Yuna hielt sich die brennende Wange und sah Henrik ungläubig an. So also dachte er in Wahrheit über sie.

Dankbar sein?

Dass er sie nicht verstoßen hatte, sollte sie als unermessliche Gnade empfinden?

Hatte sie ihn damals etwa angefleht, sie zu heiraten? Es war Henrik gewesen, der ihr neunmal einen Antrag gemacht hatte.

Henrik, der ihr immer wieder geschworen hatte, keine Kinder zu wollen.

Henrik, der mit dem Sterilisationsformular in der Hand vor ihr gestanden und mit Tränen in den Augen um eine einzige Chance gebettelt hatte. Dieses Formular lag bis heute in ihrem Tresor.

Henrik sah die roten Striemen auf ihrer blassen Wange. In seinen Augen flackerten Mitleid und Gereiztheit. Doch was geschehen war, war geschehen.

„Erwin ist tot. Es liegt jetzt an mir, für den Fortbestand der Familie zu sorgen. Du … kannst keine Kinder bekommen, das ist nun einmal so. Wir beide müssen damit leben.“

„Du magst doch Kinder. Wenn es da ist, geben wir es dir zur Adoption. Es wird dich Mama nennen, und wir können zu dritt glücklich zusammen leben.“

„Was…“

Yuna war zum Erbrechen zumute. „Soll ich also auf den Knien danken, dass ich frei Haus zur Mutter befördert werde?“

„… Yuna, ich rede vernünftig mit dir. Musst du wirklich so giftig werden?“

Henriks Brauen zogen sich zusammen, in seinen Augen glomm Ungeduld.

„Ich biete dir einen Sohn auf dem Silbertablett, und dir geschieht damit Unrecht? Du undankbares Geschöpf!“

Sieglinde stürzte plötzlich auf sie zu und stieß sie grob vor sich her. „Raus! Raus mit dir! Geh nach draußen und überleg dir gut, wie sich Henriks Frau zu benehmen hat. Solange du das nicht begriffen hast, kommst du nicht zurück.“

Es war nach zehn Uhr abends. Draußen tobte ein Schneesturm, die Kälte schnitt bis ins Mark. Das Thermometer war längst weit unter null gefallen.

Und sie wollten Yuna in einem dünnen Kleid vor die Tür setzen.

Unwillkürlich blickte sie zu Henrik. Sie hoffte gegen alle Vernunft, dass er sich für sie einsetzen würde. Doch ihre Blicke trafen sich nur kurz – seine waren schwer, undurchschaubar.

Er zog die Brauen zusammen, ballte die Fäuste, dass die Knöchel weiß hervortraten. Nach kurzem Zögern wandte er den Kopf weg.

Er entschied sich für das Schweigen.

Er ließ es zu, dass seine Mutter sie auf diese Weise in die Knie zwang.

Krach.

Die schwere Eichentür fiel mit voller Wucht ins Schloss. Der Riegel klickte – ein eisiges, schneidendes Geräusch.

Im Nu umfing sie eine Kälte, die bis ins Mark drang.

Yuna stand starr auf den vereisten Stufen und blickte auf die verschlossene Tür, regungslos, wie versteinert.

Drei Jahre Ehe.

Es hatte eine Zeit gegeben, da war Henrik wirklich gut zu ihr gewesen.

Sie strampelte im Schlaf gerne die Decke weg – Nacht für Nacht hatte er sie ihr geduldig wieder zugedeckt, immer und immer wieder.

Sie hatte einmal in einer Zeitschrift einen Blick zu lange auf ein Designerstück geworfen – am nächsten Tag hingen nicht nur dieses Stück, sondern die gesamte Saisonkollektion in ihrem Ankleidezimmer.

Er reiste nicht gerne, doch wenn sie es wollte, ließ er alles stehen und liegen und brachte sie noch am selben Tag zum Flughafen.

Sie hatte geglaubt, den richtigen Mann geheiratet zu haben.

Doch jetzt zeigte sich: Vor der sogenannten „Verantwortung“ und „Realität“ der Familie zerbrach seine Liebe wie dünnes Glas.

Als ihre Bedürfnisse mit denen seiner Familie zusammenstießen, hatte er sich entschieden, sie zu opfern. Ohne sie auch nur zu fragen.

Er rechnete fest damit, dass sie als Frau ohne Anhang in dieser Stadt nirgendwohin gehen konnte.

Er rechnete damit, dass sie ihn liebte und es nicht über sich bringen würde, ihn zu verlassen, dass sie zähneknirschend einknicken und dieses uneheliche Kind anerkennen würde.

Er rechnete damit, dass sie verheiratet waren – und dass sie ohne sein Einverständnis nie loskäme.

Doch eines hatte er vergessen.

Damals, als Sieglinde mit Selbstmord gedroht hatte, hatten Henrik und sie nur eine kleine, stille Trauung abgehalten. Standesamtlich geheiratet hatten sie nie.

Yuna war juristisch nie seine Ehefrau gewesen.

Ein zerbrochenes, eiskaltes Lächeln zog sich über ihre Lippen. In ihren Augen lag die Klarheit eines Menschen, in dem alles erloschen war.

Henrik Wolfhardt.

Ich will dich nicht mehr.

Yuna zog ihr Handy heraus. Mit klammen Fingern wählte sie eine Nummer, die sie lange verschlossen gehalten hatte.

Langsam sagte sie: „Gilt dein Wort von damals noch, Adrian?“

…

„Frau Sauer, Herr Wolfhardt … Yuna ist eben mit dem Auto weggefahren…“ Elenas Stimme klang verstört und verängstigt.

„Weggefahren?“

Sieglinde verzog das Gesicht. „Sie bittet uns nicht einmal um Verzeihung und wagt es trotzdem, einfach abzuhauen? Hat sie den Verstand verloren?“

„Es … die Sache hat Yuna wirklich hart getroffen. Ich glaube, sie ist zutiefst verletzt.“

Elena seufzte. „Herr Wolfhardt, wollen Sie ihr nicht doch nachfahren? Jetzt holen Sie sie noch ein.“

Henrik blickte düster aus dem Fenster, doch er rührte sich nicht. „Nicht nötig.“

Er kannte Yuna zu gut. Selbst wenn ihr das Herz blutete – sie konnte ihre Liebe zu ihm nicht einfach wegwerfen.

Nur eine kleine Trotzphase. Wenn sie wieder zur Vernunft kam, würde sie von selbst zurückkommen.

„Eben. Wozu hinterherlaufen? Ohne Henrik kommt sie doch nicht aus. Morgen kriecht sie kleinlaut zurück.“

Sieglinde redete sich immer mehr in Rage und sah Yuna schon vor sich, wie sie demütig um Verzeihung flehte. „Mit einer Entschuldigung kommt sie diesmal aber nicht davon. Wir müssen sie ordentlich zurechtweisen, damit sie es nie vergisst: Wer Henriks Frau sein will, hat zu kuschen.“

„Henrik, dieses Mal darfst du nicht nachgeben. Du hast sie viel zu sehr verwöhnt, deshalb ist sie so übermütig geworden.“

„Wenn sie zurück ist, soll sie sich zur Wochenbettpflegerin ausbilden lassen. Chiara ist zart, sie hält die Strapazen mit dem Kind nicht aus. Yuna, dieses unfruchtbare nichtsnutzige Ding, kann sie wenigstens bedienen. Soll sie der Familie wenigstens noch zu etwas nütze sein.“

Elena holte tief Luft, ihr Herz krampfte sich zusammen. So abgrundtief jemanden zu erniedrigen – würde Yuna das wirklich noch schlucken?

Sicher war sie sich nicht. Bisher hatte Yuna ja immer alles ertragen.

…

Am nächsten Tag tobte der Schneesturm noch immer.

Ein Rolls-Royce Phantom in der Topausstattung pflügte sich durch den dichten Schnee und hielt vor der Villa der Wolfhardts.

Yuna stieß die Tür auf und stieg aus. In der Hand hielt sie eine brandneue Eheurkunde.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
41 챕터
บทนำ : คืนจันทร์โลหิตและโอสถมีชีวิต
บทนำ : คืนจันทร์โลหิตและโอสถมีชีวิตความร้อน...มันไม่ใช่ความร้อนจากเปลวไฟ แต่มันคือไฟราคะที่กำลังแผดเผาไปทั่วสรรพางค์กาย'ซีรุ่ย' หอบหายใจอย่างหนักหน่วง นางพยายามเบิกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเพดานไม้ผุพัง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเตะจมูก สมองที่เคยฉับไวในฐานะ CEO สาวผู้กุมบังเหียนอาณาจักรสถานบันเทิงพันล้านกำลังประมวลผลอย่างเชื่องช้าภาพสุดท้ายที่จำได้คือแก้วแชมเปญที่แตกกระจาย และเสียงไซเรนรถพยาบาล... แล้วทำไมพอลืมตาตื่นขึ้นมา นางถึงมานอนมัดมือมัดเท้าอยู่ในกระท่อมร้างกลางป่าแบบนี้!"อึก..."ความทรงจำแปลกปลอมไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า นางคือ 'ซีรุ่ย' คุณหนูรองตระกูลซี ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวย ถูกบิดาทอดทิ้งให้มาอยู่บ้านเดิมในชนบท และเคราะห์ซ้ำกรรมซัด... คืนนี้คือกำหนดการที่นางต้องถูกส่งตัวไปเป็น 'ของเล่น' ให้กับหัวหน้าโจรป่าแลกกับค่าคุ้มครองหมู่บ้าน"บัดซบ..." ซีรุ่ยสบถออกมาอย่างหัวเสีย พยายามขยับข้อมือที่ถูกมัดด้วยเชือกหยาบจนผิวเนื้อขาวเนียนถลอกปอกเปิก เลือดสีสดซึมออกมา ยิ่งกระตุ้นให้สติของนางตื่นตัวนางคือซีรุ่ย ผู้หญิงที่กัดไม่ปล่อยและไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จะให้มาตายหรือตกเ
last update최신 업데이트 : 2026-06-18
더 보기
บทที่ 1 : ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ
บทที่ 1 : ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อภายในถ้ำอับชื้นที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านรอยแตกของเพดานถ้ำสาดส่องลงมาสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันราวกับงูใหญ่ที่กำลังผสมพันธุ์บรรยากาศภายในถ้ำร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เป็นเพราะไอสังหารที่แปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ดิบเถื่อนของบุรุษร่างยักษ์"อึก... อื้อ!"ซีรุ่ยกรีดร้องในลำคอ เมื่อแผ่นหลังบอบบางของนางถูกกระแทกเข้ากับผนังถ้ำหยาบกระด้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดก็บดขยี้ลงมาอีกครั้ง มันไม่ใช่จูบที่หอมหวาน แต่มันคือการ 'ตักตวง' และ 'ช่วงชิง' ลมหายใจไปจนหมดสิ้นชายหนุ่มตรงหน้า... ไม่สิ 'สัตว์ร้าย' ตนนี้กำลังขาดสติพิษ 'กามราคะเพลิงกัลป์' ในกายของ หยวนเฟยหลง กำลังอาละวาดถึงขีดสุด มันเหมือนมีลาวาร้อนไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ทุกสัมผัสที่แตะต้องผิวกายเย็นเยียบดุจหยกเนื้อดีของแม่นางน้อยในอ้อมแขน มันช่วยบรรเทาความทรมานที่กัดกินเขามานับสิบปีลงได้อย่างน่าอัศจรรย์เขาไม่รู้ว่านางเป็นใคร ไม่สนว่าเป็นกับดักของศัตรูหรือไม่ รู้เพียงแค่ว่า... เขาต้อง 'กิน' น
last update최신 업데이트 : 2026-06-18
더 보기
บทที่ 2 : การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้มีสติเท่านั้นที่รอด
บทที่ 2 : การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้มีสติเท่านั้นที่รอดแสงตะวันเริ่มแรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ล่วงเลยซีรุ่ยกัดฟันลากสังขารอันบอบช้ำเดินลัดเลาะไปตามชายป่า ทุกย่างก้าวเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงอยู่ที่ช่วงล่าง ร่างกายของคุณหนูในห้องหอนี้อ่อนแอเกินไปจริงๆ หากเป็นร่างเดิมในโลกก่อน นางคงวิ่งมาราธอนหนีข้ามเขาไปได้แล้ว"อดทนไว้ซีรุ่ย... แค่เดินออกจากป่านี้ไปได้ ชีวิตใหม่ที่หรูหราก็รออยู่"นางพึมพำปลอบใจตัวเอง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกเสื้อที่ตุงไปด้วยถุงเงิน อีกข้างแหวกกิ่งไม้หนามคมที่ขวางทางหลังจากเดินเท้ามาเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดนางก็พบลำธารสายเล็กๆ น้ำใสสะอาดไหลเย็นเห็นตัวปลา ซีรุ่ยไม่รอช้าทิ้งตัวลงนั่งริมตลิ่ง กวักน้ำขึ้นล้างหน้าล้างตาเพื่อเรียกความสดชื่นภาพสะท้อนในน้ำปรากฏให้เห็นดรุณีน้อยวัยแรกแย้ม ผิวขาวดุจหิมะ คิ้วโค้งดั่งคันศร ดวงตาดอกท้อที่ดูฉ่ำหวานโดยไม่ต้องแต่งแต้ม และริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากการถูก... ระดมจูบ เมื่อคืน"สวย... สวยวัวตายควายล้มจริงๆ"ซีรุ่ยยกมือลูบแก้มตัวเองอย่างทึ่งๆ มิน่าล่ะ พวกโจรป่าถึงอยากได้นางนัก และไอ้เจ้าอ๋องบ้ากามนั่นถึงได้คลั่งขนาดนั้น ความ
last update최신 업데이트 : 2026-06-18
더 보기
บทที่ 3 : ผีไม่มีจริง มีแต่คนถังแตกและยอดฝีมือตกอับ
บทที่ 3 : ผีไม่มีจริง มีแต่คนถังแตกและยอดฝีมือตกอับ"แปดร้อยตำลึง... ขาดตัว"เสียงหวานใสแต่เด็ดขาดดังขึ้นกลางร้านน้ำชา ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบกริบ'เถ้าแก่หม่า' เจ้าของที่ดินร่างท้วมเหงื่อแตกพลั่ก เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากไม่หยุด มองดูคุณชายหน้ามนชุดน้ำเงินตรงหน้าที่กำลังจิบชาอย่างใจเย็น"คะ... คุณชายแปดร้อยมัน... มันต่ำกว่าทุนอีกนะขอรับ! ตึกไม้นั่นข้าสร้างมาเกือบห้าพันตำลึง ไม้สักทองทั้งหลัง แกะสลักอย่างดี...""แต่มีผี" ซีรุ่ยสวนกลับทันควัน วางถ้วยชาลงเบาๆ "เถ้าแก่หม่า ท่านลองคิดดูนะ ตึกร้างมาสามปี ขายไม่ออก แถมชื่อเสียงป่นปี้ ใครเข้าไปก็อยู่ไม่ได้เกินสามวัน ถ้าข้าไม่ซื้อ วันนี้ท่านก็ต้องจ่ายภาษีโรงเรือนเปล่าๆ ปลี้ๆ ต่อไป แล้วใครจะกล้ามาซื้อต่อจากท่านอีก?"นางขยับตัวโน้มไปข้างหน้า แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ล่อกแล่กของอีกฝ่าย"ข้าคือคนเดียวที่จะช่วยท่านปลดภาระหนี้สินก้อนนี้... แปดร้อยตำลึง จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง เอาหรือไม่?"คำว่า "จ่ายสด" เหมือนค้อนปอนด์ทุบกลางใจเถ้าแก่หม่า ในยุคที่เศรษฐกิจฝืดเคือง เงินสดก้อนโตหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร"ตะ... ตกลง! แปดร้อยก็แป
last update최신 업데이트 : 2026-06-18
더 보기
บทที่ 4 : พลิกโฉมซ่องร้างให้กลายเป็นสวรรค์บนดิน
บทที่ 4 : พลิกโฉมซ่องร้างให้กลายเป็นสวรรค์บนดิน"รื้อ! รื้อออกให้หมด! โคมไฟสีแดงแจ๋แบบนั้นข้าไม่เอา มันดูราคาถูกเหมือนโรงเตี๊ยมจิ้งหรีด!"เสียงสั่งการเฉียบขาดของ 'คุณชายซี' ดังลั่นไปทั่วบริเวณตึกเก่าที่กำลังฝุ่นตลบคนงานก่อสร้างนับสิบชีวิตวิ่งวุ่นกันหัวหมุน โดยมีซีรุ่ยยืนกอดอกบัญชาการอยู่กลางห้องโถง ในมือถือม้วนกระดาษที่เป็น 'แบบแปลน' ที่นางร่างขึ้นเองเมื่อคืน"เถ้าแก่... เอ้ย คุณชายซีขอรับ" หัวหน้าช่างไม้เดินเข้ามาหน้ามุ่ย "แต่ท่านให้รื้อผนังกั้นห้องออกหมด แล้วจะให้แขกนั่งตรงไหน? ปกติโรงน้ำชาเขาต้องกั้นห้องให้มิดชิดนะขอรับ""นั่นมันแบบเก่า!" ซีรุ่ยสะบัดพัดจีบเคาะหัวหน้าช่างเบาๆ หนึ่งที "ข้าต้องการเปิดพื้นที่ตรงกลางทำเป็นเวทีวงกลม ให้แขกมองเห็นการแสดงได้รอบทิศ ส่วนห้องส่วนตัวให้ย้ายไปอยู่ชั้นลอย ใช้ม่านโปร่งแสงกั้นแทนผนังทึบ ให้เห็นวับๆ แวมๆ มันถึงจะน่าค้นหา... เข้าใจหรือไม่?"หัวหน้าช่างเกาหัวแกรกๆ แม้จะไม่เข้าใจคำศัพท์ประหลาดๆ แต่พอเห็นก้อนเงินตำลึงที่นางโยนให้เป็นค่าจ้างพิเศษ เขาก็พยักหน้ารัวๆ"เข้าใจขอรับ! ทุบเป็นทุบ!"ซีรุ่ยยิ้มมุมปาก นางไม่ได้จะทำแค่ 'ซ่อง' หรือ 'โรงน้ำชา' ธรรม
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
บทที่ 5 : แขกผู้มากับกลิ่นอายสังหาร
บทที่ 5 : แขกผู้มากับกลิ่นอายสังหารค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วอวิ๋นดูจะสว่างไสวเป็นพิเศษ"หอหมื่นราตรี" เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่สมราคาคุย แสงเทียนนับพันเล่มที่ถูกจัดวางผ่านกระจกเงาสะท้อนแสงวูบวาบราวกับสปอร์ตไลท์ ส่องสว่างไปยังอาคารไม้สามชั้นที่ถูกเนรมิตใหม่จนหรูหราอลังการรถม้าหรูหราของขุนนางและคฤหบดีจอดเรียงรายเป็นทิวแถว เสียงดนตรีบรรเลงทำนองแปลกหูแต่เร้าใจดังลอดออกมา สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอก"ขออภัยท่านเศรษฐีหวัง คืนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้วขอรับ" พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบสุภาพเอ่ยปฏิเสธเศรษฐีคนหนึ่งอย่างนอบน้อม"อะไรกัน! ข้ามีเงินนะ จะจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่าก็ได้!""ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ กฎของคุณชายซีคือ... จำกัดจำนวนแขกเพื่อความเป็นส่วนตัว หากท่านต้องการเข้าชม โปรดลงชื่อจองคิวสำหรับเดือนหน้า..."นี่คือกลยุทธ์ยิ่งหายาก ยิ่งอยากได้ ที่ซีรุ่ยงัดออกมาใช้ ยิ่งปฏิเสธ ยิ่งทำให้มูลค่าของหอหมื่นราตรีพุ่งสูงขึ้นในสายตาคนรวย...ภายในหอหมื่นราตรี ชั้น 2 ซีรุ่ยในคราบ 'คุณชายซี' นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุหนังกำมะหยี่ จิบไวน์ผลไม้พลางมองลงไปยังเวทีชั้นล่างผ่านม่านโปร่งแสงบน
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
บทที่ 6 : เมื่อมารผจญ ต้องให้ปีศาจจัดการ
บทที่ 6 : เมื่อมารผจญ ต้องให้ปีศาจจัดการสามวันผ่านไป...กิจการของ "หอหมื่นราตรี" รุ่งเรืองแบบก้าวกระโดด เสียงลือเสียงเล่าอ้างเรื่องการแสดงแปลกใหม่และสุรารสเลิศดึงดูดแขกเหรื่อจนแน่นขนัดทุกคืน เงินทองไหลมาเทมาจนซีรุ่ยแทบจะนับนิ้วไม่ทันแต่สิ่งที่ทำให้นางปวดเศียรเวียนเกล้าที่สุดไม่ใช่เรื่องบัญชี... แต่เป็น "ลูกค้า ห้องเบอร์ 1" ต่างหากหยวนเฟยหลงมาที่นี่ทุกคืน!เขามาถึงตอนร้านเปิด สั่งชากาหนึ่ง (ที่นางโขกราคาแพงหูฉี่) แล้วก็นั่งนิ่งๆ อยู่ที่ระเบียงชั้นสอง สายตาคมกริบภายใต้หน้ากากนั่นเอาแต่จ้องมองนางที่วิ่งวุ่นดูแลลูกค้าอยู่ชั้นล่าง ราวกับกล้องวงจรปิดที่มีชีวิต"ไอ้โรคจิต..." ซีรุ่ยบ่นพึมพำขณะเช็ดแก้วอยู่ที่บาร์ "จ้องขนาดนี้ สิงร่างข้าเลยไหมล่ะ""เถ้าแก่... ระวังปากหน่อยเถอะ" อาหลงกระซิบเตือน "หูเขาดีอย่างกับปีศาจ เดี๋ยวก็ได้หัวหลุดหรอก""ช่างสิ! ข้าอยากให้เขาเบื่อแล้วเลิกมาสักที ขยับตัวลำบากจะตายอยู่แล้ว"ทันใดนั้นเอง ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูร้าน"หลีกไป! ข้าจะเข้าไปดูหน้าไอ้เถ้าแก่หน้าใหม่หน่อยซิ ว่ามันแน่แค่ไหน!"เสียงเอะอะโวยวายดังลั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างท้วมสวมชุดผ
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
บทที่ 7 : การตรวจสอบบัญชี... บนตัก
บทที่ 7 : การตรวจสอบบัญชี... บนตักเสียงลงกลอนประตูไม้ดัง กริ๊ก!เสียงเบาๆ นั้นกลับดังก้องในความรู้สึกของ ซีรุ่ย ราวกับเสียงลั่นไกปืน นางยืนตัวเกร็งอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่วินาทีนี้มันกลับดูเหมือนกรงขังเสียมากกว่าเบื้องหน้าของนางคือ หยวนเฟยหลง บุรุษหน้ากากเงินผู้เป็นเจ้าของฉายาอ๋องวิปลาส (ที่นางเพิ่งรู้ทีหลัง) เขายืนพิงประตู กอดอกมองนางด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่มุมปากที่โผล่พ้นหน้ากากออกมานั้นกำลังยกยิ้ม... ยิ้มที่เหมือนเสือร้ายกำลังมองลูกกวาง"นะ... นายท่าน ล็อกประตูทำไมขอรับ? อากาศข้างในมันค่อนข้างอับถ่ายเทไม่สะดวก..." ซีรุ่ยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำมีดสั้นเล่มเล็กไว้แน่น"การตรวจสอบบัญชีเป็นความลับทางธุรกิจ" หยวนเฟยหลงตอบเสียงเรียบ เดินย่างสามขุมเข้ามาหานางช้าๆ "ข้าไม่ต้องการให้ใครมารบกวน... โดยเฉพาะเจ้าองค์รักษ์หน้าตายคนนั้น"เขาเดินผ่านนางไปนั่งลงที่เก้าอี้ประธานตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานอย่างถือวิสาสะ แล้วตบที่วางแขนเบาๆ"เอาบัญชีมาดูสิ"ซีรุ่ยลอบถอนหายใจโล่งอก 'นึกว่าจะทำอะไร ที่แท้ก็บ้าอำนาจอยากดูตัวเลขจริงๆ' นางรีบหยิบสมุดบัญชี
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
บทที่ 8 : เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด และเกมความจริงที่อันตราย
บทที่ 8 : เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด และเกมความจริงที่อันตรายซีรุ่ยยืนมองขวดกระเบื้องเคลือบตรงหน้าด้วยสายตามาดมั่น ภายในบรรจุของเหลวใสที่นางสั่งกลั่นเป็นพิเศษ... ดีกรีแรงทะลุพิกัดที่นางตั้งชื่อให้ดูหรูหราว่า "หยาดพิรุณเพลิง""แผนวันนี้ไม่มีอะไรมาก... มอมให้เมา แล้วลากไปทิ้ง!"นางพึมพำกับตัวเอง หากแม่ทัพบูรพาเพื่อนสนิทของท่านอ๋องเป็นคนขี้จับผิดจริง ทางเดียวที่จะรอดคือทำให้สติของพวกมันกระเจิงก่อนที่จะทันได้จับผิดอะไรนาง"เถ้าแก่! พวกเขามาแล้ว!" อาหลงวิ่งหน้าตื่นมารายงาน...ห้องหมายเลข 1บรรยากาศในห้องวันนี้ดูคึกคักผิดหูผิดตา ไม่ใช่เพราะดนตรี แต่เป็นเพราะเสียงหัวเราะกึกก้องของบุรุษผู้มาใหม่"โอวหยางเลี่ย" แม่ทัพบูรพาผู้เลื่องชื่อในความบ้าบิ่นและเจ้าชู้ประตูดิน เขาสวมชุดผ้าไหมสีแดงสดปักลายพญานกยูง ใบหน้าหล่อเหลาแบบคมเข้มไว้หนวดเคราบางๆ ให้ดูเถื่อนดิบ ตัดกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ส่งให้ทุกคนไม่เลือกหน้า"ฮ่าๆๆๆ! ไอ้เฟยหลง! นี่น่ะรึ 'หอหมื่นราตรี' ที่เขาลือกัน? ตกแต่งได้วิลิศมาหราดีนี่หว่า! มิน่าล่ะ เจ้าถึงไม่ยอมกลับค่ายทหาร ขลุกอยู่แต่ที่นี่!"หยวนเฟยหลงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง รำคาญความเสียงด
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
บทที่ 9 : สัญญาทาสฉบับลับหลังฉากกั้น
บทที่ 9 : สัญญาทาสฉบับลับหลังฉากกั้นความมืดหลังฉากกั้นไม่ได้ช่วยปกปิดความลับอีกต่อไป แต่มันกลับเป็นใจให้คนชั่วรังแกคนไม่มีทางสู้!ปลายนิ้วหยาบกร้านของ หยวนเฟยหลง สอดลึกเข้าไปใต้ผ้าแถบพันหน้าอก เขาเกี่ยวรั้งมันเบาๆ ราวกับจะทดสอบความแน่นหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากของ ซีรุ่ย ที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ"แน่นขนาดนี้... หายใจออกหรือ?"ซีรุ่ยกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ นางรู้ดีว่าเวลานี้ข้ออ้างเรื่องโรคผิวหนังหรือความเชื่อทางศาสนาฟังไม่ขึ้นอีกต่อไปแล้ว นางเงยหน้าสบตาเขา แววตาดื้อรั้นปรากฏขึ้นแทนความหวาดกลัว"ถ้าข้าบอกว่าหายใจไม่ออก... ท่านจะช่วยแก้มัดให้หรือไง?" นางประชดเสียงแข็งหยวนเฟยหลงเลิกคิ้ว มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ... ข้าถนัดเรื่อง 'แก้มัด' เสียด้วยสิ โดยเฉพาะกับ... สตรี"คำว่า 'สตรี' ถูกเน้นย้ำชัดเจนราวกับค้อนทุบ"ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ซีรุ่ยเลิกแสร้งทำเสียงห้าว นางถามด้วยน้ำเสียงปกติของตนเองที่หวานใสและเยือกเย็น"ตั้งแต่กลิ่นกายของเจ้าเตะจมูกข้า... ตั้งแต่มือที่นุ่มเกินชาย... และตั้งแต่ที่ร่างกายข้ามันเรียกร้องหาเจ้าอย่างบ้าคลั่ง"หยวนเฟยหลงขยับกายเข้า
last update최신 업데이트 : 2026-06-29
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status