All Chapters of เดิมพันรักเกียร์สีเลือด: Chapter 11 - Chapter 20

"นายครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คุณอันนา... คุณอันนาถูกรถชนที่หน้าตึกครับ!"เสียงสั่นพร่าของลูกน้องผ่านโทรศัพท์มือถือเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของบดินทร์ เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง VVIP ที่พึ่งผ่านพ้นสมรภูมิอารมณ์มาไม่กี่นาที กุญแจรถ Koenigsegg ที่เขาพึ่งจะภูมิใจนักหนาร่วงหล่นจากมือกระแทกพื้นดัง ‘เคร้ง’ ความรู้สึกสะใจที่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหญิงสาวหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงความเย็นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง"อันนา..."เบนซ์พึมพำชื่อเธอออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ก่อนจะขยับกายวิ่งออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งความสงสัยและอาการตื่นตระหนกไว้ให้กับพายุ สิงหา และเมฆา ที่ต้องรีบวิ่งตามเพื่อนรักลงไปด้านล่างทันที15 นาที... ก่อนหน้านั้นหลังจากที่อันนาสะบัดหน้าหนีจากคำถากถางที่เจ็บแสบที่สุดในชีวิต เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีวิ่งออกมาจากห้องนรกแห่งนั้น หญิงสาวกดลิฟต์ด้วยมือที่สั่นเทา พอบานประตูลิฟต์ปิดลง ร่างที่เคยยืนหยัดอย่างทะนงศักดิ์ศรีก็ทรุดฮวบลงกับพื้นล

"กูบอกว่ากูจะกลับไทยเดี๋ยวนี้! ใครหน้าไหนก็ไม่ต้องมาขวางกู!"เสียงคำรามของบดินทร์ดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานสุดหรูในคาสิโนที่มาเก๊า แจกันเซรามิกราคาแพงถูกกวาดตกลงพื้นจนแตกกระจาย แต่ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกลับยังคงนิ่งเฉย สายตาที่เย็นชาเยี่ยงน้ำแข็งจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยความสมเพช"แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น บดินทร์ จนกว่างานที่ฉันสั่งจะเสร็จ" เสียงของพญามังกรแห่งอัครมหาศาลราบเรียบแต่ทรงอำนาจ"แค่ผู้หญิงคนเดียวตาย แกถึงกับจะทิ้งผลประโยชน์มูลค่าหลายพันล้านของตระกูลเชียวเหรอ? ไร้สาระ!""นั่นไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนเดียว! นั่นเมียผม!" เบนซ์ตะคอกกลับอย่างลืมตัว ดวงตาแดงก่ำราวกับจะหลั่งออกมาเป็นสายเลือด"เมีย? แกเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอว่านั่นคือของเล่นที่แกใช้แลกรถ?" ผู้เป็นพ่อแค่นยิ้มเย้ยหยัน "ถ้าแกก้าวเท้าออกจากห้องนี้ก่อนที่งานจะจบ... แกก็ไม่ต้องกลับมาเรียกฉันว่าพ่อ และเตรียมตัวเห็นครอบครัวยัยนั่นถูกบดขยี้จนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีได้เลย"เบนซ์กำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน เขาอยากจะฆ่าคน อยากจะทำลายทุกอย่างตรงหน้า แต่เข

รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกาเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แข่งกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของหญิงสาวบนเตียงคนไข้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อันนาเคยเกลียดชัง บัดนี้มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นเหงื่อและความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะพึงมี“อึก... ฮ้า... เจ็บ... พี่เมฆ อันนาเจ็บ...”อันนากรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจกลั้น มือบางที่สั่นเทาไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวในโลกที่มืดมิดของเธอ ดวงตาคู่สวยที่บัดนี้มีเพียงความว่างเปล่าเบิกกว้าง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มที่ซีดเผือด“ใจเย็นๆ นะอันนา พี่อยู่นี่... หมอบอกว่าหัวเด็กโผล่มาแล้ว อีกนิดเดียว!” เสียงของเมฆสั่นเครือไม่แพ้กัน เขากุมมือพยายามส่งผ่านพลังใจให้น้องสาวเพียงคนเดียวที่กำลังเผชิญหน้ากับความตายเพื่อให้อีกชีวิตกำเนิดขึ้นมาในห้วงแห่งความเจ็บปวดที่เหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพใบหน้าของผู้ชายใจร้ายคนนั้นกลับผุดขึ้นมาในมโนภาพ... ใบหน้าที่เธอพยายามลบเลือนไปตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมา‘เบนซ์... คุณทำร้ายฉันจนปางตาย คุณทำลายดวงตาของฉัน... แต่คุณจะไม่มีวันได

สายลมเย็นเยียบของเมืองสต็อกบริดจ์พัดผ่านหน้าจนผิวแก้มชา แต่ความเย็นทางกายไม่อาจเทียบเท่าความเย็นวาบที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังของบดินทร์ในวินาทีนี้ร่างสูงใหญ่ของทายาทมาเฟียยืนตัวสั่นเทา ดวงตาคมกริบเบิกกว้าง น้ำตาอุ่นๆ คลอเบ้าเมื่อจ้องมองผู้หญิงในชุดเดรสสีครีมตรงหน้า เธอคือ 'อัญชิสา' หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจที่เขาคิดว่าแหลกสลายเป็นธุลีไปแล้วตลอดสองปีที่ผ่านมาแต่ความดีใจอันล้นพ้นกลับถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่แล่นเข้ามากัดกินหัวใจจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเขาสังเกตเห็นไม้เท้าสีขาวในมือบางของเธอที่กวาดไปมาบนพื้นหญ้าอย่างระมัดระวัง...ไม้เท้าคนตาบอด...เบนซ์อ้าปากเกือบจะหลุดปากตะโกนเรียกชื่อเธอสุดเสียง แต่เขารีบยกมือขึ้นตะปบปากตัวเองไว้แน่น ร่างกายสั่นสะท้านราวกับคนเป็นไข้จับสั่น ความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเสียจนมาเฟียผู้ไร้หัวใจแทบจะล้มทั้งยืน"ออโต้คะ... อยู่แถวนี้หรือเปล่าลูก อย่าวิ่งไปไกลสิคะ แม่มอง... แม่หาไม่เจอ" เสียงหวานที่สั่นเครือน้อยๆ ของอันนาดังขึ้นพร้อมกับไม้เท้าที่เคาะกระทบกับก้อนหินบนทางเดิน"แม่ครับ! ออโต้ได้บอลแล้ว

กลิ่นน้ำหอมตระกูลวู้ดดี้ผสมกลิ่นหนังป่าดิบ (Sandalwood & Leather) ที่แสนคุ้นเคย อบอวลอยู่รอบกายในระยะประชิด หัวใจของอันนากระตุกวูบอย่างรุนแรงจนแทบจะหยุดเต้น เนื้อตัวของเธอสั่นสะท้านภายใต้การโอบอุ้มของอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหนาแน่นและอบอุ่นจนน่ากลัวความมืดมิดในโลกของเธอพลันหมุนคว้าง ภาพฝันร้ายตลอดสามปีที่ผ่านมาที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ กำลังตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก“คะ... คุณ...” เสียงหวานสั่นระริกเอ่ยขึ้นแผ่วเบาด้วยความตื่นตระหนก มือบางที่สั่นเทาเผลอยกขึ้นแตะที่แผงอกกว้างของคนสวนหนุ่มอย่างลืมตัว เธออยากจะอ้าปากถามออกไปเหลือเกินว่า... ใช่เขาไหม? ผู้ชายใจร้ายคนนั้นใช่คนที่กำลังกอดเธออยู่ตอนนี้หรือเปล่า?ทว่า ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดพ้นจากริมฝีปากซีดเผือด...“คุณหนูคะ! ปล่อยคุณหนูของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”เสียงแหลมสูงของน้ำขิงดังแทรกเข้ามาดังก้องไปทั่วบริเวณ พี่เลี้ยงสาวพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่อันนาแล้วดึงตัวเธอออกห่างจากอ้อมกอดของเบนซ์อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน น้องออโต้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ก็ตกใจจ