Masuk2 ปีผ่านไป...
เสียงดนตรีบีทหนักๆ และแสงไฟสลัวในคลับหรูใจกลางทองหล่อไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที
แสงไฟสีแดงเหนือประตูห้องผ่าตัดศัลยกรรมดวงตายังคงสว่างโร่ บ่งบอกถึงการทำงานอย่างหนักของทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญระดับโลกที่กินเวลายาวนานเกือบยี่สิบชั่วโมงตลอดเวลาที่ผ่านมา ร่างสูงใหญ่ของบดินทร์ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะทานอาหารหรือเอนหลังพักผ่อน ดวงตาคมกริบที่บัดนี้แดงก่ำและโหลลึกเพราะความอ่อนเพลียจับจ้องอยู่ที่บานประตูนั้นราวกับคนเสียสติ ในส่วนของน้องออโต้ เบนซ์ได้ขอร้องให้เมฆและน้ำขิงช่วยพาแกกลับไปดูแลที่บ้านพักก่อนเพื่อไม่ให้เด็กน้อยต้องเหน็ดเหนื่อยจนกระทั่งเสียงสัญญาณไฟดับลง พร้อมกับบานประตูที่เปิดออก...ร่างบางของอันนาถูกเข็นออกมาพร้อมผ้าพันแผลหนาที่ปิดทับดวงตาทั้งสองข้าง เบนซ์ถลาเข้าไปกุมมือบางของเธอไว้ทันที ชายหนุ่มเดินตามเตียงเข็นของภรรยาไปจนถึงห้องพักฟื้น VVIP คอยเฝ้าดูแลเช็ดตัวและจับมือเธอไว้แนบแก้มตลอดค่ำคืนอย่างไร้ความเหน็ดเหนื่อยเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้องพักฟื้นอันนาเริ่มขยับตัวช้าๆ ดวงตาคู่สวยใต้ผ้าพันแผลกะพริบถี่ ทีมแพทย์ค่อยๆ บรรจงแกะผ้าพันแผลออกทีละชั้น ท่ามกล
กลิ่นของยาฆ่าเชื้อและเสียงหวีดหวิวของอุปกรณ์การแพทย์ในโรงพยาบาลหรูเครืออัครมหาศาลสาขาอเมริกา ไม่ได้ทำให้จิตใจของอันนาสงบลงได้เลย หญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก มือบางสองข้างกอดกระชับร่างป้อมของน้องออโต้ ลูกชายตัวน้อยเอาไว้แน่นจนอกกระเพื่อมสะท้อนแรงใจที่สั่นคลอนข้างกายของเธอมีน้ำขิงที่นั่งร้องไห้จนตาบวมช้ำ และแดนที่ยืนคุมเชิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดปนกังวลตลอดเวลาเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่แสนทรมาน... ไฟหน้าห้องผ่าตัดห้องแรกดับลง ร่างของ ‘เมฆ’ ถูกเข็นออกมาในสภาพมีผ้าพันแผลหนาที่ต้นแขนขวา ใบหน้าของเขาซีดเซียวแต่สัญญาณชีพจรกลับมาคงที่แล้วอันนาพยายามประคองตัวลุกขึ้นด้วยความพะว้าพะวง จิตใจของเธอถูกฉีกออกเป็นสองทาง... ทางหนึ่งคือพี่ชายที่ชุบเลี้ยงเธอและลูกมาในต่างแดน แต่อีกทางหนึ่งคือชายสารเลวคนนั้นที่เอาตัวเข้าบังกระสุนปืนเพื่อเธอจนตอนนี้นอนจมกองเลือดอยู่ข้างในน้ำขิงที่สังเกตเห็นท่าทางสับสนของอันนารีบปาดน้ำตาแล้วลูบแขนเธอเบาๆ“คุณหนูคะ... คุณหนูอยู่รอคุณเบนซ์ที่นี่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ เรื่องคุณเมฆ.
หิมะยังคงโปรยปรายลงมาราวกับจะถมทับร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่านิ่งอยู่บนพื้นคอนกรีตหน้ารั้วคฤหาสน์ให้กลืนหายไปกับความขาวโพลน“นายน้อยครับ... ผมขอร้องล่ะ ลุกขึ้นเถอะครับ ขืนคุณยังทำแบบนี้ต่อไป ร่างกายคุณจะรับไม่ไหวเอานะครับ!” แดน ผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ชายหนุ่มยืนกางร่มบังเกล็ดหิมะให้เจ้านายมาตลอดหลายชั่วโมง แต่บดินทร์กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“ไม่... แดน...” เบนซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน ริมฝีปากหนาแห้งแตกจนมีเลือดซึมออกมาเป็นทาง“กูผิด... กูทำร้ายเขาจนตาบอด กูทิ้งให้เขาเผชิญหน้ากับความมืดคนเดียว... กูต้องชดใช้ ต่อให้กูต้องหนาวตายอยู่ตรงนี้กูก็ยอม”ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เบนซ์ใช้เวลาส่วนใหญ่คุกเข่าอยู่ตรงนี้อย่างไร้เกียรติยศของทายาทมาเฟีย หลายครั้งที่เขาโดนบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของเมฆลากตัวเหวี่ยงออกไปนอกอาณาเขต แต่ทันทีที่พวกนั้นหันหลังกลับ เบนซ์ก็จะคลานกลับมาคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ที่เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในคฤหาสน์หรู...อันนานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น มือบางลูบไล้กลุ่มผมอ่อนนุ่มของออโต้ที่นอนหนุนตักเธออยู่ แม้เธอจะมองไม่เห็นเหตุการณ์ข้างนอก
เสียงสะอื้นไห้อย่างบ้าคลั่งของบดินทร์ค่อยๆ แผ่วลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่สั่นเครือระคนความเจ็บปวด ชายหนุ่มกอดกระชับร่างป้อมของน้องออโต้ไว้แนบอกอยู่นานนับหลายสิบนาที จนกระทั่งเขารู้สึกว่า ‘เจ้าก้อนแป้ง’ ในอ้อมกอดเริ่มนิ่งเงียบไป เมื่อก้มลงมองก็พบว่าเด็กชายตัวน้อยที่พยายามปลอบเขาเมื่อครู่ได้ผล็อยหลับไปเสียแล้วด้วยความเหนื่อยอ่อน คราบน้ำตายังคงเปื้อนแก้มใสทั้งสองข้างเบนซ์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับอารมณ์ให้คงที่ เขาค่อยๆ ช้อนร่างของลูกชายขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ตั้งใจจะอุ้มเด็กน้อยพาขึ้นไปนอนพักผ่อนบนห้องนอนชั้นสองทว่า...แกรก!เสียงเปิดประตูหน้าบ้านดังขึ้นกะทันหัน เบนซ์ชะงักกึก หันขวับไปมองทางเข้าบ้านทันที ท่ามกลางความสลัวของห้องโถงกว้าง ปรากฏร่างของคนสามคนยืนเรียงกันอยู่ตรงประตู“อ้าว! คุณเบน!”น้ำขิง เป็นคนแรกที่ไหวตัวและเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและดีใจระคนแปลกใจ พี่เลี้ยงสาวก้าวเข้ามาหาคนสวนหนุ่มทันที“มาได้ยังไงคะเนี่ย? วันนี้ไม่ใช่วันเสาร์อาทิตย์นี่นา
กลิ่นน้ำหอมตระกูลวู้ดดี้ผสมกลิ่นหนังป่าดิบ (Sandalwood & Leather) ที่แสนคุ้นเคย อบอวลอยู่รอบกายในระยะประชิด หัวใจของอันนากระตุกวูบอย่างรุนแรงจนแทบจะหยุดเต้น เนื้อตัวของเธอสั่นสะท้านภายใต้การโอบอุ้มของอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามหนาแน่นและอบอุ่นจนน่ากลัวความมืดมิดในโลกของเธอพลันหมุนคว้าง ภาพฝันร้ายตลอดสามปีที่ผ่านมาที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ กำลังตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก“คะ... คุณ...” เสียงหวานสั่นระริกเอ่ยขึ้นแผ่วเบาด้วยความตื่นตระหนก มือบางที่สั่นเทาเผลอยกขึ้นแตะที่แผงอกกว้างของคนสวนหนุ่มอย่างลืมตัว เธออยากจะอ้าปากถามออกไปเหลือเกินว่า... ใช่เขาไหม? ผู้ชายใจร้ายคนนั้นใช่คนที่กำลังกอดเธออยู่ตอนนี้หรือเปล่า?ทว่า ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดพ้นจากริมฝีปากซีดเผือด...“คุณหนูคะ! ปล่อยคุณหนูของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”เสียงแหลมสูงของน้ำขิงดังแทรกเข้ามาดังก้องไปทั่วบริเวณ พี่เลี้ยงสาวพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่อันนาแล้วดึงตัวเธอออกห่างจากอ้อมกอดของเบนซ์อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน น้องออโต้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ก็ตกใจจ
“ห้อง... มีแค่นี้จริง ๆ เหรอครับนายน้อย?”แดน ผู้ช่วยคนสนิทกวาดสายตามองไปรอบห้องเช่าขนาดกะทัดรัดย่านชานเมืองสต็อกบริดจ์ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผนังห้องสีครีมเก่าๆ มีเพียงเตียงนอนเดี่ยว ตู้เสื้อผ้าหลังเล็ก และพัดลมตั้งโต๊ะหนึ่งตัว ช่างห่างไกลจากคฤหาสน์หรูหราที่กรุงเทพฯ หรือเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางนิวยอร์กที่ตระกูลอัครมหาศาลเป็นเจ้าของราวฟ้ากับเหวตอนแรกแดนตั้งใจจะกว้านซื้อคฤหาสน์หรูฝั่งตรงข้ามบ้านของอันนาเพื่ออำนวยความสะดวก แต่กลับโดนเบนซ์ปฏิเสธทันควัน“กูกำลังเล่นบทคุณชายถังแตก... ถ้ามึงซื้อคฤหาสน์เยื้องบ้านเขา น้ำขิงเห็นเข้าแผนกูก็พังหมดพอดี” เบนซ์เอ่ยเสียงเรียบ ขณะวางกระเป๋าเดินทางลงบนพื้นห้องแคบๆแดนอ้าปากอึกอักทำท่าจะทักท้วง “แต่คุณชายบดินทร์จะมานอน...”กึก!สายตาคมกริบตวัดมาสบตากับผู้ช่วยคนสนิท แววตาคาดโทษและทรงอำนาจทำเอาแดนต้องรีบหุบปากลงฉับทันที ประโยคที่ส่งผ่านทางสายตานั้นชัดเจน... ไม่ต้องพูดมาก ทำตามคำสั่งก็พอตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เบนซ์แทบไม่ได้นอน ชายหนุ่มต้







