เดิมพันรักเกียร์สีเลือด

รัตติกาลเหนือมหานครกรุงเทพฯ ในคืนนี้ดูจะเยือกเย็นกว่าปกติ แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างดูคล้ายดวงดาวที่ตกลงมาสยบอยู่แทบเท้าของชายหนุ่มสี่คนบนชั้นสูงสุดของ 'Bodin Icon Tower' ตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศและเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของ อาณาจักรบดินทร์พัฒนา ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้านที่กุมสัมปทานการก่อสร้างและโครงการรัฐเกือบทั้งหมดในประเทศ

ที่นี่คือ 'The Throne' เลานจ์ส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนนำเข้าและเฟอร์นิเจอร์สั่งตัดพิเศษ พื้นที่ที่รวมเอาทายาทผู้ทรงอิทธิพลที่สุดสี่คนเข้าไว้ด้วยกันในนาม 'Four Gears'

พายุ ทายาทเจ้าของอู่ต่อเรือยักษ์ใหญ่และผู้นำเข้ารถซูเปอร์คาร์รายใหญ่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขากำลังนั่งพาดขาบนโต๊ะกระจกราคาแพง พายุเรียนอยู่ วิศวกรรมเครื่องกล เพราะเขาหลงใหลในกลไกของความเร็วและการทำลายล้าง สำหรับเขา รถราคาห้าสิบล้านก็เป็นแค่เศษเหล็กที่เอาไว้ขับเล่นแก้เบื่อ

"ไอ้เบนซ์... เมื่อไหร่มึงจะเลิกเอาจริงเอาจังกับการตรวจบัญชีกาสิโนของป๋าวะ?" พายุเอ่ยทำลายความเงียบ พลางควงกุญแจรถ Koenigsegg ในมือ

"กาสิโนที่ป๋ามึงถือหุ้นใหญ่ มันก็มีพ่อไอ้สิงห์คุมให้อยู่แล้ว มึงจะกลัวใครโกงอีก"

"การตรวจสอบคือพื้นฐานของการควบคุม" เบนซ์ หรือ บดินทร์ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขาขยับปกเสื้อช็อปสีดำที่ปักตรา วิศวกรรมโยธา ของมหาวิทยาลัยชั้นนำไว้ที่อกซ้าย การเรียนโยธาสำหรับเขาไม่ใช่เพื่อไปคุมหน้างาน แต่เพื่อเรียนรู้วิธีการ 'สร้าง' และ 'ทำลาย' โครงสร้างทุกอย่างตามใจปรารถนา

"กูก็ว่างั้น... กาสิโนในเครือมึง พ่อกูส่งคนไปคุมให้แทบจะขี่คอกันเดินแล้ว" สิงหา เสริมพลางยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบ สิงหาคือทายาทธุรกิจรักษาความปลอดภัยรายใหญ่ที่สุดและเจ้าของสัมปทานเหมืองแร่ เขาเรียน วิศวกรรมเหมืองแร่ เพื่อต่อยอดธุรกิจดิบเถื่อนของครอบครัว ใบหน้าดุดันของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ที่ได้จากการปราบพวกขัดผลประโยชน์ในเขตอิทธิพล

"พวกมึงน่ะใช้แต่กำลัง..." เสียงเรียบๆ ของ เมฆา ดังมาจากมุมห้อง เขาคือนักเรียนทุนเกียรตินิยมของ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ทายาทตระกูลสื่อสารและโลจิสติกส์ที่ใหญ่ที่สุด เมฆากุมข้อมูลดิบของคนทั้งเมืองไว้ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว

"ถ้าไม่มีระบบหลังบ้านที่กูเขียนให้ กาสิโนพวกมึงคงโดนพวกแฮกเกอร์ล้างบางไปนานแล้ว"

เบนซ์หัวเราะในลำคอ แววตาของเขาดูว่างเปล่าแต่ทรงพลัง อาณาจักรบดินทร์พัฒนาไม่ได้ทำเพียงแค่สร้างตึก แต่มันคือการสร้าง 'อำนาจ' ที่แทรกซึมไปทุกตารางนิ้วของประเทศนี้ ไม่ว่าจะเป็นการเดินเรือของพายุ การคุมเขตอิทธิพลของสิงหา หรือระบบสื่อสารของเมฆา ทั้งหมดล้วนมีสายใยโยงใยกลับมาที่ตระกูลบดินทร์ทั้งสิ้น

"พูดถึงเรื่องน่าเบื่อทำไมวะ..." พายุเปลี่ยนประเด็น แววตาเริ่มเป็นประกายเจ้าชู้

"พูดถึง 'ของเล่น' ชิ้นใหม่ๆ ดีกว่า ช่วงนี้ที่คณะมีใครน่าสนใจบ้างไหม? เห็นว่าพวกดาวคณะนิเทศฯ มาดักรอมึงที่หน้าตึกวิศวะทุกเย็นเลยนี่หว่าเบนซ์"

เบนซ์เหยียดยิ้มเย็นชา "ก็แค่พวกขยะอยากอัพเกรดตัวเองด้วยเงินกู..."

"แล้วน้อง 'ลิลลี่' ที่มึงเพิ่งพาไปถอย Hermes ใบละล้านเมื่ออาทิตย์ก่อนล่ะ?" สิงหาถามอย่างนึกสนุก

"กูเห็นน้องเขาโพสต์รูปอวดลงไอจีรัวๆ เลยนะ ท่าทางจะติดใจมึงน่าดู"

"น้องลิลลี่เหรอ..." เบนซ์พึมพำพลางนึกหน้า

"อ๋อ... คนที่นอนตัวสั่นเหมือนลูกนกตอนกูสั่งให้แก้ผ้าบนเตียงน่ะเหรอ? น่ารำคาญฉิบหาย ตอนแรกก็นึกว่าจะเด็ด ที่ไหนได้... พอเห็นเช็คเงินสดห้าแสนก็ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งคลานเป็นหมา กูก็เลยให้คนขับรถไปส่งที่หน้าคอนโดแล้วบล็อกเบอร์ไปละ"

พายุหัวเราะก้อง "มึงแม่งเลวจริงๆ เลยว่ะเบนซ์... แต่กูก็ชอบ น้องเขาอุตส่าห์ยอมทำขนาดนั้น มึงไม่ให้เวลาเขาหน่อยเหรอ?"

"เวลาของกูมีค่ามากกว่าชีวิตพวกนั้นเยอะ" เบนซ์ตอบพลางจิบไวน์ราคาเจ็ดหลัก

"คนอย่างพวกกูเกิดมาเพื่อเลือก ไม่ใช่ถูกเลือก ผู้หญิงพวกนั้นก็เหมือนกระดาษทิชชู่ ใช้เสร็จก็ต้องทิ้ง จะให้มานั่งจดจำชื่อหรือความรู้สึกพวกมันให้เสียสมองทำไม"

"นั่นสิ..." เมฆาเอ่ยเสริมโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

"จากสถิติที่กูเก็บไว้ ผู้หญิงที่เข้าหาพวกเรา 98% หวังผลประโยชน์ทางการเงิน อีก 2% คือพวกอยากได้ชื่อเสียง... ความรักแท้ๆ น่ะมีโอกาสเกิดแค่ 0.0001% ซึ่งกูถือว่าเป็นค่าความคลาดเคลื่อนที่ไม่มีนัยสำคัญ"

"มึงก็คุยเป็นตัวเลขตลอดเลยนะไอ้เมฆ" พายุบ่น

"แต่กูเห็นด้วยกับไอ้เบนซ์นะ วันก่อนกูก็เพิ่งเขี่ยดาวคณะบัญชีทิ้งไปคนหนึ่ง ตื๊อฉิบหาย แค่กูซื้อนาฬิกาให้เรือนเดียว ทำเป็นจะมาคุมพฤติกรรมกู กูเลยสั่งให้น้องเขาเดินลงจากรถกลางทางด่วนซะเลย"

"พวกมึงแม่ง... ไม่มีหัวใจกันจริงๆ ว่ะ" สิงหาพูดยิ้มๆ แต่แววตาไม่ได้มีความสงสาร

"แต่ก็ดีแล้ว... หัวใจมันมีไว้เพื่อให้พวกอ่อนแอใช้ปลอบใจตัวเอง คนอย่างเรามีแค่ 'ความสะใจ' กับ 'อำนาจ' ก็พอ"

"จริง... วันพรุ่งนี้เปิดเทอมวันแรก กูอยากรู้จังว่าจะมี 'เหยื่อ' รายไหนน่าสนใจพอที่จะทำให้กูยอมเสียเวลาเล่นด้วยนานกว่าหนึ่งอาทิตย์บ้าง" เบนซ์พูดเสียงต่ำ สายตามองลงไปที่ตึกวิศวกรรมศาสตร์เบื้องล่างที่เขากำลังจะไปเยือนในวันรุ่งขึ้น

"แล้วน้อง 'พลอยใส' ล่ะเบนซ์?" พายุยังไม่หยุดรุกราน

"เห็นว่ามึงไปรับไปส่งอยู่สองสามวัน นึกว่าคนนี้จะอยู่นาน"

"พลอยใส?" เบนซ์ทำท่าคิด

"อ๋อ... ยัยเด็กนั่นที่ทำตัวหัวแข็งในช่วงแรกน่ะเหรอ? สุดท้ายก็ยอมสยบให้กูเพราะพ่อมันติดหนี้กาสิโนกูสิบล้าน กูก็แค่ยื่นข้อเสนอให้มาเป็นอีหนูแก้เบื่อแลกกับหนี้... พอครบสามคืน กูเบื่อ กูเลยโอนหนี้ไปให้บริษัททวงหนี้ของไอ้สิงห์จัดการต่อ"

สิงหาพยักหน้า "เออ... มิน่าล่ะ ลูกน้องกูถึงบอกว่าได้ 'ของดี' มาขัดดอกที่คลับ ป่านนี้คงทำงานงกๆ อยู่ในห้องรับรองแขก VIP แล้วล่ะมั้ง"

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและไร้มนุษยธรรมดูจะเป็นเรื่องปกติสามัญของกลุ่ม Four Gears พวกเขาไม่ได้มองผู้หญิงเป็นมนุษย์ แต่เป็นเพียง 'สกุลเงิน' หรือ 'เครื่องบรรเทาความอยาก' ที่ใช้แลกเปลี่ยนกันได้ตามใจชอบ ความรวยและอำนาจที่ล้นพ้นทำให้พวกเขาลืมเลือนความหมายของคำว่าความเห็นใจไปจนสิ้น

"พรุ่งนี้กูจะเอา Koenigsegg ไปอวดที่คณะหน่อย" พายุพูดพลางยืดตัว

"อยากเห็นพวกเด็กปีหนึ่งมองมึงด้วยสายตาอิจฉาจนตัวสั่น"

"รถน่ะเรื่องเล็ก..." เบนซ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนภายใต้เสื้อผ้าแบรนด์เนม

"สิ่งที่กูอยากเห็น คือการที่พวกมันรู้ว่า... ในมหาลัยนี้ ใครคือพระเจ้า และใครคือมดปลวกที่ต้องก้มหัวให้กู"

เบนซ์ก้าวเดินไปที่กระจกบานใหญ่ สะท้อนภาพใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่แฝงไปด้วยวิญญาณของปีศาจ เขาลูบไล้ 'เกียร์ทองคำ' ที่ห้อยอยู่ที่คอเบาๆ มันคือสัญลักษณ์ของความเหนือกว่า คืออำนาจที่ตระกูลบดินทร์มอบให้เขามาตั้งแต่เกิด

"ความรักงั้นเหรอ..." เบนซ์พึมพำกับเงาตัวเอง "ของเล่นพรรค์นั้น... เก็บไว้ให้พวกขี้แพ้มันฝันกลางวันไปเถอะ"

สำหรับเขา... ชีวิตคือการเดิมพันที่เขาต้องเป็นผู้ชนะเสมอ และผู้หญิงทุกคนที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเขาก็เป็นเพียง 'เบี้ย' ในกระดานที่เขาจะบดขยี้เมื่อไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ

ค่ำคืนนั้นจบลงด้วยเสียงแก้วเหล้าที่กระทบกันอีกครั้ง เป็นสัญญาเลือดระหว่างเพื่อนทั้งสี่ว่าจะกอดคอกันครองอำนาจเหนือมหาวิทยาลัยต่อไป โดยที่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า... กำแพงหัวใจที่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งของ 'บดินทร์' กำลังจะถูกท้าทายด้วยผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ไม่เคยมองเห็นอำนาจหรือเงินตราของเขามีค่าเลยแม้แต่น้อย