บททั้งหมดของ One Drunken Night; I slept With my Sister's Best friend and : บทที่ 11 - บทที่ 20

Weston.“Pangalawang Kuya, nakuha mo na ba ang messenger niya?”Angus. “Pangalawang Kuya, maganda ba ang babaeng iyan?”Hindi nagsalita si Adler, ngunit sabik din siyang malaman kung naging matagumpay ang hakbang ni Safa.Iwinagayway ni Safa ang kanyang telepono na may pagmamalaki, at sinabi. “Idinagdag ko na siya. Mga kaibigan, talagang gusto ko ang babaeng ito, kaya huwag kayong makikialam.”Seryosong sumagot si Angus. “Anong sinasabi mo? Sa tingin mo ba ay ganoon akong tao? Dahil siya ang babaeng gusto mo, tiyak na wala akong ibang damdamin para sa kanya. At sana ay wala ring sinumang tatraydor sa loob ng ating kwarto.”Medyo napahiya si Weston, pakiramdam niya ay siya ang tinutukoy ni Angus. Agad siyang nagsalita upang magbigay ng katiyakan. “Huwag kang mag-alala, Pangalawa. Siguradong hindi ko siya liligawan.”Walang masyadong ipinakitang interes si Adler at mahinahong nagsabi. “Basta kung ano ang magpapasaya sa inyo. Kung sinuman sa inyo ang makakatuluyan niya balang araw, huwag

Sa pagdaan niya sa isang kapehan, may nakita siyang pamilyar na anyo sa likod ng salamin.Lalong inilapit ang tingin.Sandali hindi ba’t si Teacher Helena iyon?Anong pagkakataon nga naman, na makasalubong pa niya ito dito.Malamig ang mukha ni Helena, bahagyang nakakunot ang kanyang noo, at magulo ang paghalo sa kanyang kape.Nakaupo sa tapat niya ang isang lalaking nakasuot ng kulay ash amerikana, na tila nasa edad trenta na.“Pagkikita ba ito para hanapin ang mapapangasawa?”Sandaling pinagmasdan ni Adler ang paligid upang makasiguro sa kanyang hinala.Mabilis na gumalaw ang kanyang isipan, at biglang may naisip siyang mapagbiro.Inilahad muna ng lalaki ang kanyang trabaho at kinikita, ngunit nang makitang walang interes si Helena…Sinubukan niyang maghanap ng ibang paksa upang makuha ang atensyon nito.Samantala, lalo lamang nadarama ni Helena ang inis at pagkainip.Papauwi na sana siya galing sa trabaho nang tumawag ang kanyang ama, na nagsabing pumunta siya sa pamilihan upang ma

Kahit mahuhusay ang nakamit nilang marka noong hayskul, kulang sa ehersisyo ang mga bagong mag-aaral ng University ng Apex, at nakababahala ang kanilang kalusugan.Sa ilalim ng sikat ng araw, nagsimulang manghina ang mga babae, na tila anumang sandali ay hihimatayin na sila."Lahat! Magpahinga kayo ng labinlimang minuto!"Sa utos ng tagapagsanay, ang pangkat na nakatayo nang tuwid nang mahigit kalahating oras ay agad na dumapa sa lupa.Ngunit sa sandaling dumapo ang kanilang puwit sa lupa, muli silang tumayo nang mas mabilis hindi na pinansin ang utos na magpahinga at nagmadaling tumakbo patungo sa pinakamalaking puno upang makapagpalamig.Sa isang dampi pa lang, halos mapaso na ang kanilang puwit!Nagsiksikan si Adler at ang kanyang kasama sa kwarto sa ilalim ng isang malaking puno.Nakalipat ang tingin ni Safa patungo sa mga babae, at nakapako ito sa namumulang mukha ni Xena dahil sa init.Tumayo siya at sinabi sa tatlo, "Mga kaibigan, bibili ako ng inumin. Ano ang gusto ninyo?"Iti

Naiinis na sumagot si Helena, “Huwag kayong maghaka-haka ng kung ano-ano. Kahapon ko lang siya nakilala.”“Kumain kami ni Lena kagabi, at isinama lang niya si Adler.”“Naku, hindi niyo man lang ako inimbita! Nakikipaghiwalay na ako sa inyo!”“Sandali… isinama ni Riona si Adler sa kainan niyo…”Biglang lumingon si Caleb at tiningnan si Adler na nasa palaruan.Nang marinig ang sinabi ni Helena, napagtanto niyang magkamukha nga sina Adler at Riona. Hindi pa niya iyon napapansin noon.“Ibig sabihin, kapatid na lalaki ni Lena si Adler!”Tumango si Helena. “Oo, nakababatang kapatid siya ni Riona.”Biglang natuwa si Caleb “Wow! Kaklase ko pala ang kapatid ni Lena! Siguradong aalagaan ko siya nang mabuti. Teka… Lena, hindi mo pa sinasabi kung bakit ka nandito? Espesyal ka bang pumunta para makita siya?”Tumingin si Caleb sa mga kamay ni Helena walang dalang pakwan o inumin, ang karaniwang dala kapag may military training.“Inutusan lang ako ni Yunyun na kunan ng litrato ang kapatid niya haban

Nang magsimula ang tugtog,Huminga nang malalim si Adler, at isang mainit na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha—kasing init ng araw sa panahon ng taglamig.Tumapak siya nang tiyak sa bawat kumpas ng musika, at dahan-dahang nagsimulang umawit.“Gusto ko ang iyong mga mata, ang iyong pilikmata, ang iyong gilid ng mukha.”“Gusto ko kapag naglalabi ka at sinasabing humipan ako ng usok ng sigarilyo.Binalot mo ang sarili sa kumot, sumakay sa walis, at sinabing dadalhin mo ako sa pakikipagsapalaran.Lumipad tayo patungo sa kaharian ng mga alamat, at nangakong sasamahan mo ako sa taglamig.Magpapaputok ako ng pinakamagagandang alabok sa harap mo.Paliligiran kita ng mga bituin, isa-isa…”Ang banayad na pag-awit ni Adler ay agad na humuli sa atensyon ng lahat; nakalalasing ang linaw ng kanyang tinig. Samantala, ang tatlong kasama niya sa kwarto ay namangha nang husto.“Pare, marunong ka palang kumanta?”“Naku po! Ang galing naman pala ng pinuno natin!”“Ang dami palang dating ng pinuno natin