ตอนที่51 " คุณน้ำฝน คุณน้ำฝน !!! " สายลมจับไหล่เล็กเบาๆ เพราะเธอเหมือนไม่ได้ยินที่เขาเรียก น้ำฝนสะดุ้งตกใจ " ขอโทษครับ แต่พี่เรียกเรานานแล้ว เราไม่ได้ยินนะ " พี่ลมขอโทษฉันที่จับตัวฉันและทำฉันตกใจ " ไม่เป็นอะไรค่ะ แต่พี่ลมมีอะไรรึเปล่าคะ " " เราลืมกระเป๋า " พี่ลมยื่นกระเป๋ามาให้ฉัน " ขอบคุณมากนะคะ " ฉันพูดยิ้มบางๆ พี่ลมยิ้มตอบกลับ " น้ำฝนเหมาะกับรอยยิ้มนะ พี่คิดว่าแบบนั้น พอเห็นรอยยิ้มน้ำฝนมันรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย " " ขอบคุณมากคะ น้ำฝนขอตัวก่อนนะคะ ไว้เจอกันค่ะ " ฉันพูดยิ้มกับพี่ลม พี่ลมยืนรอฉันขึ้นรถและขับออกจากลานจอดของร้าน ฉันมองเขาผ่านกระจกมองหลัง " น้ำฝนก็เคยยิ้มเก่งมาก่อนเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้รอยยิ้มน้ำฝนมันหายไปตั้งแต่เมื่อไร " ฉันพูดพร้อมมองกระจกหลัง เห็นพี่ลมเดินกลับเข้าร้านไปแล้ว เอาจริง ฉันไม่ได้มีงานอะไรหรอก.. ฉันแค่อยากจะกลับมาอยู่บ้านทำงานเสร็จก็กลับบ้านเลย ฉันเบื่อไม่ค่อยอยากไปไหน ไม่อยากเจอใครเท่าไหร่ แม้กระทั่งพี่ๆฉันยังไม่ออกไปเจอพวกเขาเลย พอมาถึงบ้านมันก็เงียบเหงาเหมือนเดิม พี่ๆฉันต่างมีครอบครัวหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ฉันกับน้ำฟ้า
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-03 อ่านเพิ่มเติม