สัมผัสร้าย (รัก) นายซาตาน (25+)

ตอนที่1

บ้านของนมยิ้ม

ตอนนี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างเยอะมาก บ้านหลังนี้ถูกรีโนเวทใหม่ทั้งหมด ขยายเพิ่มห้องแต่ละห้องใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะสะดวกต่อคนที่เข้ามาอยู่เพิ่ม แต่ก็ยังเหลือเค้าโครงเดิมอยู่ เพราะสาวๆอยากเก็บไว้ให้นึกถึงนมยิ้มที่พวกเธอรัก

" น้ำฝน วันนี้มีงานที่โรงแรมพี่ริวนะ รีบแต่งตัวเลย " ฉันที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำก็เจอกับน้ำฟ้าที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อยอยู่ที่ประตูห้องฉัน ฉันมองน้ำฟ้าตั้งแต่ตัวจรดเท้า

" นี่ มองอะไร รีบแต่งตัวเลยนะ อย่าช้า !! " น้ำฟ้าพูดและปิดประตูหนีไป ที่ฉันมองเพราะเมื่อวานน้ำฟ้าเพิ่งจะบ่นฉันเรื่องการแต่งตัวไม่เรียบร้อยนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินลงไปหาเธอด้านล่าง แต่ใครจะไปรู้ว่า บรรดาเพื่อนของพี่สาวฉันจะอยู่กันเต็มบ้าน จากนั้นฉันก็โดนบ่นชุดใหญ่ แต่วันนี้เธอดันแต่งเองเนี่ยนะ ฉันส่ายหน้าให้กับนิสัยน้ำฟ้าที่ไม่ต่างจากฉันเลย ฉันกับน้ำฟ้าจะอายุเท่ากัน ทุกคนรู้อะไรไหม ฉันกับน้ำฟ้าเกิดปีเดียวกัน เดือนเดียวกัน แต่คนละวันแค่นั้นเอง น้ำฟ้าเกิดก่อนฉัน1 วัน แต่นั้นแหละ ฉันก็ไม่ได้เรียกน้ำฟ้าว่าพี่หรอก เรา2คนนะเป็นทุกอย่างให้กันมาหมดแล้ว ในบรรดาพี่น้อง ฉัน2คนเนี่ยตัวติดกันสุดแล้ว เรา2คนตัดสินใจไปเรียนต่อที่ออสเตรเลียมา มันได้ประสบการณ์ใหม่หลายอย่าง ทุกอย่างเลยละ ฉัน2คนลองมันมาหมดโดยไม่ให้พี่ตัวเองรู้เรื่องเลย หึ ให้รู้ได้ที่ไหน ไม่งั้นได้ถูกให้กลับไทยเลยทันที เพราะแต่ละเรื่องที่เรา2คนทำนั้น มันเกินบรรยายจริงๆ ระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อยเสียงประตูห้องก็ดังขึ้น

แอ๊ด!! ใครกันนะ ไม่มีส่งเสียงเลย ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าหนัก ฉันรีบออกมาดูทันทีทั้งที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย ลืมตัวด้วยแหละ พอออกจากห้องแต่งตัวไป ก็เจอกับ

" ลุงเข้ามาห้องน้ำฝนทำไมเนี่ย " ลุงแกมานั่งอยู่ที่เตียงนอนฉัน สายตาคมไล่มองตั้งแต่หน้าลงมา และถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

" ไปแต่งตัวให้เรียบร้อย ! " ลุงพูดน้ำเสียงนิ่งๆและยังมองฉันอยู่ ด้วยความที่ลืมตัวก็ก้มลงมองตัวเองที่ใส่แค่ชุดชั้นในเท่านั้น ฉันก้มหน้ารีบวิ่งเข้ามาแต่งตัวทันที ตายๆ น้ำฝน แกทำอะไรบ้าเนี่ย มีหน้าไปยืนคุยกับลุงเขาอีกนะ ฉันรีบหาเสื้อผ้าใส่ทันที ก็ต้องใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวนั้นแหละเพราะต้องไปแต่งหน้าแต่งตัวที่งานอีก ฉันเดินออกมานั่งลงที่หน้าโต๊ะกระจกเพื่อจะแต่งหน้าทาครีมบำรุงไปบ้าง

" ลุงเข้ามาห้องคนอื่นโดนไม่ขออนุญาต นิสัยไม่ดีนะ " ฉันพูดกับลุงเพราะลุงเขานั่งอยู่ที่เตียงนอนฉัน แต่ลุงเขากลับเงียบไม่ตอบฉัน

" มีอะไรค่ะ " ฉันส่องดูเขาผ่านกระจกจากนั้นจึงวางกระปุกครีมลงและหันหน้าไปคุยกับลุงเขาดีๆ ไม่งั้นถามไปลุงแกก็เงียบเป็นผีเฝ้าห้องเนี่ยแหละ

" F83 " พอลุงพูด ฉันถึงกับชะงักลมหายใจขาดห้วงไปนิดหน่อย ฉันรีบปรับสีหน้าให้ปกติ

" คืออะไรค่ะ " ฉันพยายามพูดให้เป็นเสียงปกติ

" อย่ามายุ่ง เพราะนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่น งานดีๆก็มีทำ อย่าให้ต้องเตือนอีก " ลุงพูดและลุกออกจากห้องไปทันที ฉันที่หน้าชาเพราะคำพูดลุงไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่จำซักที ตอนนี้ในหัวฉันเบลอไปหมด เขารู้เรื่องของฉันได้ไง หรือแค่มาลองใจฉันว่าใช่ฉันแน่รึเปล่า ฉันไม่มีสมาธิแต่งหน้าเลย ไม่แต่งแล้ว น้ำฟ้ามาตามฉัน เรา2คนขับรถไปทำงานต่อทันที

" น้ำฝน ทำไมขับรถเร็วจัง มีอะไรรึเปล่า เครียดอะไรเนี่ย " น้ำฟ้าถามฉัน

" น้ำฟ้า ฉันว่าลุงรู้เรื่องของพวกเราแล้วแหละ " ฉันพูดบอกน้ำฟ้า

" อะไรนะ!!! "