All Chapters of หวนคืนครานี้ข้าไม่ขอสามีไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ค่ำคืนที่จวนแม่ทัพเงียบสงัด แต่เบื้องลึกกลับเต็มไปด้วยกระแสคลื่นที่เชี่ยวกราก หลังจากที่มู่หรงเสวี่ยสั่งให้ถังเยียนไปอยู่ที่เรือนทิศเหนือพร้อมกฎเหล็กที่ไม่ให้ใครปรนนิบัติ บรรยากาศภายในจวนก็เริ่มเปลี่ยนไป บ่าวไพร่บางส่วนที่เคยเห็นถังเยียนมาตั้งแต่ชายแดนเริ่มมีท่าทีลังเล พวกเขาจดจำความเสียสละของรองแม่ทัพถังได้ดี และภาพสตรีบอบบางที่ต้องตักน้ำผ่าฟืนด้วยตนเองนั้นช่างบาดตาจนอดไม่ได้ที่จะแอบส่งสายตาตำหนิมายังฮูหยินคนใหม่มู่หรงเสวี่ยเฝ้าสังเกตการณ์ทุกอย่างจากเรือนชิงเหอ นางไม่ได้โกรธเคืองบ่าวเหล่านั้น เพราะนางรู้ว่าความสงสารคืออาวุธที่ถังเยียนถนัดใช้ที่สุด และนางที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งย่อมไม่ยอมตกหลุมพรางตื้น ๆ เช่นนี้เป็นอันขาด"ฮูหยินเจ้าคะ" สาวใช้คนสนิทกระซิบบอก "แม่นางถังเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเจ้าค่ะ นางไม่ได้เพียงฝึกดาบตามคำสั่งท่าน ยามดึกนางมักจะแอบไปที่ห้องครัว และอาสาต้มยาบำรุงให้เหล่าทหารยามด้วยตนเอง โดยอ้างว่าเป็นตำรับจากชายแดนเพื่อตอบแทนที่พวกเขาคอยดูแลจวน"มู่หรงเสวี่ยที่กำลังพิจารณามีดสั้นกระดูกขาวในมือพลันแสยะยิ้มบาง แววตาคมปลาบ "ต้มยาเองงั้นหรือ ช่างเป็นบุตรีรองแม่ทัพที

สายลมหนาวพัดหวีดหวิวสอดแทรกเข้ามาตามรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ ภายในเรือนชิงเหอเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตึงเครียดที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเงียบสงบ มู่หรงเสวี่ยนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ ใบหน้าของนางที่เคยดูซีดเซียวจากการแสดงบทบาทแกล้งติดพิษ บัดนี้กลับดูนิ่งลึกและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจมากกว่าครั้งใด ปลายนิ้วลูบไล้ขอบถ้วยชาที่ว่างเปล่าพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความมืดมิดกำลังปกคลุมจวนแม่ทัพทันใดนั้นเงาสายหนึ่งพลันวูบผ่านหลังคาเรือนเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะปรากฏกายขึ้นคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านางเพียงไม่กี่ก้าว บุรุษผู้นี้สวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งล่างปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมผืนบาง ทว่าแววตาที่เปิดเผยออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยความจงรักภักดีและกร้าวแกร่ง"ข้าน้อยอาเฟย องครักษ์เงาสังกัดทัพเซี่ย คารวะฮูหยิน"มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ตื่นตระหนก นางเพียงยิ้มบางที่มุมปาก "ท่านแม่ทัพส่งเจ้ามาไกลถึงเพียงนี้ ดูท่าความสงบสุขในจวนของข้าคงจะถูกรบกวนจนท่านแม่ทัพนอนไม่หลับเสียแล้ว"อาเฟยไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขาล้วงเอาห่อผ้าแพรสีม่วงเข้มออกมาจากอกเสื้อแล้วประคองส่งให้ด้วยสองมือ "ท่านแม่ทัพทราบข่าวเรื่องสตรีลึกลับ

แสงวันใหม่ส่องผ่านกิ่งเหมยที่เกาะพราวด้วยหยาดน้ำค้าง ทว่าบรรยากาศภายในวังรัชทายาทกลับมืดสลัว เหอจิ่งเว่ยนั่งนิ่งอยู่ในห้องทรงอักษร เบื้องหน้าเขาคือรายงานลับจากองครักษ์ส่วนตัวที่เขาแอบส่งไปสืบสาวราวเรื่องตามคำทิ้งท้ายของมู่หรงเสวี่ย ยิ่งอ่านข้อความในกระดาษก็ยิ่งคล้ายกับคมมีดที่กรีดลงบนความภาคภูมิใจของบุรุษผู้หนึ่งอย่างช้า ๆ"ทูลองค์รัชทายาท" นายทหารคนสนิทรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "ชายลึกลับที่พระชายาแอบพบในร้านน้ำชาเยว่เหลียง มิใช่คนในราชสำนักเราพะยะค่ะ จากรูปพรรณสันฐานและรหัสลับที่ใช้เขาเป็นคนจากแคว้นเป่ยที่กำลังมีข้อพิพาทกับท่านแม่ทัพเซี่ยอยู่ที่ชายแดนพะย่ะค่ะ"เหอจิ่งเว่ยขยำกระดาษในมือจนแหลกละเอียด ดวงตาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ "แคว้นเป่ยงั้นหรือ มู่หรงเจียวเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงใช้ข้าเป็นบันไดไปสู่ศัตรูของแผ่นดิน!"ในเวลาเดียวกันที่เรือนชิงเหอ มู่หรงเสวี่ยกำลังพิจารณาถ้วยน้ำชาที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดซึ่งนางยึดมาจากถังเยียนเมื่อคืน นางหมุนจอกยาเล่นอย่างใจเย็นราวกับกำลังถือหมากตัวสำคัญที่จะปิดเกมทุกอย่างได้ในพริบตา"อาเฟย" นางเรียกองครักษ์เงาที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดออกมา "เจ้าจงนำตัวอันธพาลที่ถ

แสงเทียนภายในห้องนอนมอดดับลงเหลือเพียงแสงสลัวจากเตาผิงที่ยังคงทอประกายสีส้มแดงฉายทับผ้าม่านผืนหนา ภายในม่านมุ้งอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่ยังคงหอบกระชั้นจาง ๆ ของคนสองคนหลังจากผ่านพ้นบทรักละมุนละไมระลอกแรกไป มู่หรงเสวี่ยนอนทอดกายระหงอยู่บนฟูกหนานุ่ม เส้นผมสีดำขลับสยายเต็มหมอนตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะ ใบหน้างดงามซับสีเลือดระเรื่อน่ามองเซี่ยอี้เฟยพลิกกายตะแคงข้าง ขยับวงแขนแกร่งดึงร่างบอบบางของภรรยาเข้ามาตระกองกอดไว้แนบแน่น ใบหน้าคมคายที่บัดนี้ไร้ซึ่งเค้าความดุดันของแม่ทัพใหญ่ มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจและหลงใหลอย่างลึกซึ้ง นิ้วหนาลูบไล้ไปตามโครงหน้าหวานและปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกให้อย่างทะนุถนอม"เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าช่างงดงามและน่าลุ่มหลงเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดใบหูหอมกรุ่น วาจาปากหวานไม่ต่างจากน้ำผึ้ง หากทหารในกองทัพมาได้ยินคงคิดว่าผู้พูดธาตุไฟเข้าแทรกเป็นแน่ "ข้าจากเมืองหลวงไปนาน ในหัวมีแต่ภาพของเจ้า พอได้กลับมาสัมผัสเจ้าจริง ๆ กลับพบว่าเจ้าหวานล้ำยิ่งกว่าที่ข้าเคยคิดไว้เสียอีก ข้าเหนื่อยล้าจากการเดินทางมาทั้งวันทั้งคืน แต่ยามที่ได้โอบกอดเจ้า

หลังจากมรสุมความวุ่นวายในจวนแม่ทัพถูกปัดเป่าไปพร้อมกับร่างของถังเยียนที่ถูกเนรเทศไปยังชายแดนอันเหน็บหนาว บรรยากาศภายในเรือนชิงเหอก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความสงบนั้นไม่ได้แผ่ขยายไปถึงวังหลวง ในตำหนักบูรพาอันเป็นที่ประทับขององค์รัชทายาทเหอจิ่งเว่ย ยามนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความร้าวฉานนับตั้งแต่ย้อนเวลากลับมาพร้อมกันในชาตินี้ เหอจิ่งเว่ยเลือกที่จะสลัดรักมู่หรงเสวี่ย พี่สาวคนโตเพื่อเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ มู่หรงเจียว น้องสาวคนรองตามความปรารถนาลึก ๆ ที่เคยถวิลหาในชาติก่อน ทว่าความจริงกลับมิได้หอมหวานดุจภาพฝัน ชาตินี้มู่หรงเจียวกลับออกลายชั่วร้ายอย่างรวดเร็ว นางไม่ได้เป็นดั่งดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์อ่อนหวานเหมือนในอดีตชาติ แต่กลับกระหายอำนาจจนตัวสั่น ทั้งยังแอบวางแผนการต่ำทรามลอบส่งสารลับเพื่อหาประโยชน์ส่วนตนจากขุนนางเถื่อนและพรรคพวกต่างแคว้นอย่างไม่กลัวเกรงอาญาเมื่อเหอจิ่งเว่ยเริ่มตาสว่างและเห็นสันดานดิบอันน่ารังเกียจของชายาเอก ความรักที่เคยมีให้พลันแปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและระแวงข้ามภพข้ามชาติ และในยามที่หัวใจของเขาอ้างว้าง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่งของสต