All Chapters of หวนคืนครานี้ข้าไม่ขอสามีไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 16

ภายในเมืองหลวงหิมะโปรยปรายจางๆ ในต้นฤดูหนาว ณ ห้องลับบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม เยว่เหลียง ซึ่งตั้งอยู่ในมุมสงบของเมืองหลวง บรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุด้วยเพลิงแห่งความริษยา มู่หรงเจียวในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีแดงชาดดูหรูหรา นั่งประจันหน้ากับสตรีผู้หนึ่งซึ่งสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาดูบริสุทธิ์ทว่าดวงตากลับคมปลาบดุจใบมีดโกนถังเยียนย่อกายคำนับพระชายารัชทายาทด้วยท่วงท่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี "หม่อมฉันถังเยียน คารวะพระชายาเพคะ"มู่หรงเจียวปรายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาประเมิน นางได้รับรายงานมาแล้วว่าในจวนแม่ทัพยามนี้มีแขกพิเศษที่ทำให้พี่สาวของนางต้องปวดเศียรเวียนเกล้า "ลุกขึ้นเถิดแม่นางถัง ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามาไม่น้อย ว่าเป็นถึงบุตรีรองแม่ทัพผู้มีพระคุณล้นเหลือต่อท่านแม่ทัพเซี่ยอี้เฟย""ชื่อเสียงอันใดกันเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีอาภัพไร้ที่พึ่งพิง" ถังเยียนแสร้งบีบน้ำตา "หากมิใช่เพราะฮูหยินแม่ทัพใจคอคับแคบ บีบคั้นหม่อมฉันให้ต้องทำงานเยี่ยงทาสในเรือนทิศเหนือ หม่อมฉันก็คงไม่บังอาจมารบกวนพระชายาเช่นนี้"มู่หรงเจียวแค่นยิ้มเย็น "พี่สาวของข้านางเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่นางได้ครองตำแหน่งฮูห

ภายหลังจากที่เกี้ยวของฮูหยินแม่ทัพลับตาไปจากตำหนักรัชทายาท ความเงียบงันที่ปกคลุมตำหนักกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว มู่หรงเจียวนั่งนิ่งค้าง มือที่ซุกซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างจิกเข้าหากันจนเล็บแทบฝังลงในเนื้อ คำขู่ทิ้งท้ายของมู่หรงเสวี่ยมิได้เป็นเพียงถ้อยคำเย้ยหยัน แต่มันคือศรอาบยาพิษที่ยิงเข้ากลางใจคนขวัญอ่อนอย่างรัชทายาทได้อย่างแม่นยำเหอจิ่งเว่ยยืนเอามือไพล่หลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างแววตาที่เคยฉายความลุ่มหลงยามมองพระชายารัก บัดนี้กลับขุ่นมัวด้วยความคลางแคลงใจ "เจียวเอ๋อร์ เจ้ากับมู่หรงเสวี่ย มีเรื่องใดที่ข้ายังไม่รู้หรือไม่ เหตุใดนางจึงต้องมาพูดเรื่องนกสื่อสารและบันไดที่หักโค่นต่อหน้าข้า""ท่านพี่ ท่านอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของนางเลยเจ้าค่ะ" มู่หรงเจียวรีบถลาเข้าไปเกาะแขนสามี น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "พี่หญิงนางป่วยจนฟั่นเฟือน อีกทั้งยังริษยาที่หม่อมฉันได้รับความรักจากท่าน นางจึงจงใจมาสาดโคลนให้เราผิดใจกัน ท่านอย่าได้ตกหลุมพรางนางนะเจ้าคะ"เหอจิ่งเว่ยหันมามองใบหน้าที่ดูบริสุทธิ์ของชายา ใจหนึ่งเขาอยากจะเชื่ออย่างสนิทใจ ทว่าอีกใจหนึ่ง ภาพความสง่างามและสายตาที่เปี่ยมด้วยความมั่

เสียงระฆังใหญ่หน้าประตูวังหลวงดังก้องกังวานสามครั้ง เป็นสัญญาณแจ้งการกลับมาของแม่ทัพใหญ่ผู้พิทักษ์แผ่นดิน ทว่าการกลับมาในครั้งนี้กลับไร้ซึ่งขบวนกลองฉลองชัย มีเพียงเสียงกีบม้าศึกที่ควบตะบึงฝ่าลมหนาวเข้ามาอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่กำยำของเซี่ยอี้เฟยในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทที่เปื้อนฝุ่นละอองก้าวลงจากหลังม้าอย่างองอาจ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์แผ่กลิ่นอายสังหารจาง ๆ จนทหารองครักษ์หน้าประตูพระราชวังไม่กล้าแม้แต่จะสบตาภายในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่บรรยากาศเหน็บหนาวทวีความตึงเครียดทันทีที่แม่ทัพหนุ่มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เบื้องบนบัลลังก์มังกร ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรลงมาด้วยสายตาพึงพอใจในความเด็ดเดี่ยวของขุนศึกคู่กาย ทว่าที่ยืนอยู่ด้านข้างบัลลังก์คือเหอจิ่งเว่ยนัยน์ตาขององค์รัชทายาทมืดครึ้มฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรงที่เซี่ยอี้เฟยถือดีฝ่าฝืนราชโองการกักตัวที่ชายแดนกลับมาโดยพลการ มือหนาใต้ฉลองพระองค์กำเข้าหากันแน่น จ้องมองแม่ทัพใหญ่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่คุกรุ่นอยู่ในอกแต่เซี่ยอี้เฟยกลับไม่ได้ปรายสายตามองรัชทายาทเลยแม้แต่น้อย เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างหนักแน่น ดุดัน และไร้