All Chapters of หวนคืนครานี้ข้าไม่ขอสามีไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 29

สายลมสลัวในวังหลวงยังไม่ทันพัดผ่านพ้น ไอความแค้นของมู่หรงเจียวก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง หลังจากถูกองค์รัชทายาท เหอจิ่งเว่ยตัดรอนความสัมพันธ์และเอ่ยปากยกย่องพี่สาวคนโตต่อหน้า นางพญาดอกบัวขาวผู้เน่าในก็ไม่อาจทนเสวยสุขบนกองเพลิงแห่งความริษยาได้อีกต่อไป นางเริ่มวางแผนการสกปรกชิ้นใหญ่เพื่อทำลายเกียรติยศและชื่อเสียงของมู่หรงเสวี่ยให้พังพินาศชั่วข้ามคืนแผนการในคราวนี้คือการลอบปล่อยข่าวลืออื้อฉาวไปทั่วเมืองหลวง ว่าเซี่ยฮูหยินผู้สูงศักดิ์แอบคิดนอกใจแม่ทัพปีศาจ ยอมทอดกายทอดใจหวังแย่งชิงองค์รัชทายาทกลับคืนมาอย่างหน้าไม่อาย ข่าวลือแพร่กระจายออกไปตามเหลาอาหารและโรงน้ำชาอย่างรวดเร็วราวกับจงใจ ทว่าเพียงแค่ข่าวลือย่อมมิอาจสั่นคลอนจวนแม่ทัพได้ มู่หรงเจียวจึงส่งคนไปสืบข่าวเส้นทางเดินทัพกลับจวนของเซี่ยอี้เฟยอย่างละเอียด เพื่อสร้างสถานการณ์ลวงตาที่จัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียนนางล่อลวงให้องค์รัชทายาทเดินทางผ่านสวนหลวงในเวลาเดียวกันกับที่มู่หรงเสวี่ยเดินทางผ่าน และจัดฉากให้ทั้งคู่ดูเหมือนกำลังลักลอบพบปะและเกี้ยวพาราสีกันอย่างสนิทสนม โดยมู่หรงเจียวแสร้งทำเป็นเดินเข้ามาพบเหตุการณ์เข้าโดยบังเอิญ พร้อมส่งเสียงร้

ภายหลังจากความจริงเรื่องจัดฉากล่อลวงองค์รัชทายาทถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือก กลิ่นอายแห่งความล่มสลายก็ปกคลุมทั่วตำหนักบูรพาแผ่ซ่านไปทุกหย่อมหญ้า ยามนี้มู่หรงเจียวไม่ต่างจากสุนัขจนตรอกที่ไร้ซึ่งหนทางก้าวเดิน นางถูกองค์รัชทายาทสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่เพียงในห้องบรรทมแคบ ๆ ตัดขาดข้ารับใช้คนสนิท และส่งทหารหลวงมาเฝ้าหน้าประตูอย่างหนาแน่น วาจาคาดโทษคำรบสุดท้ายของสวามีที่ว่าจะยื่นฎีกาถอดถอนนางออกจากตำแหน่งพระชายาเอกทันทีที่สิ้นเทศกาลล่าสัตว์ ดังก้องอยู่ในหัวของนางทุกลมหายใจเข้าออก ดั่งคมมีดที่ค่อย ๆ เชือดเฉือนเนื้อหนังของนางให้ตายทั้งเป็น"มู่หรงเสวี่ย ข้าไม่ยอมแพ้เจ้าหรอก เจ้าเคยยอมข้ามาตลอด เหตุใดยามนี้เจ้าจึงแย่งชิงทุกสิ่งไปจากข้า!" มู่หรงเจียวกรีดร้องในใจดวงตาแดงก่ำแฝงแรงอาฆาตมาดร้าย ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้ซูบตอบเบี้ยวบูดด้วยความคั่งแค้นเมื่อสิ้นไร้หนทาง ความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจวาสนาและตำแหน่งพระชายาทำให้นางตัดสินใจโยนความถูกต้องทิ้งไปจนสิ้น ความคิดชั่วร้ายแล่นพล่านขึ้นมาในสมองในเมื่อรัชทายาทตัดรอนไร้เยื่อใย และในเมื่อพี่สาวคนโตคิดจะเหยียบย่ำนางให้จมดิน นางก็จะขอยืมมือกองกำลังต่างแคว

วังหลวงเช้าวันใหม่บรรยากาศภายในท้องพระโรงยามนี้กดดันจนขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยสิ่งใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นทรงพลังดังกังวานขึ้นเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏกายของเซี่ยอี้เฟย ท่วงท่าองอาจดุดันเคียงข้างกายของเขาคือมู่หรงเสวี่ยในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองดูสง่างามดุจนางพญาหงส์ แววตาคู่สวยเยือกเย็นนิ่งสนิทราวกับกำลังเดินเข้าสู่กระดานหมากที่นางเป็นผู้คุมชะตาชีวิตของทุกคนบนบัลลังก์มังกรองค์ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลงมาด้วยสายพระเนตรอันทรงอำนาจ ในขณะที่เหอจิ่งเว่ยและมู่หรงเจียว ที่ถูกทหารควบคุมตัวเข้ามาในข้อหาอื้อฉาว ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กลางห้อง มู่หรงเจียวยังคงพยายามเชิดหน้า แสร้งทำเป็นสตรีผู้บริสุทธิ์ที่ถูกกลั่นแกล้งดั่งเช่นหน้ากากบัวขาวที่นางเคยสวมใส่มาแต่อดีตชาติ"แม่ทัพเซี่ย เจ้าและฮูหยินเดินทางมาขัดการประชุมขุนนางในเช้าวันนี้ มีฎีกาด่วนอันใดงั้นหรือ" เสียงของฮ่องเต้ดังกังวานแฝงความสงสัยเซี่ยอี้เฟยก้าวเท้าไปเบื้องหน้า คุกเข่าลงอย่างหนักแน่น ทว่าแววตากลับคมกริบดุจปลายทวน "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมและฮูหยินมีคดีใหญ่ที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของบ้านเมืองมาทูลถวาย ยามนี้กอง

ท่ามกลางกลิ่นอายของความล่มสลายที่ปกคลุมจวนราชครูมู่หรงเซิ่น ความเงียบงันที่น่าใจหายคืบคลานเข้าแทนที่เสียงเจรจาของขุนนางที่เคยแวะเวียนมาประจบสอพลอ เมื่อราชโองการสายฟ้าฟาดประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ มิใช่เพียงมู่หรงเจียวที่ต้องรับยาพิษพระราชทาน มู่หรงเซิ่น ผู้เป็นบิดาและหัวหน้าตระกูล กลับต้องโทษฐานละเลยการอบรมบุตรและมีส่วนรู้เห็นในความฉ้อฉลของพรรคพวก แม้ฮ่องเต้จะยังทรงเห็นแก่คุณงามความดีในอดีตไม่สั่งประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตร แต่โทษทัณฑ์การริบทรัพย์สินทั้งหมดและเนรเทศไปยังชายแดนตะวันตกอันทุรกันดารชั่วชีวิต ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็นสำหรับบุรุษผู้ลุ่มหลงในอำนาจมาตลอดชีวิตมู่หรงเสวี่ยยืนอยู่หน้าประตูจวนตระกูลมู่หรงที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับของราชสำนัก นางมองดูบิดาที่ครั้งหนึ่งเคยเห็นนางเป็นเพียงผลประโยชน์ บัดนี้เขากลับมีผมที่หงอกขาวเพียงข้ามคืน เดินก้มหน้าโซเซถูกทหารหลวงควบคุมตัวไปรับโทษ แววตาของนางไม่ได้มีความแค้นเคืองที่แผดเผาอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นความเยือกเย็นของการจบสิ้นวงจรแห่งวิบากกรรมที่เคยรั้งเหนี่ยวใจนางมาสองชาติภพ"จบสิ้นเสียที" มู่หรงเสวี่ยพึมพำกับสายลม แววตาคมปลาบของนางในยามนี้ก

แสงสีทองของดวงตะวันยามเช้าสาดส่องเหนือยอดทิวเขาชานเมืองหลวง ทอประกายระยิบระยับล้อกับหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกโบตั๋นป่าที่กำลังบานสะพรั่งเต็มลานเรือนตระกูลเซี่ย บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความเงียบสงบเป็นส่วนตัว ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือด เสียงคมดาบ หรือความกลัวจากการทรยศหักหลังที่เคยตามหลอกหลอนมาสองชาติภพมู่หรงเสวี่ยยืนอยู่ริมระเบียงในชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายด้วยด้ายเงินวาววับ เส้นผมดำขลับทิ้งตัวยาวสลวยถึงบั้นเอว ใบหน้าหวานล้ำอิ่มเอิบไปด้วยความสุขที่แท้จริงดวงตาคู่สวยที่เคยแฝงแววระแวดระวังและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนดุจผิวน้ำในฤดูใบไม้ผลิ นางทอดสายตามองไปยังแปลงผักสวนครัวและสวนหม่อนที่นางกับสามีช่วยกันลงแรงปลูกไว้เมื่อวันก่อน ยามนี้มันเริ่มแตกยอดอ่อนสีเขียวขจีท้าทายแสงแดด"คิดเรื่องใดอยู่หรือ เสวี่ยเอ๋อร์"เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งอบอุ่นที่สอดเข้ามาโอบกอดเอวของนางจากทางด้านหลัง เซี่ยอี้เฟยในชุดลำลองผ้าไหมเนื้อดีสีครามเข้ม แผงอกกว้างกำยำยังคงอุ่นร้อน ชายหนุ่มซบหน้าลงกับไหล่ของภรรยา สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนกายของนางเข้าปอดลึกราวกับไม่มีวันอิ่ม