หวนคืนครานี้ข้าไม่ขอสามีไร้ใจ

กลิ่นกำยานจาง ๆ อบอวลอยู่ในตำหนักคุนหนิง ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นอายแห่งความตายที่โรยตัวลงมาอย่างช้า ๆ ได้ ลมวสันต์ภายนอกหน้าต่างพัดพากลีบดอกเหมยร่วงหล่น เปรียบเสมือนสังขารของสตรีบนเตียงที่กำลังมอดดับลงในวัยห้าสิบห้าชันษามู่หรงเสวี่ย ในชุดแพรพรรณสีขาวบริสุทธิ์นอนนิ่งสนิท ร่างกายที่เคยสง่างามสมฐานะมารดาแห่งแผ่นดิน บัดนี้ซูบผอมจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก เส้นผมสีดอกเลาแผ่สยายอยู่บนหมอนที่ดูราวกับเยาะเย้ยชะตากรรมของนาง ตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา นางทุ่มเทแรงกายแรงใจบริหารวังหลัง จัดระเบียบราชกิจจนจนร่างกายทรุดโทรม เพียงเพื่อหวังแบ่งเบาภาระของบุรุษผู้เป็นเจ้าของแผ่นดิน แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมีเพียงความว่างเปล่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก ขันทีและนางกำนัลต่างคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความยำเกรง เหอจิ่งเว่ย ฮ่องเต้ผู้ปกครองแผ่นดินต้าเหอก้าวเข้ามาในชุดฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองทองสง่างาม ใบหน้าของเขาแม้จะล่วงวัยกลางคนมาแล้ว แต่ยังคงความคมคายดุจรูปสลัก ทว่าแววตาที่เขาทอดมองมายังสตรีบนเตียงนั้นกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความห่วงใยมู่หรงเสวี่ยพยายามหยัดกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก มุมปากที

สายลมยามบ่ายพัดผ่านศาลาริมสระบัวภายในเขตพระราชฐานชั้นนอก กลิ่นอายของดอกบัวหอมระรื่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบกายของมู่หรงเสวี่ยผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย นางกำลังนั่งจิบชาอย่างสงบรอรถม้าของตระกูล ขณะนั้นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยจนน่ารำคาญกลับดังขึ้นจากทางด้านหลังนางไม่หันไปมอง แต่กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเหอจิ่งเว่ยก็เพียงพอที่จะทำให้นางรับรู้ถึงการมาเยือนของเขา"มู่หรงเสวี่ย เจ้าช่างกล้าหาญนัก" น้ำเสียงของรัชทายาทหนุ่มเต็มไปด้วยความเข่นเขี้ยว เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง บดบังแสงตะวันจนเงาทอดทับร่างระหง "เจ้าคิดว่าการประชดประชันข้าด้วยการเลือกแต่งงานกับปีศาจกระหายเลือดเช่นเซี่ยอี้เฟย จะทำให้ข้าหันมาสนใจเจ้าอย่างนั้นหรือ"มู่หรงเสวี่ยค่อย ๆ วางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยฉายชัดด้วยความเทิดทูนในชาติก่อน บัดนี้เหลือเพียงความเรียบเฉยราวกระจกเงาที่สะท้อนเพียงภาพลักษณ์อันน่าสมเพชของเขาเท่านั้น"ประชดหรือเพคะ" นางทวนคำด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา "องค์รัชทายาททรงประเมินตนเองสูงเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงเลือกทางเดินที่สงบสุขที่สุดให้ตนเอง เหตุใดท่านถึงคิดว่าทุกกา

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในวันนี้ดูสดใสแฝงไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำ ร้านผ้าแพรไหมที่ขึ้นชื่อว่าประณีตที่สุดในใต้หล้า บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยขบวนรถม้าหรูหราจากสองจวนใหญ่ที่บังเอิญมาบรรจบกันโดยมิได้นัดหมายมู่หรงเสวี่ยก้าวลงจากรถม้าในอาภรณ์สีขาวนวลตา ท่วงท่าของนางสงบนิ่งเมื่อนางเดินเข้าไปภายในร้าน สายตาพลันปะทะกับร่างสูงสง่าในชุดลำลองสีเหลืองอำพันของเหอจิ่งเว่ย และสตรีในชุดสีชมพูกลีบบัวข้างกายเขา นั่นคือมู่หรงเจียวน้องสาวต่างมารดาของนาง"พี่หญิง ท่านก็มาเลือกชุดมงคลในวันนี้หรือเจ้าคะ" มู่หรงเจียวรีบเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวานทว่าดวงตากลับทอประกายเยาะเย้ย "ช่างบังเอิญนัก องค์รัชทายาททรงเกรงว่าชุดของข้าจะไม่สมเกียรติ จึงพามาเลือกผ้าแพรไหมด้วยพระองค์เอง"เหอจิ่งเว่ยยืนนิ่ง มือของเขาไพล่หลังพลางมองมาที่มู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาซับซ้อน เขาหวังจะเห็นรอยร้าวในดวงตาของนาง หวังจะเห็นความริษยาที่เขาปรนเปรอน้องสาวของนางเช่นที่นางเคยโหยหาในชาติก่อน นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเฉยชาที่เย็นเยียบปรากฏชัดในแววตา"ในเมื่อรัชทายาททรงใส่ใจเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าก็ควรเลือกให้ดี อย่าให้เสียพระเกียรติ" มู่หรงเส

เช้าวันมงคลมาถึงพร้อมกับเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองหลวง ทว่าบรรยากาศหน้าจวนราชครูมู่หรงเฉินกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด ขบวนมงคลสองขบวนตั้งแถวรอรับเจ้าสาวอยู่คนละฟากถนน ฤกษ์มงคลเดียวกัน เจ้าสาวจากตระกูลเดียวกัน ทว่าโชคชะตากลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวในสายตาของผู้คนฟากหนึ่งคือขบวนของมู่หรงเจียว ที่ดูอ่อนช้อยงดงามตามแบบแผนราชสำนัก เหอจิ่งเว่ย ในชุดมงคลสีแดงปักลายมังกรทองดูสง่างามดุจเทพบุตร เขาขี่ม้าขาวท่ามกลางเหล่านางกำนัลและขันทีที่โปรยกลีบดอกไม้ไปตามทาง เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วพลิ้วชวนฝันทว่าอีกฟากหนึ่ง ขบวนของมู่หรงเสวี่ยกลับเงียบกริบ แต่ความเงียบนั้นกลับทรงพลังจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงดนตรีรื่นเริง มีเพียงเสียงฝีเท้าของม้าศึกเกราะดำนับร้อยที่เหยียบลงบนพื้นดินพร้อมกันจนแผ่นดินสะเทือน ทหารหาญในชุดเกราะทมิฬยืนนิ่งราวกำแพงเหล็ก แววตาคมปลาบที่ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนข่มขวัญคนทั้งเมืองหลวงจนไม่มีใครกล้าส่งเสียงกระซิบที่หน้าขบวนนั้น ไม่มีเจ้าบ่าวขี่ม้าสง่างาม มีเพียงหมวกเกราะเหล็กสลักลายพยัคฆ์ของแม่ทัพเซี่ยที่วางอยู่บนหลังม้าศึกสีนิลตัวเปล่า ราวกับจะประกาศให้โลกรู้อยู่

หลังจากนั้นหนึ่งเดือนท่ามกลางแสงโคมระยิบระยับในงานเลี้ยงฉลองเทศกาลล่าสัตว์ ณ พระราชวังฤดูร้อน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและการชิงดีชิงเด่น เหล่าขุนนางและสตรีสูงศักดิ์ต่างแต่งกายประชันโฉม ทว่าประเด็นที่ถูกซุบซิบมากที่สุดกลับหนีไม่พ้นเรื่องของฮูหยินแม่ทัพผู้ถูกทอดทิ้ง ที่กำลังจะปรากฏตัวในงานเลี้ยงวังหลวงเป็นครั้งแรกเหอจิ่งเว่ยประทับอยู่บนที่นั่งสูงเคียงข้างมู่หรงเจียว ผู้ซึ่งวันนี้แต่งกายด้วยชุดสีชมพูเข้มปักดิ้นทองอร่ามดูฟุ้งเฟ้อ แววตาของนางทอประกายผู้ชนะ พลางชะเง้อมองไปทางประตูวังอย่างรอคอยจะเห็นพี่สาวในสภาพที่ดูไม่ได้ทว่าเมื่อขันทีประกาศนามฮูหยินแม่ทัพมู่หรงเสวี่ย ความเงียบพลันปกคลุมทั่วทั้งตำหนักมู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่านางพญา นางไม่ได้สวมชุดสีแดงฉูดฉาดอย่างสตรีทั่วไป นางสวมอาภรณ์ที่ตัดเย็บจากไหมสีเงินล้ำค่าที่เซี่ยอี้เฟยมอบให้เป็นของหมั้น เนื้อผ้ามีความมันวาวดุจแสงจันทร์ตกกระทบผิวน้ำ ทุกการเคลื่อนไหวดูนุ่มนวลทว่าแข็งแกร่ง ปักลวดลายดอกเหมยสีขาวที่ดูเรียบง่ายแต่สูงส่ง บนมวยผมมีเพียงปิ่นหยกเพียงชิ้นเดียว ทว่าความมีสง่าราศีของนางกลับข่มคนทั้งงานจนดูหมองหม่นเหอจิ่งเ