All Chapters of มาเฟียร้ายทวงคืนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เอมลิรินทร์กลับเข้ามาที่บริษัทหลังจากไปส่งซันเดย์ที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาทักเธอพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร“สวัสดีครับ ผมเป็นหัวหน้าฝั่งเลขา”“สวัสดีค่ะ ฉันเอมลิรินทร์ เรียกเพลงก็ได้” เธอรีบยกมือไหว้เล็กน้อย หญิงสาวส่งยิ้มให้อย่างสุภาพ หวังจะสร้างมิตรภาพกับคนในที่ทำงาน เพราะเธอเองก็ยังไม่คุ้นกับที่นี่นัก“ผมเมธาครับ” อีกฝ่ายตอบกลับพร้อมมองเธอด้วยสายตาสนใจเล็กน้อย“คุณเพลงนี่เอง”“คะ?”“ก็คนที่ท่านประธานพาไปส่งลูกชายด้วยตัวเองไงครับ” เมธาหัวเราะเบาๆ “ทั้งบริษัทกำลังพูดถึงอยู่เลย คุณเป็นแม่ของ...”“มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะคะ” เธอหน้าเจื่อนลงทันที“ผมไม่ได้ว่าอะไรครับ แค่แปลกใจที่คุณซันเดย์เรียกคุณว่าแม่” เขารีบยกมือขึ้นเหมือนกลัวเธออึดอัด“แค่เด็กค่ะ”“ครับ แล้วคุณเข้ามาทำงานที่นี่ได้ยังไง” เมธาเกิดความสนใจในตัวหญิงสาวขึ้นมา ไม่รู้ว่าเป็นเด็กของท่านประธานหรือเปล่า“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบเลี่ยงๆ พร้อมส่งยิ้มบางกลับไป“ถ้าตอนเที่ยงยังไม่มีคนทานข้าวด้วย ลงไปทานพร้อมผมได้นะครับ” เมธายิ้มให้“ขอบคุณค่ะ”แต่ทั้งสองไม่ทันสังเกตเลยว่า ป

กองทัพนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลตรวจดีเอ็นเอวางอยู่ตรงหน้า เขาอ่านทุกบรรทัด ทุกตัวอักษร ราวกับหวังว่ามันจะเปลี่ยนแปลงได้หากมองนานพอ แต่ความจริงก็คือความจริงชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้“เป็นแบบนี้ได้ยังไงนะ”“เรื่องเมื่อสามปีก่อน ผมจะสืบหาอีกทีครับ” ลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่กล้าเอ่ยอะไรอยู่ครู่หนึ่ง กองทัพพยักหน้าเบาๆ สายตายังคงจับอยู่ที่ผลตรวจ“เจ้าเด็กนั่นเป็นลูกของน้องเพลงจริงๆ”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ กองทัพหลับตาลงช้าๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าธีรชลอาจกำลังใช้เด็กเป็นเครื่องมือบางอย่าง หรือไม่ก็มีใครวางแผนสร้างเรื่องขึ้นมา แต่ตอนนี้ข้อสงสัยเหล่านั้นพังทลายหมดแล้วกองทัพมองนาฬิกาบนข้อมือแล้วขมวดคิ้ว เกือบสี่ทุ่มแล้ว ปกติเอมลิรินทร์ไม่เคยกลับบ้านดึกขนาดนี้ ต่อให้ต้องทำงานล่วงเวลา อย่างน้อยก็จะโทรมาบอกเขาเสมอชายหนุ่มจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาน้องสาวทันที เสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้งก่อนจะมีคนรับสาย“น้องเพลง ดึกแล้วทำไมยังไม่กลับ เจ้านายดุขนาดนั้นเลยเหรอถึงไม่ดูเวลา”ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสีย

เอมลิรินทร์ไปส่งลูกชายที่โรงเรียนเรียบร้อยแล้วจึงขับรถมาที่บริษัทของธีรชล หญิงสาวลงจากรถและเดินข้ามถนนด้านหน้าตึกสำนักงานใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าเสียงเบรกดังเอี๊ยดกะทันหันกลับทำให้เธอชะงัก รถสปอร์ตหรูสีแดงคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ก่อนจะจอดขวางหน้าเธอเอาไว้เพียงไม่กี่ก้าว ประตูรถถูกเปิดออกอย่างแรงลินินก้าวลงมาพร้อมแว่นกันแดดราคาแพงและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง“ผู้หญิงหน้าด้าน”“ว่าฉันเหรอคะ” เอมลิรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ฉันว่าแกไง มีแค่ฉันกับแกตรงนี้ จะให้ฉันด่าเสาไฟหรือไง” ลินินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเอมลิรินทร์มองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะยิ้มบางๆ เธอเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย คงอยากจะได้ธีรชลมาครอบครองจนตัวสั่น“คนที่หน้าด้านน่าจะเป็นคุณมากกว่านะ”“แกว่าไงนะ” รอยยิ้มบนใบหน้าของลินินหายวับไปทันที“ฉันพูดผิดเหรอ ผู้หญิงที่พยายามแทรกกลางชีวิตคนอื่นมาหลายปี คงไม่มีสิทธิ์เรียกใครว่าหน้าด้าน” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพจนน่าหมั่นไส้“อีเพลง! ทำไมมึงไม่ตายไปตั้งแต่ตอนนั้น มึงกลับมาเอาคืนกูใช่ไหม” น้ำเสียงของลินินเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจากหญิงสาวผู้วางตัวดีในสังคมชั้

“แม่ครับ!” ซันเดย์วิ่งพุ่งเข้ามากอดเอมลิรินทร์ทันที หลังจากพี่เลี้ยงพากลับมาจากโรงเรียน“วันนี้เหนื่อยไหมครับ” หญิงสาวย่อตัวลงกอดลูกชายแน่น ก่อนจะลูบศีรษะนุ่มเบาๆ“ไม่เลยครับ” เด็กน้อยยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนม จากนั้นก็หอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา“ลูกแม่” เธอหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูภาพตรงหน้าทำให้ธีรชลที่นั่งมองอยู่ถึงกับตาโต เมื่อครู่เขานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งนาน ยังไม่ได้รับความสนใจจากใครเลย แต่เจ้าตัวเล็กกลับได้รับทั้งกอดทั้งหอมแก้มภายในไม่กี่วินาที“หอมพ่อบ้างสิ” ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้พร้อมยื่นแก้มให้อย่างหน้าตาเฉย ซันเดย์หันมามอง ก่อนจะขมวดคิ้วน้อยๆ“หอมมานานแล้ว ซันจะหอมแก้มแม่แก้มพ่อไม่นุ่มเลย พ่อหลีกไป”เขาถึงกับอึ้งเมื่อลูกชายพูดแบบนั้น เมื่อก่อนบอกรักเขาจะเป็นจะตาย ตอนนี้พอมีแม่แล้วลืมเขาทันที“ไอ้ตัวแสบ”“จริงนี่ครับ” ซันเดย์รีบซุกตัวแนบแม่ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่ง ก่อนจะยกแขนเล็กๆ กอดเอวไว้แน่น“แม่ครับ เรากลับบ้านกันดีกว่า” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นอ้อน“เรากลับบ้านไปหาคุณลุงกันดีกว่า” หัวใจของหญิงสาวอ่อนยวบลงทันที เธอจับมือลูกชายไว้แน่น“ใครให้กลับ มีแม่แล้วลืมคนเลี้ยงดูหรือไง ส

ธีรชลวางเธอลงบนเตียง ไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้หนีเอมลิรินทร์รีบถอยหนีไปจนชิดหัวเตียง ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็งอย่างระแวดระวัง“คุณจะทำอะไร”“เธอกลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”“ฉันควรไม่กลัวหรือไง”คำถามของเธอทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเอาแต่เดินหน้าเข้าหาเธอโดยไม่เคยคิดเลยว่าการกระทำหลายอย่างของตัวเองอาจทำให้เธออึดอัด“ปล่อย อื้ออ”เขากอดเธอไว้แน่น ขณะที่มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ กลิ่นหอมจากผิวของเธอทำให้เขารู้สึกคลั่งรัก เมื่อริมฝีปากของเขาแตะที่ต้นคอของเธอ ความรู้สึกนั้นทำให้เขาไม่อาจห้ามใจได้“ฉันคิดถึงเธอที่สุดเลย” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ“คุณอย่าทำแบบนี้”“ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้” เขาจูบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อนและรุนแรง ลิ้นของเขาไล้ไปตามริมฝีปากของเธอ ขณะที่มือของเขาลูบคลำไปตามแผ่นหลังของเธอ ราวกับต้องการจดจำทุกส่วนของเธอในคืนที่ร้อนแรงนี้มือหนากระชากชุดเดรสที่เธอสวมใส่จนขาดหลุดลุ่ย มือหนาค่อยๆ ลูบไล้ตามผิวเนื้อของเธอด้วยความทรมานยากที่จะอดทนไหว“คุณโซ่ไม่...”“ผู้หญิงที่ฉันรักคือเธอคนเดียว” เขาพูดราวกับกำลังละเมอ สายตาของเขาจ้องคงจ้องมองสำรวจร่างกายของเธอ ก่อ