มาเฟียร้ายทวงคืนรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 4 ขวบของซันเดย์ บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะของทุกคนที่กำลังช่วยกันเตรียมงานปาร์ตี้เล็กๆ เพื่อฉลองวันสำคัญให้เจ้าของวันเกิดตัวน้อยคนในบ้านต่างวุ่นวายกับการจัดสถานที่ ตกแต่งลูกโป่ง และเตรียมอาหารโปรดของซันเดย์ ขณะที่เด็กน้อยตื่นเต้นจนแทบอยู่นิ่งไม่ได้ เอาแต่เดินวนไปมาพร้อมรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าส่วนเอมลิรินทร์นั้น อาสาพาซันเดย์ออกมาซื้อของตกแต่งและเลือกเค้กวันเกิดด้วยตัวเอง เพราะอยากให้วันเกิดปีนี้เป็นความทรงจำที่พิเศษที่สุดสำหรับลูกชายมือเล็กๆ ของซันเดย์จับมือแม่เอาไว้แน่นตลอดทาง ดวงตากลมโตเป็นประกายไปด้วยความตื่นเต้นและความสุข จนคนเป็นแม่อดยิ้มตามไม่ได้“แม่ครับ ซันอยากกินอันนั้น” ซันเดย์ที่นั่งอยู่บนเบาะหลังของรถหรูชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตากลมโตเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นรถขายไอศกรีมที่จอดอยู่ริมทาง“ตรงนี้ไม่มีที่จอดครับ” เลียมเหลือบมองสภาพการจราจรด้านหน้า ก่อนจะส่ายหน้า“เพลงจะพาลูกลงไปก่อน คุณเลียมค่อยวนกลับมา” เธอเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะอ้อมไปจูงมือเจ้าตัวเล็กลงมาด้วย“วิ่งไม่ได้นะ”“ครับแม่” ซันเดย์ตอบรับอย่างว่าง่าย แต่รอ

กองทัพรีบวิ่งมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าร้อนรน ทันทีที่เห็นธีรชลยืนอยู่หน้าห้อง เขาก็เดินตรงเข้าไปหาโดยไม่พูดสักคำเพียะ!ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของธีรชลเต็มแรงจนคนรอบข้างตกใจ แต่ชายหนุ่มกลับยืนนิ่ง ไม่คิดจะตอบโต้สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน“ดูแลน้องสาวฉันแค่นี้ยังไม่ได้ แล้วจะเอาปัญญาอะไรไปดูแลเขาทั้งชีวิต!” กองทัพกัดฟันแน่น เสียงสั่นด้วยความโกรธธีรชลหลับตาลงช้าๆ ไม่แก้ตัวแม้แต่คำเดียว เพราะทุกคำที่กองทัพพูดเขาเถียงไม่ออก เป็นเขาที่ไม่สามารถดูแลปกป้องเอมลิรินทร์ได้“คนของนายทำไมไม่จัดการว่ะ”“ขอโทษ” เขาตอบเพียงสั้นๆ ในใจรู้สึกผิดจนไม่กล้ามองหน้ากองทัพตรงๆ“คุณลุงอย่าทำพ่อนะครับ” เสียงเล็กๆ ดังขึ้น ทำให้กองทัพชะงัก ซันเดย์เดินเข้ามาพร้อมเลียม ดวงตาแดงจากการร้องไห้ แต่ยังพยายามยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยกองทัพก็รีบเก็บความโกรธลงทันที เขาไม่อยากให้หลานต้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้ เขาย่อตัวลงตรงหน้าเด็ก“เจ็บตรงไหนบ้างครับ”“ซันไม่เจ็บเลยครับ แต่แม่...” ซันเดย์ส่ายหน้าเบาๆ แววตาของเด็กน้อยหม่นลงทันที “แม่ไม่เป็นอะไรหรอก” กองทัพยกมือลูบศีรษะหลานเบาๆ“จริงนะครับ”“จริงสิ”ซันเดย์พย

“เมียสำคัญกว่า” เขายิ้มบางๆ แล้วเลื่อนตัวขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงข้างเธอ จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงเธอให้ซบไหล่ตัวเองอย่างทะนุถนอม“เมื่อก่อนพี่โซ่ไม่ใช่คนแบบนี้นี่หนิ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยปนเจ็บปวดเมื่อก่อนธีรชลเอาแต่ทำงาน จนบางครั้งละเลยเธอ ปล่อยให้สองแม่ลูกเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของพวกเขาโดยไม่คิดจะจัดการ“เมื่อก่อนคิดว่าควบคุมสองคนนั้นได้ วันนี้ถึงได้เข้าใจไม่ควรมองผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอ” เขาตอบเสียงแผ่ว ดวงตาหลุบต่ำราวกับไม่กล้าสบสายตาเธอ หากไม่สูญเสีย เขาคงไม่มีวันรู้ว่าคนที่สำคัญที่สุดอยู่ตรงหน้าเขามาตลอด“ช่วงเวลาที่เลี้ยงลูกคนเดียว พี่โซ่เหงาไหมคะ” เสียงของเอมลิรินทร์สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพียงแค่นึกถึงวันที่เขาต้องเผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง หัวใจของเธอก็ปวดร้าวเกินจะทน“พี่ไม่เหงาเลย พี่ไม่ยอมให้ใครเลี้ยงลูกพี่เลี้ยงคนเดียวตลอด มองหน้าลูกทีไรความคิดถึงที่มีต่อเพลงคลายลงได้บ้าง” สายตาของเขาอ่อนโยนลงเมื่อพูดถึงลูก“ตอนนั้นพี่เชื่อจริงๆ ว่าเพลงหนีไปกับคนอื่น” เธอเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้างอง้ำด้วยความ“พี่ผิดไปแล้ว” เขามองเธอด้วยสายตาสำนึกผิด เขา

หลังผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย ในที่สุดครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งค่ำวันนี้ธีรชลและเอมลิรินทร์ตั้งใจจัดงานฉลองวันเกิดย้อนหลังให้ซันเดย์อย่างเรียบง่ายที่ร้านอาหาร ซันเดย์ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อมองเทียนบนหน้าเค้ก“อธิษฐานก่อนสิลูก” เธอพูดพลางลูบผมนุ่มเบาๆเด็กน้อยพยักหน้า ก่อนหลับตาลงยกมือประสานกันอย่างตั้งใจ แม้ไม่มีใครรู้ว่าเขาขออะไร แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ ก็ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่อดยิ้มตามไม่ได้ เมื่ออธิษฐานเสร็จ ซันเดย์ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเป่าเทียนจนดับลง“เย้!” เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกัน หญงิสาวดึงลูกชายเข้ามากอด ก่อนจูบแก้มเบาๆ“ลูกแม่โตขึ้นอีกปีแล้วนะครับ”“ซันรักแม่นะครับ” ซันเดย์ยิ้มกว้าง ก่อนหันมากอดแม่แน่นหัวใจของเอมลิรินทร์อบอุ่นจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เด็กน้อยคนนี้ต้องเติบโตมาโดยไม่มีเธออยู่ข้างกายนานหลายปี และวันนี้เขากลับมากอดเธอพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุด“ไม่รักพ่อบ้างเหรอ” เขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้างอนเล็กน้อย“ซันเห็นหน้าพ่อทุกวันแล้ว” ซันเดย์หันมองพ่อ ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังคำตอบนั้นทำเอ

งานวิวาห์ของธีรชลและเอมลิรินทร์ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นกว่ากำหนดเดิม เขาไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยมาก หากปล่อยให้ครรภ์โตไปกว่านี้งานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่น ท่ามกลางแขกคนสนิทและคนในครอบครัวที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญ แสงไฟสีอบอุ่นเสียงดนตรีคลอเบาๆ และรอยยิ้มของทุกคน ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขหลังเสร็จพิธี ธีรชลยืนคุยกับเพื่อนสนิทอยู่มุมหนึ่งของงาน ขณะที่สายตายังคงมองไปหาเจ้าสาวที่กำลังพูดคุยกับแขกไม่ห่าง“ยินดีอีกครั้งนะเพื่อน” ชนะศึกยกแก้วน้ำขึ้นชนกับแก้วของเขาเบาๆ พร้อมส่งยิ้มให้“ยินดีกับมึงด้วย” ธีรชลยิ้มตอบเบาๆ“ยินดีอะไรกูไม่ได้แต่งงาน” ชนะศึกขมวดคิ้วทันที“ดีใจที่มึงมีเมีย พร้อมมีลูกด้วยไง” คนเป็นเจ้าบ่าวหัวเราะในลำคอช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชนะศึกหายเงียบไปจากกลุ่ม เพราะต้องจัดการปัญหาครอบครัว ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ธีรชลรู้ดีว่าเพื่อนผ่านอะไรมาหนักไม่น้อย“ไร้สาระ” ชนะศึกส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“เอาน่า อย่าน้อยเมียมึงก็เลี้ยงลูกได้ดีแหละ”“หุบปาก” ชายหนุ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟยามที่คนอื่นพูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของเขา เขาจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำไป“ไม่พูดเล่น