登入เธอหายตัวไปพร้อมตราบาปว่าหนีตามชายชู้ ทิ้งให้เขาเจ็บปวดและเลี้ยงลูกเพียงลำพัง เขารอวันที่จะได้แก้แค้น แต่เมื่อเธอกลับมาคนที่ร้องไห้และเจ็บที่สุด กลับเป็นหัวใจของเขาเอง
查看更多กองทัพและเอมลิรินทร์เดินทางมาถึงสำนักงานใหญ่ของ The Metha Empire ในช่วงสาย ตึกสูงหรูหราตั้งตระหง่านกลางเมือง“พี่ทัพเข้าไปก่อนเลยค่ะ เพลงขอเข้าห้องน้ำก่อน” หญิงสาวหันไปบอกพี่ชาย พลางส่งแฟ้มเอกสารให้เลขาฯ ถือแทน“พี่เข้าไปรอ” กองทัพพยักหน้า ก่อนเดินตรงไปยังห้องประชุมพร้อมเลขาคนสนิททันทีส่วนเอมลิรินทร์เดินแยกออกมาอีกทาง เธอพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติ แต่หัวใจกลับเต้นแรงแปลกๆ ตั้งแต่มาถึงที่นี่หญิงสาวเดินเลี้ยวตรงทางเดินหน้าห้องน้ำหญิง จังหวะเดียวกันนั้นร่างเล็กๆ พุ่งชนเธอเต็มแรงจนเกือบเสียหลักเอมลิรินทร์รีบคว้าไหล่เด็กน้อยไว้ทัน“ขอโทษครับ!” เสียงใสดังขึ้นอย่างรีบร้อน แต่ทันทีที่เด็กชายเงยหน้าขึ้นดวงตากลมโตก็เบิกกว้างทันที“น้องซันเดย์”“แม่ครับ เจอกันอีกแล้ว” ซันเดย์ยิ้มกว้างเมื่อพ่อไม่ได้หลอก“มาทำอะไรตรงนี้ค่ะ” เธอย่อตัวลงเพื่อคุยกับเด็กน้อยตรงหน้า พร้อมกับยกมือลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู“ซันมาทำงานกับพ่อ ซันอยากเจอแม่”“พอดีน้าติดงานจ้ะ” เธอเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง“แม่ไปส่งซันหน่อยนะ” ไม่รอให้ผู้ใหญ่ตอบซันเดย์จับมือแม่ แล้วพาเดินออกไปทันทีหญิงสาวไม่กล้าขัดกลัวว่าซันเดย์จะเสียใจเ
ภายในห้องทำงานในคฤหาสน์หลังโต หลังจากที่พาลูกชายเข้านอนธีรชลรีบเข้ามา บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าคมคายเย็นชาราวกับไร้อารมณ์ แต่สายตาของเขากลับจ้องข้อมูลบนหน้าจอไอแพดไม่วางตา“เอมลิรินทร์ ศุภธีรกุล” เขาอ่านชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมาโดยเฉพาะนามสกุลศุภธีรกุล ยิ่งมองคิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดแน่น เพราะเขารู้จักตระกูลนี้ดี ตระกูลเก่าแก่ที่มีอิทธิพลไม่น้อยในวงการอสังหาฯ และที่สำคัญบ้านหลังนั้นมีลูกชายเพียงคนเดียว“ผมสืบมาแล้วในบ้านหลังนั้นมีลูกชายเพียงคนเดียว ถ้าเดาในทางที่ไม่ดีคือคุณเอมลิรินทร์น่าจะเป็นภรรยา...” ปราชญ์ชะงักเมื่อเห็นสายตาเย็นจัดของเจ้านายปัง!เสียงไอแพดถูกกระแทกลงบนโต๊ะดังสนั่น ปราชญ์สะดุ้งทันที เส้นเลือดบนมือของธีรชลปูดขึ้นชัด เมื่อเขากำเครื่องในมือแน่นจนแทบแตก“หุบปากซะ!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง ดวงตาคมแดงก่ำไปด้วยอารมณ์ที่กดไว้ไม่อยู่เขาไม่อยากได้ยิน ไม่อยากแม้แต่จะคิดว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นภรรยาของใครอีกคน ทั้งที่ครั้งหนึ่งเธอเคยบอกว่าจะรักเขาคนเดียว ชายหนุ่มหายใจแรง ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเองเกือบสามปีแล้ว แต่เขายังเจ็บ
ซันเดย์วิ่งทั้งน้ำตาโดยไม่สนใจทางตรงหน้าขาเล็กๆ ก้าวเร็วเท่าที่เด็กสามขวบจะทำได้ จนสุดท้ายก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างแรงปึก!“โอ๊ย” ร่างเล็กกระเด็นล้มลงนั่งกับพื้นพรมนุ่มทันที“ตายแล้ว! เจ็บตรงไหนมั้ยคะ” หญิงสาวตรงหน้ารีบย่อตัวลงหาเขาอย่างตกใจเอมลิรินทร์รีบประคองเด็กน้อยขึ้นมา มือเรียวลูบสำรวจตามแขนขาเล็กๆ อย่างเป็นห่วง กลัวว่าเด็กจะบาดเจ็บซันเดย์ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แล้วดวงตากลมโตของเด็กน้อยก็เบิกกว้าง ภาพในความทรงจำที่เขาเฝ้ามองจากรูปถ่ายทุกคืน“ไม่เจ็บครับ แม่! แม่จ๋า” เสียงเล็กสั่นเครือ ก่อนน้ำตาจะไหลพรากอีกครั้งเอมลิรินทร์ชะงักเด็กน้อยโผเข้ากอดเธอทันที แขนป้อมๆ กอดรอบคอเธอแน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปอีก“หนูเรียกใครว่าแม่จ๊ะ” เธอถามเสียงเบา หัวใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาดเมื่อเห็นน้ำตาของเด็กคนนี้“นี่ไงแม่ของซัน” ซันเดย์เงยหน้าขึ้นมองเธอทั้งสะอื้น คำพูดไร้เดียงสาทำให้เอมลิรินทร์นิ่งค้าง“เอาล่ะๆ หนูหยุดร้องไห้ก่อนนะ เราไปหาที่คุยกันดีกว่า” เธอหันมองซ้ายมองขวาเผื่อว่าจะเห็นพ่อแม่ของเด็กน้อย“ไปกันครับแม่” ซันเดย์ส่งยิ้มให้แก้มปริ โชว์ซี่ฟันเล็กๆ ที่เรียงรายกันอย่า
เสียงเพลงคลอเบาๆ ภายในงานเลี้ยงหรูของกลุ่มนักธุรกิจระดับประเทศ ผู้คนแต่งกายด้วยชุดสูทและเดรสหรู เดินถือแก้วไวน์พูดคุยเรื่องผลประโยชน์ทางธุรกิจอย่างออกรสท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับร่างสูงของธีรชล กลับโดดเด่นที่สุด ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ ในสูทสีดำเข้มอุ้มเด็กน้อยตัวกลมไว้แนบอก แขนเล็กๆ ของเด็กชายคล้องคอพ่อแน่นราวกับกลัวหายไป“พ่อครับ ซันง่วงแล้ว” เสียงอู้อี้ดังขึ้นพร้อมเปลือกตาปรือๆ ของน้องซันเดย์ เด็กชายวัยสามขวบซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของพ่อทันที ธีรชลยิ้มอ่อนมือใหญ่ลูบหลังลูกเบาๆ“ทนอีกนิดนะครับ พ่อพากลับไปนอน” เขาหยิกแก้มลูกชายอย่างเอ็นดูจนเด็กน้อยหัวเราะคิก ทั้งที่ยังง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น“ซันหิวด้วย” มือป้อมๆ ตบลงบนหน้าท้องตัวเองเบาๆภาพนั้นทำให้สาวๆ หลายคนในงานแอบมองด้วยสายตาเป็นประกาย นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาในข่าว กลับอ่อนโยนกับลูกชายจนใจละลายบางคนถึงขั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่าย ธีรชลไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้นเลย สายตาคมของเขามองเพียงลูกชายตัวเล็กในอ้อมแขน“ไปกับลุงเลียมนะครับ พ่อไปคุยงานก่อน” เขาหันไปพูดกับชายร่างสูงในชุดสูทสีเทา บอดี้การ์ดคู่ใจที่อยู่ด้วยกันมาหลายปี“มาเถอะครับนายน้อย ล





