All Chapters of ไห่ถังโรยรา สามปีที่สาย: Chapter 11 - Chapter 20

เกี้ยวม่านสีเขียวเข้มเลี้ยวผ่านปากตรอก และเลือนหายไปในยามโพล้เพล้เซียวจิ่งเหยียนยังคงยืนอยู่ที่เดิมเขาไม่รู้ว่าตนเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าใด นานเสียจนมือของหลินชิงหลานที่ดึงชายแขนเสื้อของเขาได้ปล่อยออก นานเสียจนบ่าวรับใช้เฝ้าประตูไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่ค่อยๆ หลบหลังกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเกี้ยวหลังนั้นลับสายตาไปนานแล้วทว่าเขายังคงทอดสายตาไปยังทิศทางนั้นสายลมพัดโบกจนชายเสื้อของเขาปลิวไสวขึ้นเบา ๆเมื่อครู่นางเดินผ่านข้างกายเขาไป โดยไม่ชายตามองเขาแม้แต่นิดเดียวนางไม่แม้แต่จะมองเขาสักครา"พี่จิ่งเหยียน"น้ำเสียงของหลินชิงหลานอ่อนหวานนุ่มนวล "ชิงหลานเจ็บหน้าอก ท่านพี่ไปส่งข้ากลับเรือนดีหรือไม่เจ้าคะ?"เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้ขานรับเขายังคงเหม่อมองไปยังปากตรอกอันว่างเปล่าแห่งนั้น"พี่จิ่งเหยียน?"เขาคล้ายเพิ่งตื่นจากภวังค์ ค่อยๆ ละสายตากลับมา"มาๆ ส่งแม่นางหลินกลับเรือน"หลินชิงหลานก้มหน้าลง ปลายนิ้วอันขาวเนียนบีบเค้นเข้าหากันที่ชายแขนเสื้อ"พี่จิ่งเหยียนไม่ไปเป็นเพื่อนข้าหรือเจ้าคะ?"เขาไม่ได้ตอบเขาเริ่มก้าวเดินกลับเข้าไปในจวนแล้วแผ่นหลังเหยียดตรง ทว่าฝีเท้ากลับเร่งรีบกว่

บุรุษผู้หนึ่งในชุดดำวิ่งโซซัดโซเซเข้ามา เสื้อคลุมเปื้อนฝุ่นไปทั้งตัว เขาคือคนที่เซียวจิ่งเหยียนส่งไปคอยรับช่วงต่อที่ประตูวังเมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้า เขาเห็นฝ่ามือของเซียวจิ่งเหยียนที่เลือดไหลไม่หยุดก็ร้องด้วยความตกใจ "นายท่าน มือของนายท่านขอรับ""นางล่ะ"เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้ก้มหน้าลงมองบาดแผลของตนเองเลยแม้แต่น้อยเขาเอ่ยถามเพียงคำสองคำนี้เท่านั้นคนชุดดำคุกเข่าหมอบลงกับพื้น คอตก"บ่าวไร้ความสามารถ ตำหนักจื่อเฉินมีทหารองครักษ์เวรยามแน่นหนายิ่งนัก ต่อให้เป็นนกสักตัวก็มิอาจบินกล้ำกรายเข้าไปได้ บ่าวเฝ้ารอจนกระทั่งประตูวังลงกลอนปิดสนิท ก็ยังคงไร้วี่แววของฮูหยินเลยขอรับ"เขาเว้นจังหวะไป เสียงยิ่งกดต่ำลงไปอีก"อีกทั้ง ยังไม่มีข่าวคราวการแจ้งประทานความตายหรือจัดงานศพใดๆ หลุดออกมาจากในวังเลยขอรับ"เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เอ่ยคำใดเขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้หยาดเลือดจากกลางฝ่ามือหยดลงสู่พื้นอิฐสีเขียวทีละหยดๆไร้ซึ่งข่าวคราวสิ่งนี้นับว่าทนทุกข์ทรมานใจยิ่งกว่าผลลัพธ์รูปแบบใดๆ ทั้งสิ้นคนชุดดำเงยหน้าขึ้น "นายท่าน ให้บ่าวทำแผลให้ท่านก่อนเถิด""มิต้อง"เซียวจิ่งเหยียนปลดป้ายคำสั่

หัวหน้าหมอหลวงคุกเข่าอยู่ด้านหน้าเซียวจิ่งเหยียน หน้าผากแนบพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น"ชีพจรของแม่นางหลินมิเหมือนอาการป่วยทั่วไป แต่คล้ายว่าถูกพิษขอรับ”เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองใบหน้าซีดเซียวและอ่อนแรงของนางสามวันแล้วสามวันเต็มๆ ที่ไม่มีข่าวคราวใดๆ ส่งมาจากทางพระราชวังเลยคนที่เขาส่งไปคอยรับตัวอวิ๋นเจาก็ยังคงเฝ้าคอยอยู่ภายนอกประตูจูเชว่ป้ายคำสั่งที่เขามอบให้อวิ๋นเจา ยังคงวางนิ่งอยู่ในฝ่ามือของคนผู้นั้นเขาคอยท่าข่าวเรื่องที่นางจะถูกส่งตัวออกมาจากวังหลวงทว่าสิ่งที่เขารอกลับเป็นข่าวว่าหลินชิงหลานถูกวางยาพิษ"พิษอันใด"เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของหัวหน้าหมอหลวง"เรื่องนี้ยากที่จะวินิจฉัยขอรับ เพียงแต่ดูเหมือนว่าพิษจะมาจากสิ่งของที่อยู่ข้างกายของคุณหนู"แววตาของเซียวจิ่งเหยียนหม่นลงเล็กน้อย"ค้น"ครึ่งชั่วยามต่อมา ขันทีผู้หนึ่งประคองผ้าเช็ดหน้าสีขาวเรียบผืนหนึ่งมาคุกเข่าถวายต่อหน้าเขา"นายท่าน สิ่งนี้ค้นพบในกล่องข้างหมอนของแม่นางหลินขอรับ"เซียวจิ่งเหยียนยื่นมือไปรับมา"ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้" สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นราวกับใบไม้ต้องลม "ผ้าเช็ดหน้าผื

บุรุษในชุดดำขลับคุกเข่าลงหน้าเซียวจิ่งเหยียน"นายท่านขอรับ เข้าวังในยามนี้มิต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย ทางวังหลวงยังมิได้แจ้งประทานความตาย อีกทั้งยังไม่มีข่าวคราวใดๆ เกี่ยวกับฮูหยินหลุดรอดออกมา นับว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายแล้ว หากนายท่านบุ่มบ่ามเข้าเฝ้าในเวลานี้ ฝ่าบาทย่อมต้องทรงระแวงสงสัยเป็นแน่ขอรับ..."ทว่าเซียวจิ่งเหยียนหาได้ยอมรับฟังไม่เขาพลิกตัวขึ้นหลังม้า บีบกำขวดกระเบื้องเคลือบที่ค้นเจอจากใต้โต๊ะเครื่องแป้งของหลินชิงหลานเอาไว้ในฝ่ามือแน่นยาถอนพิษเผื่อว่านางจะยังไม่ได้กลืนพิษเม็ดนั้นลงไปเผื่อว่านางยังคงเฝ้ารอคอยเขาอยู่เผื่อว่าเขาสะบัดแส้ควบม้าสายลมยามค่ำคืนคมกริบดั่งใบมีด พัดกรรโชกผ่านข้างหูเสียงอื้ออึงเขาไม่ได้ยินเสียงสิ่งใดอีกต่อไปเขาสามารถรับรู้ได้เพียงเสียงหัวใจของตนเองทหารองครักษ์ประจำประตูจูเชว่จดจำเขาได้ แม้จะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมปล่อยให้ผ่านเขาผ่านประตูวังอันแน่นหนาหลายต่อหลายชั้น ฝ่าเท้าก้าวขึ้นบันไดหยกนับพันขั้นตำหนักจื่อเฉินอยู่ตรงหน้าแล้วหลังจากขันทีเข้าไปกราบทูลรายงาน ประตูท้องพระโรงก็ค่อยๆ เปิดออกเซียวจิ่งเหยียนคุกเข่าลงหน้าพระ

เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้ลุกขึ้น เขายังคงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูแสงสนธยาค่อย ๆ แผ่คลุมลานเรือนทีละน้อย"มีเรื่องอันใด"บุรุษในชุดดำขลับคุกเข่าอยู่ภายนอกประตู พลางก้มหน้าลงต่ำ"มีข่าวคราวส่งมาจากในวังหลวงขอรับ" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง "ฝ่าบาททรงมีพระราชดำริจะส่งองค์หญิงฉางหนิงแต่งงานไกลไปยังชายแดนเหนือ เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีกับพวกซงหนู"เซียวจิ่งเหยียนร่างกายแข็งทื่อ "เชื่อมสัมพันธไมตรี" เขาเอ่ยทวนคำนี้ซ้ำๆ"ศึกสงครามทางชายแดนเหนือกำลังตึงเครียด ยามนี้พวกซงหนูยกกองทัพม้าเหล็กกว่าแสนนายมาประชิดติดชายแดน กลุ่มขุนนางฝ่ายรักสงบในราชสำนักจึงทูลเสนอให้ส่งองค์หญิงไปเชื่อมสัมพันธไมตรีอย่างสุดกำลังขอรับ"บุรุษในชุดดำเอ่ยอย่างเร็ว "องค์หญิงเพิ่งจะทรงได้รับการหล่อสมุดทองคำตราตั้ง ฐานันดรศักดิ์ถูกกำหนดแน่ชัดแล้ว ตามกฎมณเฑียรบาลย่อมต้องทรงแบกรับหน้าที่แต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีนี้ ยามนี้กรมพิธีการกำลังปรึกษาหารือเรื่องขบวนเครื่องราชบรรณาการการแต่งงานแล้วขอรับ"เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นยืน "ฝ่าบาททรงเห็นชอบแล้วรึ"บุรุษในชุดดำก้มหน้าลง "ฝ่าบาทยังมิได้ทรงออกพระราชโองการที่แน่ชัด เพียงแต่ก