Lahat ng Kabanata ng ไห่ถังโรยรา สามปีที่สาย: Kabanata 1 - Kabanata 10

แต่งงานกันมาสามปี อวิ๋นเจารู้มาโดยตลอดว่าในส่วนลึกของหัวใจ เซียวจิ่งเหยียนผู้เป็นสามี มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่เสมอหลินชิงหลาน นางคือลูกกำพร้าของอาจารย์ที่มีพระคุณของเขาเขาเคยปกป้องหลินชิงหลานจากการโจมตีทั้งเปิดเผยและลับๆ ของศัตรูทางการเมือง นางอดทนยอมรับเขาพลิกแผ่นดินตามหาหมอเทวดาทั่วหล้าเพื่อมารักษาหลินชิงหลาน นางก็ยินยอมแม้กระทั่งเรื่องที่เขากรีดเลือดนางสามจอกในทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนเพื่อหลินชิงหลาน นางก็ยังกล้ำกลืนฝืนทนสามปีแล้วอวิ๋นเจาเคยคิดมาโดยตลอดว่า อย่างน้อยเซียวจิ่งเหยียนก็คงหันมามองนางสักคราทว่าจนกระทั่งเซียวจิ่งเหยียนจับนางมัดไว้บนหอดูดาวเพื่อรับโทษทรมานจากเปลวไฟถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ให้นางรับมลทินในฐานะดาวหายนะแทนหลินชิงหลาน และเพื่อชำระล้างไออัปมงคลให้แก่หลินชิงหลานนั้นนางถึงได้กระจ่างแจ้งว่านางคิดผิดไปเองทั้งหมด…อวิ๋นเจาถูกมัดติดอยู่กับเสาทองสัมฤทธิ์ เปลวไฟบนแท่นบูชาด้านล่างเผาไหม้มาตลอดเจ็ดวันแล้ว คลื่นความร้อนแผดเผาหลังของนางจนเนื้อหนังแตกปริ ก่อนจะจับตัวเป็นสะเก็ด แล้วก็แตกออกซ้ำไปซ้ำมาจากความร้อนจนกระทั่งพลบค่ำของวันที่เจ็

อวิ๋นเจายังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาจดจ้องไปยังบานประตูที่ปิดสนิทบานนั้นเนิ่นนานผ่านไป นางจึงค่อยๆ ก้มตัวลง หยิบม้วนตำราที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมามีบางสิ่งที่อุ่นร้อนหลั่งไหลรินออกจากขอบตา หยดลงกระทบหน้ากระดาษที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดเสียงดัง “แปะ”เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว ทั้งโทษทรมานถอดเล็บ ทั้งความเจ็บปวดจากไฟลวก กระดูกทุกชิ้นในร่างของนางกำลังกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวนางค่อย ๆ เดินกลับไปที่ข้างเตียง ในขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบลง ก็มีเสียงเคาะประตูขัดขึ้น"ฮูหยินเจ้าคะ พวกบ่าวรับคำสั่งให้มาปรนนิบัติฮูหยินอาบน้ำเจ้าค่ะ""ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวชื่ออาหลี เป็นคนที่ท่านราชครูส่งมาปรนนิบัติฮูหยินอาบน้ำอุ่นและทายาเจ้าค่ะ บนร่างของฮูหยินมีบาดแผล ท่านราชครูกำชับมาว่าต้องดูแลอย่างละเอียดถี่ถ้วน ห้ามให้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้เด็ดขาดเจ้าค่ะ"นางซบหน้าลงกับขอบถังน้ำอาบ ไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งจนภาพตรงหน้าพร่ามัว สติเริ่มเลื่อนลอยตั้งแต่ตอนนั้นนางนึกถึงเรื่องราวเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว เคยมีคนผู้หนึ่งที่ขมวดคิ้วพลางเป่าลมให้เบาๆ ยามที่ฝ่ามือของนางถูกเข็มปักผ้าแทงจนทะลุคนผู้นั้นคือเซียวจิ่งเหยียนในเดือน

หมอหลวงเข้าๆ ออกๆ จวนราชครูอยู่ถึงสามวันเต็มในวันที่สาม ใบมีดเงินที่ใช้กรีดเลือดเล่มนั้นถูกค้นพบอยู่ข้างเตาปรุงยาในเรือนของหลินชิงหลานบนคมมีดถูกชโลมไว้ด้วยพิษประหลาดจากแดนตะวันตก มันไร้สีไร้กลิ่น เมื่อแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดจะกัดกินอวัยวะภายใน ต่อให้เป็นเซียนเทวดาก็ยากจะยื้อชีวิตยามที่เซียวจิ่งเหยียนก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนของอวิ๋นเจาก็เป็นตอนที่ขันทีกำลังคุกเข่ารายงานผลการสืบสวนอยู่บนพื้น พอเขาได้ยินพิษจากแดนตะวันตกพวกนั้น เขาก็เงียบงันไปเป็นเวลานานจากนั้นเขาจึงหันหลัง เดินตรงไปยังเรือนของหลินชิงหลานครึ่งชั่วยามต่อมา ด้านหลังมีหลินชิงหลานในชุดเรียบง่าย ดวงตาแดงระเรื่อเดินตามมาด้วย"พิษบนคมมีดเป็นเพราะความสะเพร่าไปโดนเข้าตอนหลอมยาเมื่อเดือนก่อน" เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "ชิงหลานร่างกายอ่อนแอ ป่วยบ่อยจนพอรู้เรื่องยา นางมักจะเตรียมตัวยานำสมุนไพรรสจัดสำหรับกดอาการหนาวสั่นไว้ข้างเตายาเสมอ ใบมีดเงินเล่มนั้นไม่รู้ถูกเก็บไปตอนไหน แล้วประจวบเหมาะกับที่ขันทีผู้กรีดเลือดนำกลับมาที่เรือนของฮูหยิน ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"บนเตียง อวิ๋น

สีหน้าของเซียวจิ่งเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลินชิงหลานขยับกายขัดขืนในอ้อมแขนของเขาเบาๆ ก่อนจะหลุบตาลง หยาดน้ำตาไหลร่วงรินลงมาอย่างไร้เสียง"พี่จิ่งเหยียนเจ้าค่ะ ช่างมันเถิด..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เป็นข้าเองที่ไม่ควรมา ทำให้ท่านพี่หญิงต้องโมโห ส่วนเรื่องของสาวใช้คนนั้น ก็ต้องโทษที่ข้าจัดการได้ไม่เหมาะสมเองเจ้าค่ะ""เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดแก้แทนนาง" เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้หันไปมองนาง สายตายังคงจับจ้องไปที่อวิ๋นเจา "นางตบเจ้า ย่อมเป็นความผิดของนาง"อวิ๋นเจาหัวเราะออกมารอยยิ้มนั้นบางเบายิ่งนัก มันประดับอยู่เพียงแค่ที่มุมปาก ทว่าไปไม่ได้กว้าง"เจ้าค่ะ" นางเอ่ย "ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของข้าเอง"นางก้มหน้าลง มองใบหน้าเย็นชืดของอาหลีที่นอนอยู่บนพื้นดวงตาของอาหลียังคงลืมค้าง จ้องมองไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้ม อวิ๋นเจาค่อยๆ ย่อกายลง นั่งคุกเข่า ยื่นมือออกไปช่วยปิดเปลือกตาให้นางอย่างแผ่วเบา"ข้าอยากพานางไปจากที่นี่" นางเอ่ยหลินชิงหลานเอนกายพิงข้างกายเขา ใช้ผ้าเช็ดหน้ากดแก้มที่บวมแดง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแผ่วเบา "ท่านพี่หญิงช่างปฏิบัติต่อบ่าวดีเหลือเกิน เมตตายิ่งนัก ทว่าสาวใช้คนนี้ก

เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับมานางไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อนางเพียงใช้มือยันพื้น แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน"ข้าจะไปหาท่านแม่"เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นยืน "ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี""ข้าจะไปหาท่านแม่"นางพูดซ้ำอีกครั้งโดยไม่มองหน้าเขาอวิ๋นเจาไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินทางไปถึงที่นั่นได้อย่างไรนางจำได้เพียงความโคลงเคลงของรถม้าตลอดทาง จำได้ว่าเซียวจิ่งเหยียนเอ่ยบางสิ่งอยู่ข้างกาย ทว่านางกลับไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเข้าหูเลยแม้แต่คำเดียวนางจำได้เพียงช่วงเวลาที่ผลักประตูเข้าไปภายในห้องนั้นมีโลงศพไม้กระดานบางๆ ตั้งอยู่โลงหนึ่ง ฝาโลงถูกเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งท่านแม่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นร่างกายซูบผอมจนผิดรูปผิดร่าง โหนกแก้มสูงชัน คางแหลมเรียว มือคู่นั้นที่เคยหวีผม เย็บปักเสื้อผ้า และคอยห่มผ้าให้นาง บัดนี้ประสานไขว้กันอยู่บนหน้าอก มันแห้งจนเหลือเพียงผิวหนังสีซีดหุ้มกระดูกอวิ๋นเจาล้มพับคุกเข่าลงหน้าโลงนางยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของท่านแม่มันเย็นเฉียบแต่ก่อนท่านแม่กลัวหนาวที่สุด ทุกปีเมื่อยามเข้าสู่ฤดูหนาว จะต้องรอให้นางเอาผ้าห่มจนอุ่นสบายเสียก่อน ถึงจะยอมเอนกายลงนอน"ท