All Chapters of OBSESYON NG BILYONARYO: Chapter 21 - Chapter 30

Kabanata 22POV ni TaliaNarinig ko ang ingay sa may pintuan bago ko pa nakita kung sino ang dumating. Boses iyon ng ina ni Talia, umaalingawngaw sa pasilyo."Asan ang anak ko? Sabihin n'yo sa kanya na nandito na ang pamilya niya."Lumabas ako mula sa silid-aralan at nadatnan ang tatlong taong nakatayo sa may entrada. Isang matangkad at payat na babae na nakasuot ng mamahaling coat—walang duda, siya ang ina ni Talia. Isang seryosong lalaki ang nasa likuran niya, nakatiklop ang mga braso. At isang mas batang babae naman ang abalang kinikiskis ang mga kuko, tila wala man lang pakialam na pumasok siya sa bahay ng iba."Talia!" Mabilis na lumapit ang ina niya habang nakabuka ang mga bisig. "Anak ko! Nabalitaan namin ang nangyari. Dumating kami sa lalong madaling panahon."Nanigas ako nang yakapin niya ako. Pilit ang yakap na iyon."Salamat sa pagpunta," maingat kong sabi."Nag-aalala kami sa'yo." Lumapit ang ama niya at marahang tinapik ang balikat ko. "Binigyan mo kami ng matinding takot

Alex’s POVSinabi ko kay Talia na may maaga akong meeting at umalis bago pa sumikat ang araw, kahit ang totoo, ang tanging pupuntahan ko ay isang lugar na dalawang oras ang layo mula sa siyudad.Tinatanaw ng bangin ang isang bahagi ng baybayin na masyadong liblib para tumugma sa nakasaad sa police report. Ayon sa file na nakuha ni Noah para sa akin, si Ivy Montes daw ay nagmaneho mag-isa papunta sa isang vacation villa, nababalisa dahil sa mga alegasyon ng embezzlement na kinakaharap niya, at tumalon mula sa bangin bago magbukang-liwayway.Tumayo ako sa gilid ng bangin, nakatitig sa mga batong dinadaganan ng malalakas na alon sa ibaba.“Walang katuturan ito,” bulong ko sa sarili.Milya-milya ang layo ng villa na nakasaad sa report, nasa kabilang bahagi ito ng baybayin sa loob ng isang pribadong estate. Muli kong binuksan ang mapa sa cellphone ko at sinundan ang distansya sa pagitan ng dalawang lokasyon.Apatnapung minuto ang biyahe sa kotse. Hindi bababa roon. Sa madidilim at paliku-l

Alex’s POVNahuli ko ang sarili kong nakangiti sa mesa ko nang walang dahilan, dalawang beses bago mag-alas-nuwebe ng umaga. Nang pangalawang pagkakataon, pumasok si Catherine na may dalang isang stack ng mga file at binigyan ako ng kakaibang tingin.“May nakakatawa ba, Sir?”“Wala.” Umayos ako ng upo at nag-clear ng lalamunan. “Wala.”Iniwan niya ang folder at lumabas na halatang hindi kumbinsido.Ang totoo, hindi ko mapigilang isipin ang nakaraang gabi. Ang paraan ng pagtawa ni Talia nang masyadong malakas sa isang bagay sa restaurant, ang paraan ng aksidenteng pagdikit ng mga kamay namin, at kung paano siya sumiksik sa tabi ko pagkatapos na para bang iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.Sumulyap ako sa orasan. Wala pang alas-onse, pero iniisip ko na agad kung paano makakauwi nang maaga.Pagsapit ng alas-kuwatro, sapat na ang nabakante ko sa schedule ko para magkaroon ng dahilan na umalis nang maaga, isang bagay na ilang taon ko nang hindi ginagawa nang walang nakaiskedyul na

POV ni AlexNapansin ko muna ito nang paisa-isa bago ko napagtanto ang lahat nang sabay-sabay.Isang umaga, may mga sariwang bulaklak na lumitaw sa mesa sa hallway, at makalipas ang ilang araw, iba na naman ang mga ito. Pagkatapos, may mga bagong kurtina sa sala, mas maliwanag kaysa sa lumang kulay-abong kurtinang nakasabit doon nang maraming taon. May mga unan ding hindi ko kilala na biglang lumitaw sa sofa. Nagsimula ring tumugtog nang mahina ang musika tuwing almusal, isang masiglang kanta na nagpapasayaw kay Mikail sa kusina habang hawak ang kutsara niyang parang mikropono.“Kailan pa tayo nagkaroon nito?” tanong ko isang umaga, habang tinuturo ang isang bagong painting sa hallway.“Martes,” sagot ni Talia, hindi man lang inaangat ang tingin mula sa kape niya.“At ang mga bulaklak?”“Martes din, pero ibang klase naman.”“May binabago ka araw-araw.”Nagkibit-balikat siya. “Kailangan ng buhay ng bahay na ’to.”Hindi siya nagkakamali. Iba na ang pakiramdam sa pagpasok sa bahay nitong

Alex’s POVMatagal akong nakatayo sa harap ng salamin kaysa sa kinakailangan habang dalawang beses kong pinipindot ang iisang butones nang hindi ko namamalayan.Lumabas si Talia sa pintuan at saglit akong pinanood bago siya nagsalita. “Tahimik ka buong umaga.”“Okay lang ako.”“Dalawang beses mong isinara ang butones ng jacket mo.”Tumingin ako sa ibaba. “Nag-iisip lang.”Hindi na siya nagtanong pa. Tumango lang siya at umalis nang walang ibang salita, na sa hindi malamang dahilan ay mas masama ang pakiramdam kaysa kung patuloy niya akong tinanong.Pagkalipas ng sampung minuto, may isang tasa nang nakapatong sa mesa ko nang pumasok ako sa study. Umaangat pa ang singaw mula rito, at eksaktong iyon ang maanghang na timpla na dating ginagawa ng nanay ko noong bata pa ako.“Naaalala mo,” sabi ko nang muli siyang lumitaw sa pintuan.“Siyempre, naaalala ko.”“Isang beses ko lang nabanggit ang recipe na iyon, at ilang linggo na ang nakalipas.”“Nakikinig ako.” Nagkibit-balikat siya na para b