All Chapters of เมื่อภรรยาลับของมาเฟียอันตรธาน: Chapter 11 - Chapter 20

วันที่สามที่เอวริลหายตัวไปดอนนาเทลโลระดมกำลังเครือข่ายสายข่าวทั้งหมดที่ตระกูลเว็กซิลล์มีอยู่ในมือภาพจากกล้องวงจรปิดของสนามบิน ท่าเรือ และสถานีรถไฟหลักทุกแห่งในอเมริกาเหนือถูกนำมาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุดหย่อนทว่าบัญชีธนาคาร บัตรเครดิต และหมายเลขโทรศัพท์ทุกเบอร์ที่เป็นชื่อของเอวริลกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเขากระทั่งตั้งค่าหัวเธอด้วยสิ่งตอบแทนที่ทำให้ผู้คนทั้งฝั่งกฎหมายและโลกมืดต้องอ้าปากค้าง... นั่นคือการยกกรรมสิทธิ์ "ท่าเทียบเรือเซราโต" ทั้งหมดให้ ขอเพียงแค่ได้เบาะแสชิ้นเดียวเกี่ยวกับที่อยู่ของ เอวริล เมอแร็งซึ่งท่าเรือนั้นถือเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าที่สำคัญที่สุดในแถบชายฝั่งตะวันออกทั้งหมดผู้เป็นพ่อโทรศัพท์สายตรงมาหาเขา ประโยคแรกที่หลุดจากปากคือ "แกบ้าไปแล้วหรือไง?!"ดอนนาเทลโลตอบกลับไปเพียงคำเดียว"ครับ"แต่ต่อให้ทำถึงขนาดนั้น... กลับไม่มีอะไรคืบหน้าเลยมันราวกับว่าเอวริลได้อันตรธานหายไปจากโลกใบนี้แล้วจริงๆเขาเลิกนอน เลิกกินข้าว ได้แต่นั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงานทั้งคืน คืนแล้วคืนเล่าแอนเจลินาพยายามมาขอพบเขาอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ถูกปฏิเสธกลับไปทุกหนดัง

ดอนนาเทลโลเหยียบเบรกกะทันหัน!เสียงล้อรถบดไปกับถนนส่งเสียงเอี๊ยดดังลั่นก่อนจะจอดนิ่งสนิทที่ข้างทางแรงเหวี่ยงทำให้สายเข็มขัดนิรภัยกระชากตัวเอวริลไปด้านหน้า เธอหันไปมองเขาพลางขมวดคิ้วม้วน“คุณทำอะไรของคุณคะ?”ดอนนาเทลโลไม่สามารถทนต่อระยะห่างอันแสนเย็นชาและห่างเหินระหว่างพวกเขาสองคนได้อีกต่อไปแล้ว มันทรมานยิ่งกว่าการที่เธอจะแผดเสียงตวาดใส่เขา หรือลงไม้ลงมือทุบตีเขาเสียอีกเขาสูดหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจหงายไพ่ใบสุดท้ายออกมา “เอวริล”“ฉันไม่หย่า”เอวริลขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “...อะไรนะ?”ดอนนาเทลโลเบนตัวหันมาเผชิญหน้ากับเธอดวงตาของเขาที่เคยราบเรียบและเย็นชาไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย“ฉันยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้”“ยอมรับไม่ได้เรื่องอะไรคะ? เรื่องที่คุณโดนหย่าโดยที่ไม่รู้ตัวงั้นเหรอ? หรือเรื่องที่ฉันเป็นฝ่ายเริ่มต้นทำมันก่อน?”“ฉันยอมรับไม่ได้ที่เธอเข้าใจฉันผิด ฉันยอมรับไม่ได้ที่เธอไม่เปิดโอกาสให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว และฉันยอมรับไม่ได้... ที่จะต้องตัดขาดกับเธอไปแบบนี้”“เพราะฉะนั้นฉันขอร้องล่ะ อย่างน้อย... ก็อย่าเย็นชากับฉันขนาดนี้เลย...”แววตาแห่งความฉงนสนเ

ฉันพักอยู่ที่บ้านของโคลอี้เป็นเวลาห้าวันในห้าวันนั้น เราดื่มแชมเปญจนหมดเกลี้ยงตู้เย็น นั่งดูภาพยนตร์ไปกว่ายี่สิบเรื่องที่ฉันไม่เคยมีเวลาว่างได้ดูมาก่อน และกระทั่งใจกล้าพากันไปย้อมสีผมใหม่จนโฉบเฉี่ยวในคืนที่ห้า ฉันตัดสินใจจองตั๋วเครื่องบินเดินทางไปมัลดีฟส์เที่ยวบินคืออีกสองวันข้างหน้า ตอนสิบโมงเช้าฉันวางแผนไว้ว่าจะนอนหลับเต็มอิ่มให้สบายใจอีกสักสองคืน แล้วค่อยเริ่มก้าวเข้าสู่เฟสที่สองของการเดินทางเยียวยาใจหลังการหย่าร้างตลอดเวลาที่ผ่านมาดอนนาเทลโลไม่ได้ติดต่อฉันมาเลยเขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ แต่ในใจของฉันกลับมีความรู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ โชยมาบางเบาฉันบอกตัวเองว่าคงแค่คิดมากไปเอง และก้มหน้าก้มตาเก็บกระเป๋าเดินทางต่อไปเช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างรำไรฉันกำลังลากกระเป๋าเดินทางลงมาด้านล่าง ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตู ฉันก็เหลือบไปเห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ที่สุดทางเดินในตรอกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ มือข้างหนึ่งกดแผลที่สีข้างไว้แน่น และของเหลวสีแดงฉานคราวนั้นก็หยดติ๋งๆ จากซอกนิ้วลงสู่พื้นหินด้านล่างเขาเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดไ

บ่ายวันรุ่งขึ้น แอนเจลินานั่งรออยู่ตรงโต๊ะติดริมหน้าต่างเรียบร้อยแล้วในยามที่ฉันผลักบานประตูร้านกาแฟเข้าไปเธอสวมเสื้อไหมพรมถักสีครีม รวบผมยาวสลวยไว้หลวมๆ และรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนทันทีที่เธอเหลือบมาเห็นฉัน“เอวริล...” เธอเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยกระแสความประหม่าและกังวลใจอย่างปิดไม่มิดฉันนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเธอแล้วสั่งอเมริกาโนมาแก้วหนึ่งเราสองคนตกอยู่ในความเงียบงันกันครู่ใหญ่ ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นขึ้นมาในที่สุด“เอวริลคะ” แอนเจลินาสูดหายใจเข้าลึก “ที่ฉันนัดคุณมาในวันนี้ เพราะฉันอยากจะบอกคุณจากส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ”พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้ฉันเล็กน้อยฉันตกใจช็อกจนทำอะไรไม่ถูก รีบผึ่งมือส่งสัญญาณให้เธอนั่งลงทันที“แอนเจลินาคะ คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้หรอกค่ะ”“ฉันจำเป็นต้องทำค่ะ” เธอขืนตัวดึงดัน ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำ “วันนั้นบนเรือยอชต์ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณคือภรรยาของดอนนาเทลโล ฉันพูดจาพล่ามออกไปตั้งมากมาย... คำพูดเหล่านั้นมันต้องกรีดใจและทำให้คุณเจ็บปวดมากแน่ๆ”“ฉันเล่าให้คุณฟังว่าเขาส่งบอดี้การ์ดมาคุ้ม

หนึ่งเดือนต่อมา บาดแผลของดอนนาเทลโลสมานตัวดีขึ้นมากแล้วรอยแผลเหวอะหวะที่เคยลึกจนเห็นกระดูกในวันนั้น บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นรอยแผลเป็นสีจางๆตลอดทั้งเดือนนั้นฉันแวะไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลอยู่สองสามครั้ง โดยจะใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีสั้นๆ พูดคุยถามไถ่ตามมารยาท แล้วฉันก็ขอตัวกลับทันทีเขาไม่ได้พยายามจะรื้อฟื้นความหลังหรืออ้อนวอนขอให้ฉันกลับไปเลิกราและมันก็น่าเหลือเชื่อตรงที่ ความตึงเครียดระหว่างเราสองคนดูจะเบาบางลงไปหน่อยหนึ่งเมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยดีแล้ว ฉันจึงเตรียมตัวออกเดินทางท่องเที่ยวที่เคยถูกขัดจังหวะไว้เสียทีฉันจองตั๋วเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ประเทศไอซ์แลนด์ และในวันก่อนออกเดินทาง ฉันก็แวะไปที่โรงพยาบาลเพื่อบอกลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย“ดอนนาเทลโลคะ” ฉันเอ่ยขณะยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย “พรุ่งนี้ฉันจะออกเดินทางแล้วนะ”รอยยิ้มของเขาพลันแข็งค้าง “เธอจะไปไหนงั้นเหรอ?”“ไอซ์แลนด์ค่ะ แล้วก็อาจจะเที่ยวรอบๆ แถบสแกนดิเนเวียต่อด้วย”“จะไปนานแค่ไหน?”ฉันยักไหล่ “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ บางทีถ้าเที่ยวจนเบื่อแล้วก็คงกลับมาเองแหละ”เขาเงียบเสียงไปสองสามวินาทีจากนั้นเขาก็พยักหน้ารับ แถมยังอุตส่าห์เ