Alle Kapitel von Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]: Kapitel 51 – Kapitel 60

KENJIE'S POV The location had already become crowded. Camera operators moved from one angle to another. Assistants carried lighting equipment. Stylists hurried around with makeup kits in their hands while the director continued giving instructions. It looked like an ordinary filming day. But to me...there was no such thing as an ordinary day anymore. Dahil sa mga sunod-sunod na insidenteng nagpahamak kay Solana ay mas naging mapagmasid na ako. At hindi ko na hinahayaan ang kahit na sinong lumapit sa kanya kapag wala siyang kasama. Every blind spot, unfamiliar faces, parked vehicle and mysterious person holding a backpack I memorized them all. Meters away... Solana was talking with Vanessa while the makeup artist fixed a loose strand of her hair. She looked relaxed. And that was exactly how I wanted her to be. Safe enough to smile. I shifted my weight slightly. Sa muling pagkakataon ay naramdaman ko na naman ang nakakainis na titig na kanina pa ginagawa ng baliw na'

KENJIE'S POV "Mister Bodyguard!!!" Agad akong napalingon sa pinanggalingan ng boses na iyon. At nakita ko kaagad si Mateo na nakangiting tumatakbo papalapit sa akin. Hindi ko na rin maitago ang ngiti ko nang salubungin ko ito. "Hey, Kiddo..." I greeted him. Nakangiti siyang huminto sa harapan ko, tingalang-tingala siya kaya nag-crouch ako para hindi na siya mahirapan pa. "Is Mommy with you?" he asked innocently. I shooked my head, "Nope. It's just me. Your mom is busy, kaya ako na muna ang sumundo sa'yo. Is that okay with you?" "Oo naman po. Very okay!" masigla niyang tanong. Lalo pa akong napangiti at ginulo ang kaniyang buhok. "Then let's go..." saad ko at tumuwid ng tayo. Inilahad ko sa kanya ang aking palad at walang pag-aalinlangan niya iyong tinanggap. "Let's go," saad niya at nauna siyang humakbang. Natawa ako at nagpatianod na lamang sa kaniyang paghila. Pagkarating namin sa tapat ng nakaparadang kotse ay binuksan ko ang passenger seat. Hinayaan

SOLANA'S POV "Why are we here, Mommy? And where is mister bodyguard?" tanong ng anak ko habang palipat-lipat sa kung saan ang tingin. Hindi ko siya sinagot. Dahil hindi ko alam kung papaano ko ipapaliwanag sa kanya na nandito kami para makipagkita kay Miguel. Ayaw na ayaw pa naman nito sa kanya at kapag sinabi ko iyon kaagad ay baka magwala siya at hihilahin niya ako palabas. Isang malalim na paghinga ang aking binitawan bago unti-unting lumuhod at tingnan siya. "We're meeting a friend. May pinapagawa pa si Lolo dad kay mister bodyguard kaya wala siya ngayon. But Jericho is here, he'll be the one who will watch us today..." kalmado kong paliwanag sa kanya. Sandali niya akong tinitigan bago siya sunod-sunod na tumango. Dahil sa pagsuko niyang iyon ay nakahinga ako nang maluwag kahit papano. I smiled faintly before standing up straight. "Come on." I gently held Mateo's hand and guided him toward one of the tables near the glass window. Aiden silently followed a few st

SOLANA'S POV "Clear the way!" "Emergency!" "He's losing blood!" I refused to let go of Mateo until one of the paramedics gently pried my fingers away from him. "Ma'am... please." "No!" I cried hysterically. "I'm his mother!" "We know." Another paramedic looked at me with sympathy. "But if you want us to save him... let us do our job." My entire body trembled. I watched helplessly as they placed Mateo onto the stretcher. An oxygen mask immediately covered his tiny face. I covered my mouth as another sob escaped me. "Mateo..." The stretcher disappeared through the hospital entrance. I followed without thinking. My legs felt numb. I couldn't even remember how we reached the hospital. All I knew...was that my son was dying. The emergency room doors burst open. "PREPARE THE OR!" "BP IS DROPPING!" Ilang saglit pa ay agad na pinalibutan ng mga doctor at nurses ang anak ko. The oxygen tank rolled beside his stretcher as they rushed him inside. "Ple

SOLANA'S POV Tatlong araw na ang lumipas mula nang muntik kong mawala ang anak ko. Ngunit ngayon ay nakaupo na siya sa hospital bed. Ligtas at wala na sa panganib ang buhay. Maputla pa rin ang kaniyang mukha. May benda pa rin sa kaniyang dibdib at nakakabit pa rin ang ilang monitor sa katawan niya. Ngunit mas maayos na ang kaniyang paghinga ngayon kaysa sa noong nakaraang araw. Hindi ko mapigilang mapangiti habang marahan kong isinusubo sa bibig niya ang kutsarang may lugaw. "Open your mouth," utos ko at agad naman niyang ibinuka ang kaniyang bibig. "Good boy," sambit ko at pinagmasdan siyang tahimik na nilulunok ang isinubo ko bago ngumiti sa akin. "Masarap ba?" Tumango naman siya kaagad. "Pero mas masarap pa rin po ang Chickenjoy." Napailing na lamang ako habang natatawa. "Of course." "Kapag gumaling na ako..." itinaas niya ang hintuturo niya, "Dalawang Chickenjoy agad ang kakainin ko," "Isa lang." "Dalawa." "Isa." "Mam